Ode aan de Beurs.

 De Beurs, zoals velen weten, mijn favoriete café in de binnenstad van Oosterhout. Ik maakte iets minder dan tien jaar geleden kennis met de Beurs en eigenlijk heb ik me er altijd thuis gevoeld. Toen Sander en ik ons geregistreerd partnerschap sloten hebben we dat dan ook in de Beurs gedaan. Na een aantal wisselingen is nu Petra eigenaar. Iemand die er, in ieder geval zolang ik er kom, al werkt.
Gisteravond na het eten zijn Sander en ik daar heen gegaan. We hadden gistermiddag een vermoeden dat na de persconferentie van gisteravond dit misschien een tijdje niet meer mogelijk was. We wilde nog even een avond gezelligheid en meteen sponsoren. En terwijl de avond vorderde (tot 22:00 wel te verstaan want toen moest hij dicht) werden de contouren van de nieuwe maatregelen duidelijk. Nog één dag en dan moet de horeca weer dicht. 

"morgen nog één kans" werd er gegrapt. Maar zo grappig is het niet. Dit kan best wel even duren. De horeca die het, in ieder geval in Oosterhout, enorm goed voor elkaar had moet weer dicht. 

Sander en ik begonnen al zittend aan de bar mee te denken in mogelijkheden zodat de beurs toch geld kon verdienen. Ik bedoel, de kosten gaan door en ik wil heel graag na de lockdown ook weer aanschuiven aan de bar van ons favoriete café. 

Maar goed. De komende tijd kunnen we niet binnen de muren van de Beurs genieten van drankjes en hapjes maar wel vanuit huis. (info op de facebooksite)

Ik weet zeker dat er meer mensen zijn zoals ik die graag in een bepaalde kroeg komen, of in een fijn restaurant waar ze graag eten. Waar ze zich welkom voelen en waar je het personeel kent en andersom. 

Lieve allemaal, een oproep.. ook aan de mensen die het gevoel hebben dat corona niet echt is, of die niet bang zijn om het zelf te krijgen en daarom wat minder scherp zijn op de regels.. 

Als je het dan niet voor jezelf, je familie, omdat je er niet in geloofd, of om wat voor reden dan ook, niet aan de regels houdt, doe het dan voor je favoriete voetbalclub, je favo restaurant, café, museum of wat dan ook. Alleen als we het tij kunnen keren kunnen we straks weer genieten aan de bar, in het stadion, aan een tafeltje bij het raam of voor een schilderij. 

En tot die tijd ga ik bestellen bij de Beurs, maar ook bij andere ondernemers, doe ik mee aan quizen, en online proeverijen om te helpen met het openhouden van onder andere onze horeca. Wie doet er mee? 

3 Winstpunten!

Zondag avond. Moe maar voldaan. Vandaag heb ik voor het eerst een officiële dressuurwedstrijd gereden. Ik heb wel af en toe meegedaan aan onderlinge wedstrijden bij ons op stal maar ik was nog nooit officieel gestart. Voor de mensen die niks met paarden hebben: Als je dressuur wedstrijden rijdt, begin je bij de B, daarna komt de L1 en L2 dan gevolgd door de M en dan de Z. Voordat je van bijvoorbeeld de B naar de L1 mag moet je 10 winstpunten rijden. Op een wedstrijd kun je je inschrijven voor 1 of 2 proeven. Ik had mee ingeschreven voor 2 proeven.

De reden dat ik nooit officieel wilde starten was omdat ik zelf geen BE rijbewijs heb en geen auto die een trailer kan trekken. Met andere woorden, ik ben afhankelijk van een ander. Vandaag ben ik met een stalgenootje gegaan. We hebben een paardentaxi gehuurd ( ja, het bestaat) en die heeft ons naar Bavel, waar de wedstrijd gehouden werd, gebracht en later, weer teruggebracht naar stal.

Tijdens mijn lessen met Cato rij ik vaak oefeningen uit de hogere klassen dan die in de B voorkomen.
Sinds mijn ongeluk zit ik altijd door als ik aan het draven ben. Doorzitten betekend eigenlijk dat je in je zadel blijft zitten in draf ipv staan- zit-staan- zit. Dit om de simpele reden dat lichtrijden (het sta-zit- sta- zit gebeuren) pijn doet aan mijn knie.

