Noortje (mijn hondje) * 18-9-1991 - + 6-7- 2008 R.I.P

Een tijdje geleden ging het al niet zo goed met haar. Heel oud dus dat is logisch. Ze wilde toen niet eten. Mijn moeder, waar ze de laatste twee jaar woonde vanwege mijn studie, is toen naar de dierenarts gegaan om te kijken of die iets voor haar konden doen. Ze kreeg een paar spuiten en knapte daar eigenlijk weer verschrikkelijk van op. Het ging goed. Nu twee maanden later is mijn moeder hier om voor mij te zorgen voor de operatie. Noortje was in de eerste instantie bij mijn tante maar mijn moeder had haar afgelopen woensdag opgehaald. Ze was hier. Ik vond dat heel gezellig maar zag al dat ze weer had ingeleverd.

Gistermiddag was mijn moeder even op visite, ik alleen thuis. Noor probeerde op te staan maar haar achterbenen wilde niet erg. ik heb haar zo ver als ik kon geholpen om naar buiten te gaan omdat ik dacht dat ze moest plassen. Uiteindelijk is ze daar op het gras beland. Daar ging ze liggen. Ik ben bij haar gaan zitten. Haar ogen draaide weg en ik heb mijn moeder gebeld dat het niet goed ging. Ik aaide haar en ze bleef liggen, af en toe werd ze wakker en wilde ze opstaan. Dat ging dan half.

We zijn naar de dierenarts gegaan en hebben naar in laten slapen. Het doet me vreselijk zeer om mijn kleine hondje te laten gaan maar ze was bijna 17 en dat is natuurlijk verschrikkelijk oud voor een hond.




Toen ik 11 was heb ik haar uitgezocht en daarom ben ik ook erg blij dat ik haar nu zelf weg kon brengen... mijn lieve meisje..

Tijd

Eindelijk weer even tijd.. Tijd om kaartjes naar mensen te sturen, om uit te rusten, om de stapel met tijdschriften rustig door te lezen, tv te kijken, sociaal te doen, te genieten van het weer, genieten van mijn kamer, om op te ruimen en om de wereld te vertellen dat ik een liefje heb gevonden.


Na een aantal drukke weken is er eindelijk weer een beetje rust. De schoolweken zijn voorbij. Ik heb een portfolio gemaakt en ingeleverd. Maandag heb ik een gesprek hierover en dan kan ik met dat gesprek de laatste 20 studiepunten bij elkaar schrapen om dan op 60 uit te komen en zo het tweede jaar in 1 keer af te sluiten. En daar had ik het dus zo verschikkelijk druk mee de laatste tijd.. school. De klas heeft zelfs geklaagt over de werkdruk die we hadden.

Tussen de studie door toch af en toe een avond zwingen en tijdens een van die avonden werd ik voorgesteld aan Innos. We keken elkaar aan en ik verdronk ongeveer in zijn ogen.... en hij in die van mij.. verliefd..

nu een paar weken later kan ik zeggen dat het nog steeds leuk is en we nog steeds enorm verliefd zijn.. Het is nog pril maar voelt erg goed.

Verder is aankomende vrijdag mijn operatie. Allemaal erg snel achter elkaar. Maar dat ben ik inmiddels wel gewent!

en zo gaat de tijd verder en glijdt het door mijn vingers..

nu eerst even wat tijd voor mijzelf ;-)

Kasper

Vrijdag mocht ik weer op mijn favoriete kleine neefje passen. Hij is inmiddels al een half jaar oud en het is echt een schatje. Een blije baby die zich echt alleen laat horen als hij honger heeft. Smorgens zijn we eerst lekker in bad gegaan met zijn tweeën. Dat was al een echt feest. Kei hard spartelen en zorgen dat er veel spetters kwamen!! Daarna aankleden, in summer stylo omdat het warm is dus een romper met korte broek.. lekker chill weet je ;-)



Daarna kwam de fruithap. Dit eet ie nog niet zo heel erg lang. Beetje fruit in de blender en pureren maar! Dit vond meneer heerlijk. Alleen gaat de helft er natuurlijk naast dus heeft ie zo'n plasic slab voor zijn borst hangen. Dat is echt heel handig heb ik gemerkt. Voor mij was het de eerste keer dat ik hem fruithap mocht geven. kleine hapjes dan valt de rotzooi wel mee. Kasper heeft ook al een tand. of in ieder geval een stukje. Als de lepel dan naar binnen gaat dan bijt kasper op de lepel zodat je hem er niet meer uitkrijgt. erg handig.



Daarna was het tijd om te chillen en waar kan je dat beter doen dan in de rainforest, een kleedje ontwikkeld door fisher price waarbij er in het midden van de palmboombladeren echt lichtjes en jungle geluidjes te horen zijn. Kasper vind dit helemaal het einde en vermaakt zich helemaal.

