Insomnia exit.

Iets wat ik altijd goed kan en ook altijd fijn vind om te doen is slapen. Ik heb daar eigenlijk nooit moeite mee gehad. Meestal als ik naar boven ga en mijn hoofd op mijn kussen leg en mijn ogen dicht doe val ik al in slaap. 

Sind mijn opname in het ziekenhuis is dat anders. In het ziekenhuis lag ik met meerdere mensen op een kamer. Soms hadden mensen s’ nachts pijn waardoor er regelmatig zusters op de kamer in de weer waren. Soms was ik zelf degene die pijn had en soms was ik gewoon wakker en kon ik gewoon niet meer slapen. Eenmaal thuis gekomen hoopte ik op mijn oude vertrouwde nachtrust maar dat viel tegen. Ik had enorm last van nachtzweten. Dat is echt irritant. Rond 4 of 5 uur werd ik wakker, helemaal zeik nat en inmiddels dan ook koud. Ik kon door de kou niet meer slapen en meestal ging ik er dan rond 6 uur maar uit om warm te worden in de douch. Met het afbouwen van de oxy hoopte ik dat het nachtzweten zou verdwijnen. Nou, dat viel tegen. Het werd wel iets minder maar het lukte maar niet om een nacht door te slapen. Dat irriteerde me dan ook mateloos. Ik weet hoe belangrijk slapen is voor herstel.

Toen ik ook af wilde bouwen met de paracetamol bleek dat nog even te vroeg. Eerder deze week werd ik rond 3 uur wakker. Mijn been deed niet echt pijn maar voelde oncomfortabel. Mijn enkel die in de brace hangt was wel pijnlijk van de stand waar hij blijkbaar te lang in gehangen had. Nou uiteindelijk heb ik rond een uur of 5 een paar paracetamol genomen waarna ik na een half uur wel in slaap viel. Oké. Blijkbaar heb ik die nog nodig. Daarna heb ik de paracetamol spiegel weer opgebouwd. 

Maar nu... Al 3 nachten slaap ik door en wordt ik door de wekker wakker. Man wat heerlijk! Geen last meer van nachtzweten. Ik merk meteen dat mijn energie level overdag ook veranderd. Ik kijk nu al uit naar straks.. dan mag ik weer. :-)

Welterusten allemaal!

Helemaal in mijn personal space

Het gebeurde op maandag ochtend. De eerste dag dat Sander weer naar Oss zou gaan om te werken. Sander en ik hebben afgesproken dat ik voor hem ga douchen. Dit vanwege de veiligheid, mocht er iets gebeuren kan hij me nog helpen. Een natte vloer is toch een risico, ondanks de voorzorgsmaatregelen. Daarnaast zorg ik dat ik ten aller tijde een telefoon ergens op zak heb, zodat ik kan bellen. 

Zo gezegd zo gedaan. Mijn ochtendjas lag op de grond. Ik raapte hem op en deed hem aan. Ik voelde in mijn zij een soort gekras. Sommige kledingstukken hebben labels die wat stugger zijn en dan even kunnen irriteren. Zo voelde dit ook en ik schonk er verder geen aandacht aan. Ik hinkte met mijn looprek naar de douch. Daar aangekomen deed ik mijn ochtendjas uit. Dit soort dingen gaat niet snel. Ik steun op mijn goede rechter been en met een hand aan het rek. De ochtendjas viel op de grond en toen zag ik het.. er viel een muis uit. Heel snel realiseerde ik me dat het gekras dat ik eerde voelde in mijn zij een staart of nageltjes moet zijn geweest. Ik gilde, hinkte met looprek en al naar buiten en sloot zo snel ik kon de badkamerdeur. Mijn ochtendjas inclusief muis achterlatend in de douchtruimte. Ik trilde en rilde over mijn hele lijf. Daar stond ik, in de bijkeuken, leunend tegen de deur waar de ketel achter hangt. Zo rustig mogelijk probeerde ik Sander te bellen om mij te komen helpen. (Achteraf zei Sander dat het alles behalve rustig klonk) Hij zette me eerst op een stoel met een glas water. Ik heb nog nooit gehyperventileerd maar zat er niet ver vandaan op dat moment.

Wat misschien niet iedereen weet. Ik ben voor niet veel bang maar wel voor muizen en kikkers. Ik weet dat ik groter ben en dat ze banger zijn voor mij. Het heeft meer met het schrikeffect te maken wat ze kunnen veroorzaken. Kikkers springen ergens heen en muizen zijn ineens ergens. Op stal zijn er ook muizen. Daar doe ik er alles aan om een ontmoeting met een muis te voorkomen. Alles wat ook maar zacht aanvoelt, zoals doekjes handdoeken en dekjes zitten in plastic afgesloten bakken zodat ik geen risico loop dat een muis dit als ideale nestelplaats gaat zien en een nest bouwt. Eten zit opgeborgen want als er iets te halen valt komen ze terug. Op een afstand vind ik een muis niet zo erg maar niet zo dichtbij. Dit was echt te veel in mijn personal space!

