(Af)vallen en opstaan.

'Saar, wat zie je er geweldig uit!' 'Dank je wel!, ik voel me ook heel goed, het gaat goed met me!' 

Ik ben de laatste tijd veel afgevallen ongeveer 27 kilo. Ik ben nog nooit zo dun geweest als nu. Ik ken mijn lichaam ook niet zoals het nu is. Ik kan kleding kopen in gewone winkels en heb een doorsnee maat. Hoe ik hier gekomen ben? In februari heb ik een gastric bypass gekregen. 

Nou is dit het korte verhaal. Het langere verhaal begint al in mijn pubertijd. Toen had ik al overgewicht, was ik dik. Vanaf die tijd heb ik gelijnd, afgevallen, aangekomen, volgend dieet en zo maar door. Ik in de loop der tijd calorieën geteld, alle dieeteten geprobeerd die er zijn, viel er wat mee af maar kwam ook weer aan. Ik weet wat gezond eten in houdt, hoeveel calorieën een mens kan eten, hoeveel je moet eten om af te vallen.Wat je wel en niet moet eten, dat suiker een killer is en dat overal suiker in zit. Dat sporten gezond is, zeker als je wil afvallen. Na heel veel kilo's afvallen en aankomen kreeg ik in 2008 kreeg ik een maagband. Toen werden er meer maagbanden gezet dan gastric bypasses gedaan. Met een bmi van 40 kreeg je een maagband en met een bmi van 60 kreeg je een gastric bypass. Dat was toen. 

In het begin ging het goed. Ik viel af. Maar ergens rond de 86 kilo toen ik 31 kilo was afgevallen stopte het. Ik sportte veel, at gezond en weinig zodat ik meer af zou vallen maar dat gebeurde niet. De verpleegster waar ik toen voor controle heen ging was tevreden met het resultaat. Ik hield mijn strenge regiem nauwelijks vol en daarom zei ze. 'je doet het goed, maar iets minder sporten en met iets meer eten hou je het vol en dit is al een super resultaat'. Ik liet iets meer los. Mijn gewicht bleef daarna lang op 91 kilo. Nadat ik Sander leerde kennen en we erg genoten van het leven kwam er gewicht bij. De maagband is een hulpmiddel. De constante honger weg maar als je meer eet kan er gewoon gewicht bijkomen en dus kwam ik aan. Viel ik ook weer af maar kwam ook nooit meer onder het gewicht van 91. Het bleef schommelen. Ik bleef schommelen. Mijn eet-stijl had ik toen al flink aangepast. Geen fris of fruitdranken, zo min mogelijk suiker. Niet te veel koolhydraten enz enz. 

Toen ik bij de NS ging werken kreeg ik steeds meer last van mijn maagband. Ik kon vaak niet eten, het eten kwam er weer uit. Op een gegeven moment durfde ik vaak niet meer te eten als ik aan het werk was. Dat gaf dan weer stress omdat ik weet hoe ongezond niet eten is.

Het ging niet meer. Door de complicaties besloten de artsen de maagband eruit te halen en dit om te zetten in een gastric bypass. De maagband wordt nu bijna niet meer gezet. Dit omdat er vaak na verloop van tijd veel complicaties zijn. Nu krijg je bij een bmi 40 een gastric bypass. Ik ging weer de medische molen in. Ik wilde dit wel maar vond het ook eng. Weer een operatie, zou dit me dan meer kunnen helpen dan een maagband? hoe gaat dat straks met eten? wat kan ik nog eten? Omdat ik geloof dat lichaam en geest een zijn en dat als je vet vast houdt er meer aan de hand kan zijn dan een simpel, "hoe meer calorieën je inneemt hoe dikker je wordt". En misschien was het wel een simpel "elk pondje gaat door het mondje" maar ook dat wilde ik weten. Eet ik dan misschien niet de goede dingen. Kan mijn lichaam bijvoorbeeld fruitsuikers goed verwerken? of moet ik minder granen eten? beschuit ipv crackers? Zijn er groenten waar mijn lichaam minder goed op reageert. Om hier allemaal achter te komen en om mijn lichaam zo goed mogelijk voor te bereiden op de operatie besloot ik naar Mayda van Erker te gaan. Ze is kinesiologe. (op dit moment is haar website under constsruction, vandaar even deze link voor meer info: https://www.welkin.nl/informatie/wat-is-kinesiologie Dit is niet haar website maar gewoon voor de geïnteresseerde wat info) 

