Welkom in deel 3!

Ik denk dat ik toe ben gekomen aan deel 3. Het deel waarin hulpstukken meer en meer naar de achtergrond raken en waarbij het steeds minder zichtbaar is dat ik nog revalideer.

Afgelopen zaterdag is het bed en de rolstoel opgehaald door Medipoint. Weer een mijlpaal. Ik twijfelde over de rolstoel maar eigenlijk heb ik er al een tijd niet in gezeten. Ik heb hem alleen nog nodig als we echt hele enden gaan lopen. Dus terwijl de mannen van Medipoint het bed uit elkaar haalde bedacht ik dat ook de rolstoel eigenlijk wel weg kon. Een rare en vertrouwde gewaarwording, een lege woonkamer die ineens weer op onze woonkamer lijkt in plaats van een afdeling van een verzorgingshuis. Het gekke is dat hoewel ik al een week boven slaap en dat prima gaat, het ergens ook spannend voelt. Ik kan niet meer terug. En dat is goed, dat hoeft ook niet maar mijn binnenlijf vind dat spannend. Ik herken dat gevoel. Ik ben ergens bang dat ik nog niet toe ben aan de volgende stap en daarom wil ik de escape. Ik weet dat ik wel toe ben aan de volgende stap. Dit gevoel kom ik niet alleen nu tegen maar ook als ik op werk aan iets nieuws begin oid. Het komt voort uit een angst dat anderen meer van mij verwachten dan dat ik kan waarmaken op dit moment. Dat ik mogelijk anderen teleurstel of gedwongen wordt iets te doen wat ik nog niet kan. Kortom, de controle verlies over mijn eigen grenzen, of dat anderen daar overheen gaan. ( zoiets)

Een kado om dit te beseffen en te voelen. Het raakt me. Ik sta aan mijn eigen roer en geef zelf aan wat wel en niet en kan rake tetsen uitdelen mocht iemand geen respect hebben voor mijn grenzen. Daar kan ik op vertrouwen.

Wat het weghalen van zo'n bed dan allemaal teweegbrengt..

Goed, afgelopen donderdag ben ik voor het eerst gemobiliseerd. Dat klinkt gezelliger dan het is. Ik had al een vermoeden maar het doet inderdaad gewoon pijn. Er wordt doorgedrukt. (wel voorzichtig gelukkig) Het lichaam is zo ingesteld dat als er een heftig trauma is geweest dat alle kapsels ed ervoor willen zorgen dat dit nooit meer gebeurd. De reactie van het lichaam is dan ook verkrampen en vasthouden. En precies dat moet nu opgerekt worden. Ik kan je vertellen dat de - nog niet geopereerde- breuk zoals hij de eerste week in het ziekenhuis was, nog vele malen pijnlijker was. Als ik dat vergelijk met deze pijn, voelt dit enorm prettig. Thuis probeer ik de rek er ook af en toe op te zetten. Hoe meer keer ik zelf af en toe rek, hoe sneller dit proces zal gaan.

Verder kwamen de fysio en ik er een paar weken geleden achter dat mijn quadriceps niet meer goed weet wat hij moet doen. Bij de oefening op de legpress merkte ze dat ik compenseer. Ik gebruik mijn bilspier meer dan de spier die dit eigenlijk zou moeten doen. Ik vond het al fijn dat ik mijn blubberbillen aan het trainen was voor een wat meer gevormde variant maar dat was dus niet de bedoeling.. bummer!

Je hersenen zijn in dat opzicht ook praktisch ingesteld. Ik heb die spier natuurlijk al een tijd niet gebruikt en dan 'vergeten' je hersenen dat gewoon. Dat stukje hersenen die dit aanstuurt blijkt dan ook wat kleiner te worden aangezien je het toch niet gebruikt. Hoe praktisch is dat! Nu er dus voor zorgen dat mijn hersenen deze spier ook weer gewoon aan gaan sturen.

Mobiliteit enzo

We zijn inmiddels vier maanden verder sinds het ongeluk. Thuis loop ik steeds vaker zonder kruk en zo nu en dan moet ik even door het huis om te zien waar ik ze nu weer neergezet heb. Een goede ontwikkeling. Buiten gaan beide krukken nog mee maar bijvoorbeeld op plekken als werk loop ik veelal met één of geen kruk. Ik krijg steeds meer kracht. Het buigen en strekken gaat alleen nog niet goed. Ik kan mijn knie nog niet volledig strekken en bij het buigen kom ik nog niet veel verder dan de 95 graden die ik eerst ook kon buigen. Donderdag gaat de fysio hem 'mobiliseren'. Ik weet nog niet precies wat dat in gaat houden maar dat zullen we wel zien. Verder levert de beperking in bewegelijkheid soms ook grappige momenten op.

Zo waren Sander en ik twee weken terug op verrassingsweekend. Dat had ik van mijn verjaardag gekregen. We stapte zondag met koffer in de auto en ik had dus geen idee waar we heen gingen. Op een goed moment toen via een prachtige route over de Veluwe al zo'n twee uur onderweg waren moest ik plassen. En op een gegeven moment kom je dan op een punt dat je echt moet en dat het ophouden vervelend wordt. Ik vroeg of het nog lang ging duren.. Tja zei Sander, nog wel even ja. "ik ga anders wel even achter de auto" zei ik en de eerst volgende mogelijkheid waarbij hij de auto kwijt kon in een begroeid bosstuk stopte we. Ik stapte uit pakte mijn krukken. Nog voor ik een plek had gezocht en de knoopjes van mijn broek had losgemaakt bedacht ik me dat ik helemaal niet kon hurken en dat achter de auto plassen dus ook geen optie was. Hup weer ingestapt en doorgereden naar het eerst volgende dorp waar ik bij een zeer bijzondere kroeg uiteindelijk naar de wc kon. Ach.. zo maak je nog eens wat mee. Zonder mijn blessure waren we daar nooit gestopt.
Heerlijk weekend gehad met Kunst, cultuur, vuurwerk en bandjes.