Afijn, Sander is op muizenjacht gegaan. Het was een piepklein veldmuisje die doodsbang was. Waarschijnlijk net zo geschrokken als ik. Hij is die nacht waarschijnlijk door een openstaand bovenlichtje in de woonkamer naar binnen gevallen waarna hij beschutting heeft gezocht in mijn ochtendjas. Niet wetende dat de eigenaar dat ding de volgende dag aan zou doen.

Krammen, foto’s en knex.

Vanmorgen terug naar het ziekenhuis. Eerst foto’s en daarna naar de chirurg. Toch een beetje spannend. De chirurg was tevreden. Hij keek hoever ik mijn been kon buigen en strekken hoe de wond genezen was. Samen hebben we naar de foto’s gekeken. Ik vind het knap, zoals hij mijn been gemaakt heeft. Hij is tevreden, zowel met de foto’s als met de genezing tot nu toe. Over een week of 7 mag ik terugkomen als dan alles goeds mag ik gaan belasten. Ondertussen blijf ik oefenen met bewegen. De brace mag overdag af, s’ nachts nog niet.

Sommigen vragen na het zien van de foto’s of ik hier geen last van ga krijgen of dat ik mijn knie gewoon kan gebruiken. Ik heb geen idee. De chirurg ook niet. Ik kan waarschijnlijk geen 80 worden met al het metaalwerk in mijn been, of nou ja, qua leeftijd zal ik best 80 kunnen worden maar ik bedoel dan natuurlijk dat mijn knie eerder versleten zal zijn en dat er waarschijnlijk ooit een kunstknie in zal gaan. Maar zover is het niet en ik wil ook niet zover kijken en denken. Het is niet dat ik niet wil erkennen dat dit ooit gaat gebeuren. Wat ik wil is zover mogelijk komen met mijn knie met knex. Ik kijk naar nu.

En nu ga ik elke dag vooruit, nu zijn mijn krammen eruit, nu mag ik overdag zonder brace. En al die dingen en de emoties die ik daarbij ook ervaar zijn nu uitdaging genoeg. Voor nu.. Tijd zal leren wat ik kan, wat ik voel. 

De eerste stapjes zonder brace thuis voelde onwennig. Bij elke stap voel ik mijn been meebewegen en dat voelt nog raar en kwetsbaar. Dat wordt vast elke dag een stukje beter. 

(Oh en, de pin in het bovenbeen is niet van nu maar van 2002 toen ik een scooterongeluk kreeg.. ) 

     

Flying solo

Sinds afgelopen maandag gaat Sander weer elke dag naar Oss om te werken. De eerste week na mijn vertrek uit het ziekenhuis heeft hij thuis gewerkt en mij verzorgd. 

De eerste dagen van deze week was ik niet geheel alleen, Tonnie, mijn schoonmoeder kwam langs en een aantal vriendinnen kwamen even kijken hoe het ging. Woensdag was ik overdag alleen. Het zorgen voor mijzelf lukt aardig. Door de aanpassingen die Sander heeft gemaakt op mijn looprek lukt het goed eten en drinken vanuit de keuken meenemen naar de kamer. In het tasje wat aan mijn rek bungelt kan ik plastic bakjes doen. Gelukkig hebben we veel plastic bakjes in allerlei soorten en maten. Door mijn werk op de trein heb ik in de loop der tijd veel handige bakjes die goed sluiten verzameld. Ik sleepte altijd mijn eten met me mee en dan zijn goed-sluitende plastic bakjes ideaal. 

Vandaag ga ik terug naar de chirurg. Er wordt weer een röntgenfoto van mijn been gemaakt om te zien hoe alles geneest en mijn krammen gaan eruit. Het voelt weer als een kleine mijlpaal. 

Fijne dag allemaal!

Helen aan de zijlijn.

Net met veel enthousiasme en succes een management traject afgerond. Leuke dingen doen met Sander, afspreken met vrienden, lekker trainen met mijn paard. Er stonden allerlei leuke dingen in mijn agenda. 

Een voetballer moet zich ook zo voelen als hij midden in een mooie wedstrijd op de bank wordt gezet door zijn coach. De rest gaat door maar hij neemt even niet meer deel aan het spel, hij kijkt en juicht en leeft mee. Verder neemt hij rust en zit hij op de bank. 

Zo voelt het voor mij soms ook even. In het algemeen genomen ben ik positief ingesteld en zie ik mijn vooruitgang, vul ik niet in wat ik straks misschien wel of niet meer kan, denk ik niet aan eventuele pijn die ik wel of niet zal hebben als ik straks weer kan lopen. Ik heb de antwoorden nog niet. De doctoren ook niet. Tijd zal het leren. Het is niet dat ik een bewuste keuze maak om er op die manier mee om te gaan. Het is mijn mind-set. En ja, ik ben veerkrachtig, probeer overal het beste uit te halen en kijk vooruit. 