We maakte een start al 5 maanden voor de operatie. Het is te veel om alles te vertellen wat me dit opgeleverd heeft maar stukje bij beetje pelden we stukjes af. Inderdaad zat op sommige onderwerpen stress en hield ik vet vast door gebeurtenissen en overtuigingen die zich vast hadden gezet in mijn lichaam. Ook na mijn operatie ben ik er ongeveer elke twee weken heen gegaan. Soms even minder en als ik het gevoel had dat het nodig was ging ik weer. Mijn herstel was bijzonder snel. Na 6 weken kon ik mijn werk op de trein alweer volledig doen. Geen complicaties en ik kon alles eten maar kleine beetjes. Het was in het begin echt zoeken. Omdat ik op de trein werk had ik allemaal kleine porties mee van van alles. Ik wilde mezelf namelijk de keuze geven waar ik zin in had. Beetje bij beetje ging mijn gewicht naar beneden. In het begin lukte het mij niet om ernaast te sporten. Als ik moest werken en op die dag sportte werd ik flauw tijdens mijn werk. Dus eerst gewoon werken en paardrijden opgebouwd en daarna rustig aan ook weer begonnen met sporten. En dat gaat goed. 

Voor mij is dit wat werkt,  Ik voel me hier goed bij. Ik merk dat ik steeds subtieler dingen aanvoel in mijn lichaam. Het is al met al een prachtige reis waarin ik veel leer over mijzelf en mijn lichaam. (mocht iemand hier meer over willen weten, even pben via mail oid) 

Voor iedereen is de gastric bypass operatie anders, sommige hebben veel complicaties, sommige komen na verloop van tijd weer aan. Het blijft een hulpmiddel en ik ben me heel erg bewust van het feit dat het voor mij ook een hulpmiddel is. Dit is ook de reden dat ik nog steeds naar Mayda ga. Met het verminderen van mijn gewicht komen andere dingen naar boven die als het waren vast waren gezet in mijn lichaam, stukjes om mee aan de slag te gaan. Bijvoorbeeld ook de angst om weer aan te komen. Want dat is natuurlijk de geschiedenis. Na verloop van tijd zal voor mij de echte uitdaging komen, namelijk.. stabiel blijven.  Maar het gaat goed en ik heb vertrouwen. Ik val langzaam af. Steeds verder naar een gezond gewicht. Ik geniet van Sander, van mijn dieren en van het leven. 

Ik heb heel lang getwijfeld of ik dit wilde bloggen. Een operatie als dit doe je niet 1,2,3. al lijkt dit misschien voor sommige wel. Er zijn veel mensen die hun mening klaar hebben. Niet alleen over de operatie maar ook over de manier van lijnen/ leven. "Je moet gewoon dit of dat doen, en dat niet meer eten, je moet gewoon stoppen met eten" 
Ik was echt moe gestreden, wat dat is wat het heel lang voor mij geweest is, een strijd. 

Er waren ook mensen die vroegen als ze me een tijdje niet gezien hadden en ik aangekomen was "hoe is het met je gewicht". Dat deed zeer (daarnaast vond ik het ook gewoon een rare vraag, waarom vraag je dan niet 'goh hoe is het met je? 'maar dat terzijde. Het was altijd goed en lief bedoeld.)

Dit is een stukje van mijn verhaal, het is te veel om alles te beschrijven. Vaak zit er achter overgewicht een heel verhaal. Net als dat er vaak ook een heel verhaal achter bijvoorbeeld een verslaving zit. Een verhaal wat je vaak niet hoort omdat het zo persoonlijk is en dichtbij komt. 

