Storm!

Sinds ongeveer twee maanden woont er een klein frummeltje bij mij. Een pup die ik Otis heb genoemd. Het is een Jack russel. Heerlijk, weer een hondje om me heen. Hij kwam toen hij 8 weken was en sinds die tijd doe ik vanalles om hem te socialiseren. Mee naar het terras, met de trein, op cursus, spelen met andere honden. Kortom: zoveel mogelijk laten zien zodat hij later een hondje wordt wat in evenwicht is en zelfvertrouwen heeft. 

Vanmorgen toen ik wakker werd stormde het. Het is natuurlijk inmiddels al 21 Oktober en de herfst heeft zijn intrede gedaan. Zoals elke morgen rits ik de bovenkant van de bench open. Otis ligt op zijn rug en geeft me een charme offensief. Ik praat tegen hem; goedemorgen, heb je lekker geslapen, was je al wakker? etc. Natuurlijk verwacht ik niet dat hij terug gaat praten maar dit is ons ritueel. Als ik hem eruit haal om zijn tuigje aan te doen krijg ik knuffeltjes en likjes op mijn kin en soms zit daar een knabbeltje bij. Hij heeft nog geen tanden gewisseld dus die doen een beetje zeer. Au, en zachtjes. Hij snapt dat wel. 

Daarna meteen naar buiten. Een pup kun je niet laten wachten, hoewel, dat gaat steeds beter en hij kan steeds langer zijn ontlasting ophouden maar na een nachtrust zit er zo weinig mogelijk tijd tussen uit de bench en naar buiten. Ik ga altijd langs de brandtrap, want dat is de kortste weg en beneden gaat hij dan meteen onder de rhododendron om daar te plassen.

Maar nu was daar een geluid. De storm blies de wind door een toren die vlak bij mijn huis gebouwd wordt. Dat maakte een enorm lawaai, indrukwekkend ook wel. Ik zie Otis naar de trap trekken. Hij vindt dit eng. Ik vertel hem dat we wel ons gaan rondje gaan lopen dus til ik hem op. Hij trilt. Ik druk hem zachtjes tegen me aan en zeg tegen hem dat het niet erg is dat hij het spannend vindt en dat we toch een stukje gaan lopen. Het is ok, ik ben hier. Als we halverwege het grasveld zijn voel ik hem wat onrustig bewegen. Dat is de cue waarin hij mij wil vertellen dat hij nu zelf een stukje wil lopen. Ik zet hem neer en hij loopt een stuk. Op de hoek van de straat blijft hij weer staan. Ik zie dat hij het weer spannend vindt en pak hem weer op. Zo lopen we weer een stukje verder. Uiteindelijk wint zijn nieuwsgierigheid het weer en wil hij weer zelf een stukje lopen. Als we thuis komen zie ik dat hij opgelucht is. Weer wat overwonnen. Brave en grote pup!

Op reis

 Het is al even geleden sinds ik mijn gedachtes en spinsels op papier heb gezet. Nu is het weer tijd. Ik heb vanmiddag een schilderij aan mijn lieve vriendin Annelies gegeven. Een schilderij van haar Vince. Annelies heeft destijds, toen ik aan het herstellen was van mijn verbrijzelde knie, samen met nog 2 vriendinnen voor Cato gezorgd. Sommige dingen zijn voor mij niet in woorden uit te drukken. De dankbaarheid hiervoor is voor mij niet onder woorden te brengen maar wel in kleur en vorm uit te drukken. Ik heb aangeboden aan alle drie om een dier of dieren te schilderen. Vince mocht eerst. 

Schilderen is voor mij een heel proces. Van stukjes en beetjes, stapjes, weghalen, opnieuw inkleuren, kijken en voelen. Het kost tijd. Nu koste het nog meer tijd omdat ik niet alleen een reis op het doek aan het maken was, maar ook in mijn leven. Een half jaar later ziet mijn leven er heel anders uit. En ook dit proces is er een van stukjes en beetjes, opnieuw inkleuren, voelen en vormgeven. 

Ook Vince heeft een hele reis gemaakt, samen met Annelies. Ook hij moest revalideren. 

Vandaag waren we weer bij elkaar, met zijn vieren. Mijn lieve vriendinnen en ik. Bij Vince en Annelies in Nuenen. Als afsluiting van de revalidatie ging Annelies een dressuur proef rijden. Op dit moment, door de corona maatregelen kun je die proeven insturen, en kijkt er een jury naar. Het was een gezellige dag. En terwijl Annelies door de bak haar proeven reed was ik trots op die twee. Ze straalden. Ik vond het ook een mooi moment om het schilderij te geven. Dus afgelopen week de laatste stukjes verbeterd, en er een laag vernis overheen gezet.

Ondertussen gaat ook mijn reis weer verder. Maandag wordt ik geopereerd en worden alle platen en pinnen uit mijn knie gehaald. Hoewel de chirurg het verteld alsof hij een kop koffie en een boterham gaat maken, vindt ik het wel spannend. Het is blijkbaar een kwestie van open maken, dingetjes eruit, en weer dicht. Daarna moet de wond genezen. Ik ben benieuwd.