Maar soms zijn daar wel de tranen. Soms baal ik als mijn been niet lekker zit, dat ik zelf niet naar stal kan om mijn paard te verzorgen. Dat Sander nu door mij ook minder bewegingsruimte heeft. 

Ik wil graag, voor mij gaat de tijd niet snel genoeg, gaat dit helings proces niet snel genoeg. 

Toch moet ik geduld hebben. Rust nemen en wachten aan de zijlijn. Mijn lichaam de tijd geven om te helen en het zijn werk laten doen. Mijn lichaam zo goed mogelijk ondersteunen in dit proces zodat ik straks weer in het veld kan staan, en de dingen kan doen waar ik zo blij van wordt. 

Diepe zucht.... 

Ander niveau.

Sinds ik in een rolstoel zit is mijn kijk-perspectief veranderd. Als ik voorheen door de straten langs de huizen van Oosterhout liep en door de ramen keek, keek ik vaak tegen raamdecoratie aan die het onmogelijk maakte om direct bij de bewonder naar binnen te kijken. Nu zit ik letterlijk op een ander niveau. Als Sander me nu langs de huizen duwt kan ik door de ramen kijken. Ik kan namelijk onder de raamdecoratie door gluren. Aangezien ik niet hoef uit te kijken waar ik loop heb ik daar ook alle tijd voor. (behalve als Sander heel snel loopt) Een hele nieuwe wereld vouwt zich voor me open. Een wereld die eerder door de raamdecoratie voor mij verborgen bleef. Als een echte gluurbuur geniet ik van de woonkamers en de mensen die ik nu zie vanaf dit andere niveau.

Elke dag een beetje.

Elke dag gaat het een klein beetje beter. Zo ga ik bijvoorbeeld weer gekleed door het leven. Voor ik uit het ziekenhuis kwam had ik me nog niet aangekleed. Een aan-een-pijp afgeknipte joggingbgroek en pyama waren tijdens mijn verblijf in het ziekenhuis dat wat ik aanhad. Nu ik thuis ben gaan Sander en ik elke dag wandelen. Of nou ja, hij duwt de rolstoel waar ik in zit. Maar lekker even naar buiten door het park of het centrum voor wat kleine boodschapjes. 

Ik wilde graag iets anders aan dan een aan een-pijp-afgeknipte joggingbroek. Maar door de brace en de krammen die nog in mijn been zitten is een spijkerbroek niet prettig. Sander heeft een paar broeken gehaald die zacht zijn en onder mijn brace kunnen. 

Een klein verschil misschien maar het heeft met mind-set te maken. Jezelf aankleden is anders dan elke dag pyamadag. 

Een andere vooruitgang is dat het goed gaat met de pijn. Vandaag is de mijlpaal dat ik voor het eerst een hele dag zonder snelwerkende oxycodon heb gedaan (joepie). Ik hoop na het weekend ook met de langwerkende oxy te kunnen stoppen zodat ik alleen nog paracetamol gebruik, maar een stap tegelijk. 

Verder lukt het me om steeds wat zelfstandiger dingen te doen. Sander is echt enorm praktisch en denkt mee. Fantastisch. Zo fijn!

Hij heeft een bidonhouder en een tasje aan mijn looprek gemonteerd. Zo kan ik zelfstandig naar de keuken om drinken te halen en kleine dingen te verplaatsen. Deze week werkt Sander nog thuis maar volgende week zal ik mezelf moeten voorzien van drinken en eten. Het werkt goed! Ik geniet ervan dat die kleine dingen elke dag wat beter gaan. Ik ben nog wel veel moe. Vandaag voor het eerst geen middagslaapje gedaan en ik voel nu aan mijn lijf dat ik op ben. Nog wat drinken en dan naar bed. Morgen weer een dag. Elke dag een beetje. 

Weerzien

Gisteravond ben ik weer voor het eerst sinds het ongeluk op stal geweest. Mara, mijn vriendin haalde mij met rolstoel op. Sinds mijn ongeluk hebben zij en nog twee vriendinnen de zorg voor mijn lieve paard op zich genomen. Fantastisch. Ze kennen Catootje en mij en mijn manier en weten wat ik belangrijk vind en wat niet. Toen ze hoorde wat er met me aan de hand was zijn er geen vragen gesteld, ze is meteen in een soort schema gezet en werd meegenomen in de verzorging. Heel fijn om daar geen zorg over te hebben of over na te hoeven denken. Ze had schaafwonden en een dik been aan ons ongeluk over gehouden. 

