Ode aan de Beurs.

 De Beurs, zoals velen weten, mijn favoriete café in de binnenstad van Oosterhout. Ik maakte iets minder dan tien jaar geleden kennis met de Beurs en eigenlijk heb ik me er altijd thuis gevoeld. Toen Sander en ik ons geregistreerd partnerschap sloten hebben we dat dan ook in de Beurs gedaan. Na een aantal wisselingen is nu Petra eigenaar. Iemand die er, in ieder geval zolang ik er kom, al werkt.
Gisteravond na het eten zijn Sander en ik daar heen gegaan. We hadden gistermiddag een vermoeden dat na de persconferentie van gisteravond dit misschien een tijdje niet meer mogelijk was. We wilde nog even een avond gezelligheid en meteen sponsoren. En terwijl de avond vorderde (tot 22:00 wel te verstaan want toen moest hij dicht) werden de contouren van de nieuwe maatregelen duidelijk. Nog één dag en dan moet de horeca weer dicht. 

"morgen nog één kans" werd er gegrapt. Maar zo grappig is het niet. Dit kan best wel even duren. De horeca die het, in ieder geval in Oosterhout, enorm goed voor elkaar had moet weer dicht. 

Sander en ik begonnen al zittend aan de bar mee te denken in mogelijkheden zodat de beurs toch geld kon verdienen. Ik bedoel, de kosten gaan door en ik wil heel graag na de lockdown ook weer aanschuiven aan de bar van ons favoriete café. 

Maar goed. De komende tijd kunnen we niet binnen de muren van de Beurs genieten van drankjes en hapjes maar wel vanuit huis. (info op de facebooksite)

Ik weet zeker dat er meer mensen zijn zoals ik die graag in een bepaalde kroeg komen, of in een fijn restaurant waar ze graag eten. Waar ze zich welkom voelen en waar je het personeel kent en andersom. 

Lieve allemaal, een oproep.. ook aan de mensen die het gevoel hebben dat corona niet echt is, of die niet bang zijn om het zelf te krijgen en daarom wat minder scherp zijn op de regels.. 

Als je het dan niet voor jezelf, je familie, omdat je er niet in geloofd, of om wat voor reden dan ook, niet aan de regels houdt, doe het dan voor je favoriete voetbalclub, je favo restaurant, café, museum of wat dan ook. Alleen als we het tij kunnen keren kunnen we straks weer genieten aan de bar, in het stadion, aan een tafeltje bij het raam of voor een schilderij. 

En tot die tijd ga ik bestellen bij de Beurs, maar ook bij andere ondernemers, doe ik mee aan quizen, en online proeverijen om te helpen met het openhouden van onder andere onze horeca. Wie doet er mee? 

3 Winstpunten!

Zondag avond. Moe maar voldaan. Vandaag heb ik voor het eerst een officiële dressuurwedstrijd gereden. Ik heb wel af en toe meegedaan aan onderlinge wedstrijden bij ons op stal maar ik was nog nooit officieel gestart. Voor de mensen die niks met paarden hebben: Als je dressuur wedstrijden rijdt, begin je bij de B, daarna komt de L1 en L2 dan gevolgd door de M en dan de Z. Voordat je van bijvoorbeeld de B naar de L1 mag moet je 10 winstpunten rijden. Op een wedstrijd kun je je inschrijven voor 1 of 2 proeven. Ik had mee ingeschreven voor 2 proeven.

De reden dat ik nooit officieel wilde starten was omdat ik zelf geen BE rijbewijs heb en geen auto die een trailer kan trekken. Met andere woorden, ik ben afhankelijk van een ander. Vandaag ben ik met een stalgenootje gegaan. We hebben een paardentaxi gehuurd ( ja, het bestaat) en die heeft ons naar Bavel, waar de wedstrijd gehouden werd, gebracht en later, weer teruggebracht naar stal.