Afgelopen maandag toen ik het proefje wat ik moest rijden aan het voorbereiden was zag ik ineens dat je in de B klasse alle draf licht moet rijden. Ik schrok, dat kan ik niet, dat doet pijn! Voor het eerst sinds mijn ongeluk liep ik ergens tegenaan wat ik niet kon. Mijn beperking die ik wel voel maar waar ik normaal gesproken goed mee uit de voeten kan, belemmerde mij ineens bij iets wat ik graag doe. Dat kwam binnen. Ik heb vreselijk zitten huilen. 

Ik heb geprobeerd dispensatie aan te vragen maar dat kon niet. Ik besloot maandag avond op Cato te stappen en te voelen hoever ik kon gaan. Wat zou gaan en waar de grens zat. Dus zo gezegd zo gedaan. Het proefje wat ik zou rijden kende ik ongeveer uit mijn hoofd en ben ik gaan rijden. Het ging, met pijn. Ik bedacht me dat als ik gewoon voldoende paracetamol zou slikken het dan best te doen zou zijn. In het slechtste geval kon ik mijn tweede proef altijd nog afgroeten. (dat wil zeggen,  niet rijden) 

Cato weet op het moment dat de knotten erin gaan dat we op pad gaan. Ze weet niet waar we heengaan maar ze werkt braaf mee aan al het gedoe. 

Het gedoe: Ik heb me die ochtend al in een apenpakje gehesen. Want ja, witte rijbroek (wie bedenkt dat bij een hobby waarbij je steeds omgeven bent van stof, stront, paardenzweet en modder) en over die witte rijbroek nog een broek om te zorgen dat de witte rijbroek niet vies kan worden. Een wit shirt, en blauw rij-jasje. Mijn haar ook in de knot. Laarzen gepoetst, en overal bling. (want als ik nou niet goed rij zag ik er in ieder geval prachtig uit) Afijn, bij Cato ook de staart gewassen en uitgekamd en bespoten met anti klit spray, Manen in de knot, voorpluk ook. Maar toch leuk gedoe.

Cato heeft met haar vorige eigenaar al wel officiële wedstrijden gereden maar voor ons was dit het debuut. Het weer zat mee, de paarden waren braaf. Ik heb 1 keer 194,5 punten gereden (dat is 1 winstpunt) en 1 keer 197 gereden (dat zijn 2 winstpunten) Goed voor een derde en vierde plaats! 

Het kritiek op het protocol was terecht en ik tevreden. Thuis kreeg Cato slobber en wortels (dat vindt ze heerlijk). Als we laatste waren geworden had ze dit overigens ook gekregen hoor.. Ik vindt het fantastisch dat ze zo meewerkt en haar best doet voor mij.

Nadat proef twee klaar was vroeg ik Mara (onze minion aka groom, steun en toeverlaat en voorlezer van vandaag) of ik er toen af mocht, 'ja, je hebt gegroet dus je proef is klaar'.
Ik sprong af daarna al hinkend naar de trailer. Geëmotioneerd omdat ik anderhalf jaar geleden nog niet eens wist of ik ooit nog zou kunnen rijden. En nu ons officiële debuut. Een cocktail van trots, verdriet, blijdschap en pijn. En eigenlijk maakte de punten me niet eens uit. Dit neemt niemand ons meer af! 

Grappig detail, we zijn vergeten een foto te maken in vol ornaat. (dus met witte broek, bling, gepoetste laarzen en blauw rij-jasje) Hierboven, Cato in de trailer. 

40

Het is 24 augustus en dat betekend dat ik jarig ben. (jeuh) Met het beginnen van deze dag ben ik zo tussen de quarter-life crisis en de midlife-crisis terecht gekomen. Fijn, 40 kent blijkbaar geen crisis dus dat is mooi. Ik hou ervan om mijn verjaardag te vieren. Andere jaren nodig ik graag mensen uit om deze heugelijke dag met mij te vieren en gezelligheid te delen. 