Tijdens het chillen blijkt dan toch dat het badderen en het voederen erg intensief was.. Hij werd moe en dus lekker naar bed..

En zo heb ik vrijdag een heerlijke dag gehad met die kleine schat. Ik moest nog wat schoolwerk doen ( waar ik uiteindelijk tussen de bedrijven door de hele dag mee bezig ben geweest) dus er was geen tijd om te wandelen dus dat was jammer met dit mooie weer...


En dan nog even dit ...
Ik wil iedereen nog even heel erg bedanken voor de lieve berichtjes naar aanleiding van mijn blog over mijn operatie. Het deed me erg goed!

Eenling..

Ken je dat? .. zit ik laatst smorgens even voor de computer mijn rooster van die dag op te zoeken.. ik heb smorgens meestal haast dus in die haast.. ( jas aan, tas over schouder..) wurm ik nog even een oorbel door mijn oor. Ik laat de oorbel vallen.. en ... "Poef" weg is ie.. Nergens te bekennen. En als het nou een kleine oorbel was dan zou je hem nog over het hoofd kunnen zien maar deze was groot en opvallend. Nergens te bekennen. In de haast heb ik een andere set oorbellen gepakt en heb ik die ingedaan. Maar ook toen ik rustig kon zoeken kon ik hem maar niet vinden.. is dit het lot die op een funny way probeerd te zeggen dat die oorbellen echt niet meer kunnen? Of dat ik het smorgens toch echt wat rustiger aan moet gaan doen? In ieder geval heb ik zo al een aantal eenlingen die onder in de kast liggen te wachten tot ik toch hun partner terug vind...

Operatie 27-6-2008

Life has me in a rush, dat is iets wat ik al eerder gezegt heb in een eerder log. Na de log "komt een vrouw bij de gynaecoloog"waren er wel mensen die vroegen wat er was.. Soms heb ik gereageerd soms niet. Maar nu komt het toch dicht bij en ik merk dat ik er mee bezig ben, en terecht. Toch maar even een log hierover.

Begin dit jaar is er door de gynaecoloog PCO bij mij geconstateerd. PCO is een syndroom waarbij de hormonen van de vrouw niet goed werken. De eiblaasjes die elke vrouw heeft komen bij mij hierdoor niet tot ontwikkeling waardoor er geen eisprong plaats vind. Om het even samen te vatten. Op dit moment ben ik niet vruchtbaar. Mocht er een kinderwens zijn dan zal ik naar de gynaecoloog moeten om daar een hormoonkuur te beginnen. Zo worden dan op een kunstmatige manier mijn eicellen toch tot rijping gebracht zodat ik wel ga menstueren en toch zwanger zou kunnen worden. Natuurlijk had ik aan de hand van de brief die ik meegekregen had van de huisarts onderzocht wat PCO dan wel niet was. Alles wat daar stond herkende ik. Er viel veel op zijn plek. De gynaecoloog heeft mij onderzocht en ik ben met brief terug gegaan naar mijn huisarts. Diagnose was inderdaad PCO. Ik kwam bij de huisarts voornamelijk met de vraag of hier dan niks aan te doen is. "Ja" zei de huisarts, ga maar afvallen. Het zou namelijk kunnen dat als je afvalt dat je mensturatie weer vanzelf op gang gaat komen. .....

Tja... de mensen die mij al lang kennen weten zo ondertussen dat ik al sinds mijn 14 de or so met mijn gewicht bezig ben. Allerlei dieeten heb geprobeerd maar dat niks echt hielp, of wel hielp maar dan voor een bepaalde periode. Niet omdat ik niet de power in mijn lijf heb om iets door te zetten of vol te houden maar meer omdat mijn lichaam ook niet zo goed aangeeft wanneer ik genoeg heb. Ik kan dus door blijven eten. Cognitief weet ik dat ik na twee of drie boterhammen genoeg heb maar in princiepe voelt dat niet zo en kan ik door blijven eten. Na enige tijd ga je vanzelf weer wat meer eten omdat er nooit een "vol"gevoel optreed, uiteindelijk natuurlijk wel maar niet zo snel als bij een ander..

Na veel over dit onderwerp gelezen te hebben blijkt, dat er inderdaad een link is tussen overgewicht, PCO en hormonen. "Ze" weten alleen niet of de PCO komt door het overgewicht of dat het overgewicht komt door de PCO. Ik denk bij mij het tweede. Ik was vroeger geen dik kind en mijn gewicht nam pas toe toen ik ongeveer 10 jaar was.. inderdaad, dat is de leeftijd waarop de hormonen van meisjes "dingen"gaan doen.