Tijdens mijn lessen met Cato rij ik vaak oefeningen uit de hogere klassen dan die in de B voorkomen.
Sinds mijn ongeluk zit ik altijd door als ik aan het draven ben. Doorzitten betekend eigenlijk dat je in je zadel blijft zitten in draf ipv staan- zit-staan- zit. Dit om de simpele reden dat lichtrijden (het sta-zit- sta- zit gebeuren) pijn doet aan mijn knie.

Afgelopen maandag toen ik het proefje wat ik moest rijden aan het voorbereiden was zag ik ineens dat je in de B klasse alle draf licht moet rijden. Ik schrok, dat kan ik niet, dat doet pijn! Voor het eerst sinds mijn ongeluk liep ik ergens tegenaan wat ik niet kon. Mijn beperking die ik wel voel maar waar ik normaal gesproken goed mee uit de voeten kan, belemmerde mij ineens bij iets wat ik graag doe. Dat kwam binnen. Ik heb vreselijk zitten huilen. 

Ik heb geprobeerd dispensatie aan te vragen maar dat kon niet. Ik besloot maandag avond op Cato te stappen en te voelen hoever ik kon gaan. Wat zou gaan en waar de grens zat. Dus zo gezegd zo gedaan. Het proefje wat ik zou rijden kende ik ongeveer uit mijn hoofd en ben ik gaan rijden. Het ging, met pijn. Ik bedacht me dat als ik gewoon voldoende paracetamol zou slikken het dan best te doen zou zijn. In het slechtste geval kon ik mijn tweede proef altijd nog afgroeten. (dat wil zeggen,  niet rijden) 

Cato weet op het moment dat de knotten erin gaan dat we op pad gaan. Ze weet niet waar we heengaan maar ze werkt braaf mee aan al het gedoe. 

Het gedoe: Ik heb me die ochtend al in een apenpakje gehesen. Want ja, witte rijbroek (wie bedenkt dat bij een hobby waarbij je steeds omgeven bent van stof, stront, paardenzweet en modder) en over die witte rijbroek nog een broek om te zorgen dat de witte rijbroek niet vies kan worden. Een wit shirt, en blauw rij-jasje. Mijn haar ook in de knot. Laarzen gepoetst, en overal bling. (want als ik nou niet goed rij zag ik er in ieder geval prachtig uit) Afijn, bij Cato ook de staart gewassen en uitgekamd en bespoten met anti klit spray, Manen in de knot, voorpluk ook. Maar toch leuk gedoe.

Cato heeft met haar vorige eigenaar al wel officiële wedstrijden gereden maar voor ons was dit het debuut. Het weer zat mee, de paarden waren braaf. Ik heb 1 keer 194,5 punten gereden (dat is 1 winstpunt) en 1 keer 197 gereden (dat zijn 2 winstpunten) Goed voor een derde en vierde plaats! 

Het kritiek op het protocol was terecht en ik tevreden. Thuis kreeg Cato slobber en wortels (dat vindt ze heerlijk). Als we laatste waren geworden had ze dit overigens ook gekregen hoor.. Ik vindt het fantastisch dat ze zo meewerkt en haar best doet voor mij.

Nadat proef twee klaar was vroeg ik Mara (onze minion aka groom, steun en toeverlaat en voorlezer van vandaag) of ik er toen af mocht, 'ja, je hebt gegroet dus je proef is klaar'.
Ik sprong af daarna al hinkend naar de trailer. Geëmotioneerd omdat ik anderhalf jaar geleden nog niet eens wist of ik ooit nog zou kunnen rijden. En nu ons officiële debuut. Een cocktail van trots, verdriet, blijdschap en pijn. En eigenlijk maakte de punten me niet eens uit. Dit neemt niemand ons meer af! 

Grappig detail, we zijn vergeten een foto te maken in vol ornaat. (dus met witte broek, bling, gepoetste laarzen en blauw rij-jasje) Hierboven, Cato in de trailer.