Mara werd een maand geleden 40 dus eigenlijk waren we van plan om een groot feest te geven. Samen 80. Nou inmiddels is corona aan zijn tweede opmars begonnen en hebben Mara en ik besloten dat het nu niet de tijd is om je verjaardag groot te vieren. Dus, mogelijk, als corona niet ook het volgende jaar doorsijpelt vieren we dan: ' 82, das ook prachtig! '. 

Maar goed, zover is het nog niet. Afgelopen weekend zijn Sander en ik naar Enkhuizen geweest om daar mijn verjaardag met mijn moeder te vieren. Heel gezellig zo weer terug in mijn geboortestad. Fijn ook om daar mijn oom en tante te zien en te spreken. Tijdens het weggaan bij mijn moeder zwikte mijn voet waardoor ik viel. Natuurlijk op mijn linker knie. Pijn en schrik en een schaafwond en achteraf vooral een gedeukt ego. Verder geen echte schade gelukkig. Gistermiddag zijn we weer naar het zuiden afgereisd en zijn we uit eten gegaan om mijn oude jaar te vieren. Heel gezellig. 

Wat betreft het sudderen en nadenken of de staalconstructie wel of niet uit mijn been moet ben ik eruit. Ik ga over twee weken terug naar de chirurg om de mogelijkheden te bespreken en de termijn ed. De klachten blijven en als er een kans bestaat dat het door het staal komt, wil ik er iets aan doen. Maar goed, dat wordt vervolgd. 

Inmiddels stromen de lieve berichtjes, apjes, fb-berichten binnen en voel ik me echt jarig.

Fijne dag allemaal! 

Sudderen

Afgelopen donderdag had ik weer een afspraak met de chirurg. Eerst de, inmiddels bekende weg naar afdeling radiologie voor foto's. Er is een gigantisch deel bijgebouwd. Mijn afspraak was nog in het oude gedeelte wat wel "under construction" is. Het was rustig op de looproute richting radiologie. Ik liep door wat donkere gangen. Rechts en links lege donkere kamertjes waar wat verdwaalde meubels in stonden en langs gecreëerde muren. Door de muur heen hoorde ik geluiden van boren. Bij de balie was niemand. Ik controleerde nogmaals de brief. Ja, ik zit toch goed. Terwijl ik mijn brief bestudeerde kwam er toch iemand naar de balie om me te helpen. Na de foto's langs dezelfde looproute als op de heenweg richting afdeling chirurgie. Ook daar zat niemand achter de balie. Vast allemaal corona maatregelen. Een verpleegkundige vroeg wie ik was en kwam me later halen.

De chirurg was nog steeds enorm content met zijn werk. Hij luisterde naar mijn klachten en pijn in mijn onderbeen wat nog steeds niet minder is. Aan de hand van de foto's liet hij zien dat de pijn wellicht toch afkomstig is van het materiaal in mijn been. "we kunnen het er gewoon uithalen, je hebt het niet meer nodig". Dit kwam koud op mijn dak. Ik wist wel dat als ik er ooit last van zou krijgen, dat het er dan uitgehaald zou worden maar wat is "last" en hoe ziet dat er dan uit, dat was eigenlijk iets waar ik geen beeld bij had. En omdat de pijn die ik heb laag zat en spier-gerelateerd is én de fysio had gezegd dat het niet met de platen te maken kon hebben schrok ik. Dat betekend weer een operatie. In plaats van het dossier sluiten werd de wond voor mijn gevoel letterlijk weer opengelegd.

Vandaag weer naar de fysio, verteld wat de chirurg vertelde en tijdens het behandelen gehad over wel of niet opereren. Vanmorgen had ik meer last omdat ik gister een begeleiding op de trein had gedaan. Ik neem het zoals het is en ondertussen overweeg ik de opties. Sommige dingen moeten even sudderen voor je er een beslissing over kan maken.

Well, apparently rock bottom has a basement

Sinds een paar weken heb ik pijn in mijn been. Ik was eerst bang dat het de platen waren die tegen mijn scheenbeen aan zitten maar dat was het gelukkig niet. Het zijn spieren die overbelast en geïrriteerd zijn. De fysio heeft ze behandeld en ook de ostio heeft er naar gekeken. Ik mag gewoon bewegen maar niet te veel. Ik doe rustig aan voor mijn doen, neem rustdagen, probeer te bewegen. Het wegdrukken van de trapper van mijn fiets doet zeer en ook paardrijden gaat niet zoals ik zou willen. De ene dag is beter dan de andere. Sinds vandaag lijkt de pijn te zijn gemigreerd van naast mijn scheenbeen naar de buitenkant richting mijn enkel. Het enigste wat echt werkt is paracetamol en dat gebruik ik de afgelopen weken met regelmaat. Het is vermoeiend om steeds pijn te voelen en de boel te ontlasten.