Gisteravond gingen we dus naar stal en heb ik Catootje weer gezien en even kunnen knuffelen. Heel fijn maar ook emotioneel. Ik heb naar gemist de afgelopen twee weken. Ze kwam uitgebreid aan mij en de rolstoel snufflen. Heerlijk om weer even op stal bij haar te zijn. 

   

  

  

En toen stond alles even stil.

Het gebeurde echt heel snel. Catootje stijgende en gleed uit waardoor we samen vielen. Ze viel op mijn been. Ze stond gelukkig snel op en rolde van me weg. Ik voelde meteen, dit is niet goed. Ik ben met de ambulance naar het ziekenhuis gebracht en daar bleek mijn scheenbeen bij mijn knie verbrijzeld. Ik heb een week in het gips gezeten. Dit was omdat de zwelling voor de operatie eerst wat moest zakken. Vorige week dinsdag was dan eindelijk de dag waar ik echt heel erg naar uit keek.. De operatie. Niet omdat operaties zo leuk zijn maar wel omdat ik wist dat ik daarna vooruit kon. Elke dag iets minder pijn. Op naar revalidatie. Het is inmiddels zondag. Gisteren ben ik thuis gekomen uit het ziekenhuis. Sander heeft het hele huis klaar gemaakt zodat ik erin kan bewegen met looprek. Allebei moeten we ons ritme terug vinden. Zowel gewoon in huis als samen. 

Zoals ik verwachtte had ik na thuiskomst qua pijn ook een beetje een terugslag. De wc is verder lopen, het bed ligt anders. We zoeken allebei nog de manier hoe de dingen het handigst gaan. Ik schrijf elke dag op hoe laat ik welke medicatie neem zodat ik niet per ongeluk te veel neem en er tussen de inname genoeg tijd zit. Vanuit de fysio in het ziekenhuis heb ik verschillende oefeningen gekregen. Morgen (dinsdag) start de fysio hier aan huis. 

  

Bijna 2018!

Ik ga er even van uit dat het niemand ontgaan is. De kerst van 2017 is voorbij en nu komt het nieuwe jaar van 2018 eraan.

En ja hoor.. daar zijn ze.. goede voornemens hier, ideeën voor het nieuwe jaar daar. Blij en goed gemutst vinden we meestal masaal dat na januari de tijd rijp is voor verandering.
Vaak zijn de goede voornemens halverwege januari al in de kast beland en zijn de meeste mensen vergeten dat ze de voornemens hadden. Niks mis met een goed voornemen trouwens maar ik doe er niet aan.

Ik vind altijd dat als je iets wil, je niet per see op een datum of tijd hoeft te wachten. Elke moment is goed om verandering aan te brengen in je leven.
Ik heb wel es het idee dat stoppen met roken en afvallen de twee meest gehoorde goede voornemens zijn.

Top! Doen!
Een reden dat veel mensen na een jammerlijke poging gewoon weer verder roken of eten is (denk ik) omdat verandering moeite kost. En soms lukken de kilo's wel maar als je dan stopt met hoe je ze eraf kreeg komen ze gewoon weer terug.

Het veranderen van je gedrag kost tijd en moeite. En als je wil dat de verandering blijvend is zul je dus een nieuwe levenstijl moeten zoeken/vormen die bij je past en fijn is. Want, de oude levenstijl bracht je waar je was en daarmee was je niet tevreden. Het helpt als je enorm spuug zat bent van het roken of van het eten, dat wel. Je moet heel erg graag willen veranderen van binnen. Een verandering omdat de ander vind dat je het moet beklijft niet.

Voor een ander heb je goed advies en tips om voornemens vol te houden.
Voor je beste vriend of vriendin, broer of zus of je kind kunnen mensen vaak goed zorgen maar voor zichelf zijn ze vaak een stuk minder lief.

En ik snap het wel hoor. Ook ik ben gek op de endorfine die loskomt door de suikerrijke koek/snoep rotzooi. Daarom is het ook zo verdomd lastig om dit gedrag te veranderen. Het levert een fijn gevoel op..

Goed voor jezelf zorgen betekend zorgen voor je lijf en geest, door jezelf te voeden met dat wat je daadwerkelijk voed. En elke dag komen de keuzes terug. Maar op den duur wordt het makkelijker en is je nieuwe gedrag je gedrag. Een terugval is niet erg. Gewoon weer oppakken en ook daarin lief zijn. Kijk ook naar waar je al gekomen bent.

Houden van jezelf. De mooiste jij zijn die je kunt zijn door jezelf ruimte te geven en lief voor jezelf te zijn. Daar groei je van. Dat is mijn wens voor het nieuwe jaar. Voor iedereen.

Afijn. Bijna oud en nieuw. Bijna 2018.
Dat het een jaar mag worden waarin we op elk moment mogen beginnen aan de verandering die we graag willen. Proost!