              

     

Het lukt me nu om staand de trap bij ons thuis op te komen. Boven heb ik een wandelstok neergezet want als ik s'nachts naar de wc moet dan heb ik nog ondersteuning nodig. Dan is mijn been stijf en is lopen nog oncomfortabel.
Ik heb dus afgelopen zaterdag nacht voor het eerst weer boven geslapen en dat was heerlijk! Zondagochtend was ik op tijd wakker en heb ik liggen luisteren naar het slaan van de klokken, het geroezemoes van de geluiden op staat en heb ik liggen kijken naar een slapende Sander. Fijn om weer in ons eigen bed te slapen. Nu dat kan, kunnen we het bed beneden ook weer laten ophalen door de leenfirma en krijgen we onze woonkamer weer terug in originele hoedanigheid. Fijn!

Ik ben al hier.

Mijn zelfstandige wereld wordt langzamerhand groter en mijn afhankelijkheid kleiner. Ik ben blij met die beweging. Afgelopen dinsdag ben ik bijvoorbeeld i.p.v. met de bus, lopend naar fysio gegaan. Heen is 1.1 kilometer en terug ook. Met de fysio erbij was dat best intensief. In mijn opbouw vind ik een langere belasting achter elkaar ook belangrijk. Dus een stukje van 1.1 km lopen vind ik een prima oefening, natuurlijk nog wel met twee krukken. Thuis loop ik steeds meer stukjes met 1 of geen kruk. In het ergste geval ga ik ergens op een bankje zitten maar tot nu toe gaan mijn pogingen om uit te breiden goed.

Dinsdag avond had Cato ineens koliek. Voor de -niet-paardenmensen onder ons, koliek is buikpijn. Achteraf bleek dat het door teveel zand eten kwam. Ik was toevallig op stal met Mara. Ik was Cato aan het borstelen en aan haar gedrag merkte ik dat er iets was. Mijn vermoedden was koliek. Mara ging met haar lopen in de binnenbak (beweging kan helpen) Ik zag aan Cato dat ze veel pijn had en heb de dierenarts gebeld. Op dat soort momenten baal ik dat ik niet zelf met haar kan lopen of haar vast kan houden terwijl de dierenarts haar onderzoekt. Mara doet dit met zorgvuldigheid en veel liefde maar het voelt gewoon klote. Ik weet dat het nog niet kan. Voor mijn eigen veiligheid is het beter om niet direct in de buurt van Cato te zijn als ze buikpijn heeft. Als ze omdraait of zich laat vallen bij een pijnaanval en ik ben niet snel genoeg om weg te komen... nouja.. iets met dat weer onder mijn paard terecht komen niet wenselijk is. 

Woensdag en donderdag had ik een training van mijn werk: 'opvang en nazorg' in Lunteren. Cato kreeg woensdag nog controle van de dierenarts en gelukkig kon Mara waarnemen. Het ging toen inmiddels al beter met haar.
Donderdag avond na mijn thuiskomst wilde ik graag zelf even naar stal om te knuffelen. Voor het eerst sinds mijn ongeluk heb ik weer zelf auto gereden. Het scheelt dat ik een automaat heb en mijn linker been niet hoef te gebruiken.

Toen ik onderweg was en in mijn achteruitkijkspiegel keek zag ik mezelf in mijn herinnering weer zitten achterin, zoals in het begin als ik met Sander op pad ging. Ik genoot van die ritjes. Eerst vanaf de achterbank, zodat mijn been in de brace recht kon liggen en later weer naast hem op de passagiersstoel.

Nu zelf weer achter het stuur. Ik voelde tranen over mijn wangen rollen. Waarschijnlijk een combi van vermoeidheid, blijdschap, dankbaarheid en verdriet wat de overhand nam.
Dit voelt als een grote stap en daarnaast maakt dit mijn wereld van onafhankelijkheid groter. Goed, bij stal aangekomen waren daar Annelies en Corinne en dat was fijn.

Vanmorgen ben ik met de auto naar de fysio gegaan. Ik had namelijk bedacht dat ik op de terugweg het looprek en de douchestoel terug kon brengen naar het leenpunt. Tijdens het oefenen bij de fysio merkte hij op dat het leek of mijn been een andere stand heeft, dit was mij ook al opgevallen maar ik hoopte dat ik het verkeerd zag of dat het aan mijn gebrek aan spieren lag. Maar nu werd het ook opgemerkt door de fysio. Ik hoop nog steeds dat het aan mijn spieren ligt of aan weet ik veel of dat ik er in ieder geval geen last van ga krijgen ooit..

Terwijl ik de auto voor de deur geparkeerd heb en ik naar onze voordeur loop gaan er weer tranen over mijn wangen. Ik ben al hier.. ik kom van ver en ben er nog niet, maar ik ben al hier.