Eergisteren wilde ik graag rijden. Op het gemak in de buitenbak samen met Annelies. Cato vind het leuk in die buitenbak omdat we daar meestal gaan springen. Ze had dan ook enorme haast om daar heen te gaan. Nadat we lekker rondgesjouwd hadden gingen we een klein stukje uitstappen op de weg. Weer had ze haast. We zijn nu inmiddels langer dan een jaar niet naar buiten geweest. De trainingen die ik met haar doe zijn voornamelijk in de binnenbak.

Ze was waarschijnlijk blij en dan stapt ze hard. Ik vond het spannend. De laatste keer dat we samen buiten waren stapte ze ook zo hard. Toen om een andere reden maar ik merkte dat bij mij wel de spanning steeg. Waar ik het meeste bang voor ben is dat er iets onverwachts gebeurd, dat ik er af wil maar dat dat niet lukt en dat ik weer val. Het is allemaal goed gegaan, mijn eerste kleine stukje naar buiten is gelukt.

Ik merk de laatste tijd dat ik vaker bangig ben. Als een paard wat onverwachts doet, of gaat stuiteren wordt ik bang. Dat had ik vroeger nooit. Nu voelt het voor mij voor het eerst alsof mij iets is afgenomen. En dat doet zeer. Blijkbaar is hier nu pas ruimte voor. Eerder was mijn focus op sterker worden. Nu is dat deels al goed gelukt. Als ik de pijn die ik nu ervaar niet heb loop ik best heel goed. Maar dit bangig zijn is iets nieuws en ik moet zelf nog even voelen en onderzoeken wat dat doet. Misschien doet het ook wel pijn omdat ik het niet aan had zien komen. Het voelde namelijk alsof ik het meeste wel gehad had. Maar deze bangheid en het verdriet wat er bij hoort is van andere orde. Misschien kom ik nu pas bij de kern en bij dat wat het ongeluk feitelijk heeft gedaan. De laag die onder al de verschillende laagjes van revalidatie vandaan komt..

Omdat ik er nog geen beeld bij had, heb ik deze post nog niet online gezet. Vandaag heb ik een beeld afgemaakt. Dus na wat 'happy little trees' hier en daar, is hier mijn drieluik. "Kill your darlings" zei William Faulkner  ooit. En zo geschiedde ook bij dit doek, Bootje hier, bootje weg, abstract, oh nee, er ontstaan wolken, oke. Dan verder. Hij is nu klaar.. eindelijk.. 

Rechts en links en dan helemaal.. 

Een jaar voorbij.

En toen was het ineens een jaar geleden dat Cato en ik het ongeluk kregen wat mijn knie verbrijzelde en waardoor alles even stil stond. Het bereiken van de datum raakt me meer dan ik verwachtte. Ik denk en kijk regelmatig terug aan afgelopen jaar. Het was een bewogen jaar er is veel gebeurd en ik heb veel geleerd. Het was soms best moeilijk en ik heb gehuild maar ook gelachen, een verdieping in mijzelf en ook in anderen gevonden. Dat het me vandaag zo raakte hoort waarschijnlijk bij een stukje verwerking en loslaten. En ook nu ik schrijf en woorden probeer te vinden die iets zeggen over wat er allemaal in mij omgaat hou ik het even niet droog.

Ik sprak Mara vandaag. Ik ben nog steeds heel dankbaar dat zij, Corine en Annelies vijf maanden lang de zorg voor Cato op zich hebben genomen. En daarnaast mij ook vaak op sleeptouw namen naar een café of naar stal of een rondje door de stad in de rolstoel. Als ze dit lezen zullen ze ongetwijfeld zeggen, denken of als reageren met: Saar, dat deden we met liefde en plezier, en natuurlijk hebben we dat gedaan. Ik heb dat echter nooit als vanzelfsprekend ervaren en het bijzonder gevonden dat ze dit deden. Er straalt veel liefde vanuit.