Voor mij is het een hele reis, die nog niet af is. Met (af)vallen en opstaan. 

(Be)tekenen.

zittend aan een tafel in een museum in Bergen heb ik de foto's gemaakt. Ik zat lekker in de zon te wachten. Op de tafel allemaal kleine kunstwerkjes van mensen. Boter, kaas en eieren, een spreuk of een tekening. De begravenis die volgde was een bijzondere, waarin ik het mens wat ik al zeker 15 jaar niet meer gezien had beter leerde kennen. Mooie verhalen over hoe ze was en wat ze betekend had. Ik werd teruggeworpen in de tijd. Mijn eigen herinneringen, haar betekenis voor mij, oude bekende, een fijn weerzien.   Een bijzondere middag. Toen ik thuis kwam nam Sander me mee naar een plek in het bos wat vol klaprozen staat. Een prachtig gezicht! Dit zijn van die dagen dat ik nog meer dankbaar ben voor de kleine dingen en blij ben dat ik gelukkig en gezond ben en dat ik zoveel mooie en lieve mensen om me heen heb.

Slippers en winterjassen

Daar heb ik altijd een beetje moeite mee gehad. Wat moet ik aan als de temperatuur stijgt. Vooral in het voorjaar en najaar zie je twee uitersten. De een heeft blote benen en slippers terwijl de ander zijn winterjas nog aan heeft, of een trui. Ik ben van het soort dat lang warme kleding aan heeft en dan een van de laatste die uiteindelijk zomerkleding aantrekt. En daarnaast ben k dan ook een van de eerste die weer warmere kleding aan heeft als het kouder wordt. Het verschil tussen Sander en mij is in de auto helemaal hylarisch.. het scheeld een jas. Hij zit dan met t-shirt achter het stuur en ik met een winterjas ernaast. vandaag wel lekker blote benen en dit weekend weer een jas als ik de weersverwachtingen moet geloven.
Maar nu leker genieten met de zon op mijn toet onderweg..

Burgemeester van de trein.

Het is zondag en ik moest werken dus vanmorgen vroeg onderweg naar Roosendaal om daar te beginnen met mijn dienst.
Vandaag ging de reis o.a. onze mooie hoofdstad. Na een wat rommelig begin van de dienst (shit, water thuis vergeten! Nadat mijn trein te veel vertraging opgelopen had werd hij opgeheven) toch nog in Amsterdam aangekomen.
Na mijn pauze mocht ik naar Zandvoort aan zee.
Tijdens mijn korte carrière bij de ns nog nooit in Zandvoort aan zee geweest dus dat vond ik erg leuk. Een nieuw en erg mooi nieuw stukje spoor-nederland.

Een druk en vol treintje vanuit Zandvoort dus ik besloot meteen te controleren. Toen we bijna in Haarlem waren liep ik door naar de omroep en hoorde ik een jongetje tegen zijn moeder zeggen; 'kijk mam, de burgemeester van de trein' Ik draaide me om, lachte naar de moeder en het jongetje, en zei met een knipoog naar het jongetje en zijn moeder'fijne reis nog!'

De dans van de snelweg

Ik werk in Roosendaal en aangezien mijn werktijden vaak buiten openbaarveroer tijden zijn, reis ik meestal met de auto.
Ik vind het niet erg. Muziekje aan en op tijd weg zodat ik niet hoef te haasten. Ik reis buiten de spits en dan heb je ruimte op de weg.
Nu is het zo dat er soms ineens een soort dans ontstaat met andere bestuurders van auto's. Omstebeurt voeg je uit om een langzamer rijdende automobilist in te halen en ga je weer terug naar de rechter baan. Je blijft ongeveer op zelfde afstand en dus in een soort kolonne rijden. Meestal met drie of meer auto's dans je van rechts naar links tot het moment dat een van de auto's zijn bestemming bijna heeft bereikt en de snelweg via de afrit verlaat. Soms blijf ik dansen met de overgebleven auto's maar soms is de dans klaar en lost het samenspel als het waren ineens op. Ieder vervolgt zijn weg naar zijn of haar bestemming.