En dan... boos en verdrietig en opgelucht.. dat zijn ongeveer de kernwoorden van wat ik voelde. Boos en verdrietig omdat mijn lichaam niet werkt zoals het zou moeten. Ik heb wel eerder het idee gehad dat er iets niet klopte met mijn hormonen maar zonder duidelijke klachten ga je niet naar een arts. Maar ook opgelucht dat er veel op zijn plek viel en dat ik nu tenminste weet dat ik waarschijnlijk niet op een normale manier kinderen kan krijgen. Klinkt stom maar ik weet het liever nu dan als ik al aan het oefenen ben. Dan komt de klap denk ik harder aan.
Maar natuurlijk ook praktische dingen kwamen bij mij naar boven.. Hoe vertel ik dit als ik een partner krijg. Wanneer is een goed moment? Het is persoonlijk maar gaat die ander ook aan, misschien niet meteen maar uiteindelijk wel. Hoe zou ik reageren als ik wist dat mijn toekomstige man onvruchtbaar ( of moeilijk vruchtbaar-makend) zaad had.. Het geen waar ik volgends de natuur voor ben geboren ( het baren van kinderen) is voor mij niet meer vanzelfsprekend, en hoe ver ga ik als ik toch een kinderwens heb? Tot ivf? nog verder? wanneer is het dan genoeg?

Allemaal vragen waar ik zelf ook nog niet zo goed pasklare antwoorden op heb.
Oke weer afvallen dan.. . Sowieso om een gezonder gewicht te krijgen. Want dat is waar ik al jaren naar streef.. gezonder worden. Maar nu blijkt dat dit door mijn hormonen nog moeilijker is.

Uiteindelijk heb ik besloten om een maagband te laten plaatsen. In overleg met mijn arts, mensen die er al een hebben en informatie die ik hier en daar vandaan gehaald heb. Ik ben via mijn verzekering bij ra- medical terecht gekomen voor een intake. Daar heb ik informatie gehad over wat het precies inhoudt en wat de risico's zijn. Daarna een persoonlijk gesprek waarin ze keken of ik überhaubt in aanmerking zou komen. Ik kom in aanmerking. Unive heeft ook al groen licht gegeven en ik wordt 27 juni geopereerd.

Het voelde aan de ene kant alsof ik opgeef... alsof ik het zelf niet kan.. en dat is eigenlijk ook zo maar eigenlijk geef ik niet op. Ik stop mijn kop niet in het zand maar besluit er iets aan te doen. Iets wat betekend dat ik een aantal dingen op zal moeten geven. Maar wat mij wel de mogelijkheid geeft om blijvend gewicht te verliezen...

De reacties uit mijn omgeving zijn verschillend, van afwijzend tot dapper...
Ik sta er achter en dat is voor mij het belangrijkste. Zal tenslotte met mezelf oud moeten worden..

scherven brengen....

Ik weet niet wat ik heb de laatste tijd.. misschien onbewust toch een beetje ontevreden met mijn huidige servies ofzo. Het gebeurt me tijdens de afwas, op een onbewaakt moment...

er breekt vanalles.. glazen, kopjes, borden.. Zo ben ik zeker al 3 bier glazen, 2 cola glazen, 1 bord en een paar andere kopjes en kommetjes kwijt. Niet op 1 dag gelukkig maar verspreid over de laatste maand. Het positieve aan dit verhaal is dat ik op een gegeven moment weer eens zal moeten shoppen om de tekorten weer aan te vullen. Daar heb ik echt niks op tegen, maar toch vind ik het wel een beetje zonde. Bij mij slijt het nauwelijks maar breekt het dus gewoon op een gegeven moment.. ach ja.. brand is erger..

verder... t is druk op school.. naast het kapot gooien van mijn huisraad zit ik veel op school, komt mijn laatste stage dag van dit jaar eraan en heb in inmiddels een leuke stage plaats voor volgend jaar! een hoop veranderingen dus. En als klap op de vuurpijl hebben we inmiddels een nieuwe huisgenoot. Zondag as doet hij definietief zijn intrek in de OGW. Hij was tot nu toe veel aan het verhuizen enzo maar zondag is dan toch echt de dag dat hij zelf ook verhuist..

life has me in a rush @ the moment.. and i love it!

Overlevingspakket..

Heerlijk is dat, als ik een weekend naar noord holland ga, kom ik altijd thuis met een tas extra. Die tas is dan ook gevuld met vanalles wat ik kan nuttigen. Soms fruit, dan weer vleeswaren, brood, pakken rijst.. eigenlijk kan je het zo gek niet bedenken of ik krijg het mee naar nijmegen. Het begint eignelijk zo.. "hey saar.. ik heb sinaasappels gekocht maar het is eigenlijk teveel voor mij alleen wil jij er een paar mee? " "ja is goed mam.. "en dan staat ze bij de kast en dan ziet ze dat ze 3 pakken rijst heeft, of een potje jam over.. ow en saar.. ik heb rijst, heb je nog rijst of kan je wel een pak gebruiken, en hier zie ik ... ... en zo gaat dat door..

