Het is al even geleden sinds ik mijn gedachtes en spinsels op papier heb gezet. Nu is het weer tijd. Ik heb vanmiddag een schilderij aan mijn lieve vriendin Annelies gegeven. Een schilderij van haar Vince. Annelies heeft destijds, toen ik aan het herstellen was van mijn verbrijzelde knie, samen met nog 2 vriendinnen voor Cato gezorgd. Sommige dingen zijn voor mij niet in woorden uit te drukken. De dankbaarheid hiervoor is voor mij niet onder woorden te brengen maar wel in kleur en vorm uit te drukken. Ik heb aangeboden aan alle drie om een dier of dieren te schilderen. Vince mocht eerst.
Schilderen is voor mij een heel proces. Van stukjes en beetjes, stapjes, weghalen, opnieuw inkleuren, kijken en voelen. Het kost tijd. Nu koste het nog meer tijd omdat ik niet alleen een reis op het doek aan het maken was, maar ook in mijn leven. Een half jaar later ziet mijn leven er heel anders uit. En ook dit proces is er een van stukjes en beetjes, opnieuw inkleuren, voelen en vormgeven.
Ook Vince heeft een hele reis gemaakt, samen met Annelies. Ook hij moest revalideren.
Vandaag waren we weer bij elkaar, met zijn vieren. Mijn lieve vriendinnen en ik. Bij Vince en Annelies in Nuenen. Als afsluiting van de revalidatie ging Annelies een dressuur proef rijden. Op dit moment, door de corona maatregelen kun je die proeven insturen, en kijkt er een jury naar. Het was een gezellige dag. En terwijl Annelies door de bak haar proeven reed was ik trots op die twee. Ze straalden. Ik vond het ook een mooi moment om het schilderij te geven. Dus afgelopen week de laatste stukjes verbeterd, en er een laag vernis overheen gezet.
Ondertussen gaat ook mijn reis weer verder. Maandag wordt ik geopereerd en worden alle platen en pinnen uit mijn knie gehaald. Hoewel de chirurg het verteld alsof hij een kop koffie en een boterham gaat maken, vindt ik het wel spannend. Het is blijkbaar een kwestie van open maken, dingetjes eruit, en weer dicht. Daarna moet de wond genezen. Ik ben benieuwd.