Als ik dan thuis kom hier in nijmegen en mijn tassen uitpak kom ik al het lekkers tegen wat mijn moeder voor mij heeft uitgezocht.. en soms ook nog dingen die ze er gewoon heeft bijgedaan en wat ze niet gezegt heeft, verassing! ..

Lief he, zo'n moeder!

Veranderen

Het is al weer maart, begin dit jaar riep ik dat dit HET jaar zou worden voor mij! Ik wist niet goed waarom maar ik had er zo'n goed gevoel over. Drie maanden verder is dat gevoel nog niet weg maar er is intussen al zo veel gebeurd dat het voor mij bijna niet bij te benen is. Op allerlei vlakken wordt mijn leven in de war gegooit. Het meeste is positief en het negatieve neem ik voor lief omdat ik weet dat het gevolg beter voor mij is of omdat ik weet dat ik er wat van kan leren.

En dan gebeuren er naast de persoonlijke dingen ook dingen wat meer buiten mij. Mika is weer terug in noord holland, de reden was wel persoonlijk en heeft mij diep geraakt het gevolg is een stuk meer rust maar wel weer een nieuwe zoektocht naar een plekkie voor mijn skat. Daarnaast hebben we vorige week een nieuwe huisgenoot uitgekozen, hij komt waarschijnlijk 1 april hier wonen. Nu is daar dus een lege kamer en het is spannend. Het huis zal weer veranderen..

Op school heb ik begin dit jaar iets niet gehaald. ik kan het weer inhalen. Het was het eerste wat ik in 1,5 jaar niet meteen haalde dus op zich mag ik niet klagen. En... ik heb gesolliciteerd naar een stage plek voor volgend jaar. Ook dit vind ik spannend. Ik heb volgende week een gesprek bij de pompekliniek hier in nijmegen. Van een andere plek heb ik nog niks gehoord en van weer een andere plek hoor ik pas iets na 20 maart omdat degene die de brieven leest er niet was..

En zo gaat alles weer door en neemt het leven mij mee in zijn stroomversnelling.. oef..

Als iemand mij zou vertellen dat ik aan het eind van het jaar getrouwd zou zijn zou ik het met al deze veranderingen nog bijna gaan geloven ook.. ;-)

Komt een vrouw bij de gynaecoloog...

Er zijn momenten in het leven van een vrouw dat je wel eens de gynaecoloog moet bezoeken.. Doorverwezen door de dokter met brief in je hand maak je een afspraak, de dame aan de andere kant verteld je op welke dagen er plek is...
Het liefst nog niet, om even aan het idee te wennen dat een vreemde man of vrouw straks op plekken gaat kijken waar je eigenlijk alleen je lief, of in mijn geval, af en toe lief-voor-een-nacht toelaat.

Anyway, de dag nadert en op een of andere manier is het niet dat je gewoon er even heen gaat.. naast de psychische voorbereiding is daar ook de praktische voorbereiding.

Volledig in de renovatie, zorgen dat alles netjes geschoren, geknipt en of gekamt is. Niet dat de goede man of vrouw daar op let maar dat is dan ook meer voor je eigen gevoel. Daarna iets aantrekken, slip zonder gaten, want dat staat zo stom. En dan... ff denken uitkleden en dan waarschijnlijk een stukje lopen.. Iets wat over mijn billen valt dus want anders voel je je ook zo naakt. Daarna maakt het niet zo veel uit, lange broek en schoenen en dan ben je klaar om te gaan.
In het ziekenhuis krijg je een nummer dat je verteld wanneer je aan de beurt bent. Dan loop je zo'n wachtkamer in en iedereen staart één en dezelfde kant op... nou daar zal het bord met de nummers dan wel hangen. Iedereen doet zijn best vooral geen contact met elkaar te maken..
Ik zie het ook al voor me "gut waar ben jij hier voor? " Na een kwartier andere mensen kijken die er ook niet voor hun plezier zitten is het dan tijd om de behandelkamer in te gaan.
De gynaecoloog stelt zich netjes voor, niet dat je de naam onthoud maar toch, en hij verteld even hoe het zal gaan straks. Daarna zegt ie "nou zullen we dan een kijkje gaan nemen" waarop ik zeg "ja, joepie"..
In het pashokje denk ik nog, sokken aan of uit.. tja in die beugels met sokken staat zo stom.. toch maar sokken aan houden..

Na het onderzoek weer langs de mensen in de wachtkamer die nog steeds dezelfde kant op staren en op naar de uitgang.
oef... dat hebben we dan weer gehad