Ik heb zoveel steun gehad tijdens mijn revalidatie en nu nog steeds. Veel lieve mensen die meeleefde en dat heb ik echt als heel fijn ervaren. En dan natuurlijk Sander. Nu ik het vandaag zo moeilijk heb is hij er, zoals hij er afgelopen jaar ook vaak was. Lief en begripvol. Het was voor hem ook geen makkelijk jaar. We hebben samen weer onze weg moeten vinden. Zeker in het begin toen ik nog afhankelijk was maar soms nu nog steeds. We deden en doen allebei ons best.

Ik ben nog niet op het punt dat er geen vooruitgang meer is. Mijn knie gaat nog vooruit. Afgelopen maandag ben ik weer bij de fysio geweest. Hij is heel tevreden over hoe het met mijn knie gaat. Ik ook. Ik ga nog steeds vooruit. We hebben het mobiliseren weer opgepakt en hij gaat me weer één keer per week pijnigen door de strekking verder te drukken en de buiging door te duwen. Ik kreeg een compliment over hoe ik zelf de training had doorgezet toen ik even niet terecht kon bij de fysio vanwege corona. Wat ik niet wilde was stilstaan of nog erger, dat mijn knie en bewegingen achteruit zouden gaan. Dus ik had inderdaad vanalles bedacht om mijzelf te trainen. Ik merk nog steeds dat mijn spieren sterker worden. Volgende week ga ik ook weer oefenen in de zaal, dan kijkt hij ook weer mee hoe ik mijn beweging maak, zodat ik dit niet verkeerd aanleer.

Met Cato gaat het goed. Ik rij weer regelmatig en heb zelfs mijn eerste lessen weer gehad. Ik mis nog kracht maar de samenwerking gaat fijn. Ik geniet hier ook echt van. Ik merk wel dat ik door mijn ongeluk voorzichtiger ben met vreemde paarden. Ik ben me heel bewust dat ik nog traag ben als het gaat over onverwachte bewegingen. Maar ik mag niet klagen, dus dat doe ik dan ook niet..

Goed.. mijn gevoel gaat vandaag alle kanten op, maar ik laat het zijn en voel en ervaar het. Het is wat het is en hoort erbij.

Coronadans, fietsen, thuis werken en schilderen.

Er zit van alles in mijn hoofd om over te schrijven. Want hoewel de wereld om mij heen in een soort rust-stand is geraakt, gaat het leven onverstoord snel door.

Na de vakantie kwam ik wat werk betreft in een parallel universum terecht. De rust van de weken ervoor was in een keer over en alles ging in een stroomversnelling. Een uitgeklede dienstregeling en werken vanuit huis. Gelukkig had Sander voor dat dit allemaal gebeurde een fijne werkkamer boven gerealiseerd. En zo werken we samen in een huis, hij boven, ik beneden. 

Ook het buitenleven was ineens anders. Bij ons op stal werden de nodige maatregelen getroffen zodat we met zo min mogelijk mensen tegelijk op de manege waren maar evengoed wel voor ons paard konden zorgen. 

Het boodschappen doen had ook ineens een andere lading. Een bijzonder schouwspel als je elkaar tegen kwam in de gangpaden. Het had wat weg van een dans. Ik schreef ooit over 'de dans van de snelweg', dit voelde als de coronadans. 

In het begin was iedereen voorzichtig, jij een stap naar voren, dan doe ik een stap naar achter of opzij. Niet alleen de stappen maar ook het oogcontact zoeken om even te checken, goh, gaat u rechts of links was een verandering ten opzichte van het daarvoor 'in eigen wereld verblijven'. 

Was het in de eerste weken een soort Wals of andere slow dance, in de weken daarna werd het al meer een Quick step of Foxtrot met natuurlijk wel (zo veel mogelijk) de anderhalve meter ertussen.

Ik kon ook ineens niet meer naar de fysio. Was ik eerst twee keer per week bij de fysio te vinden ging dat daarna niet meer. Om te zorgen dat ik evengoed vooruit bleef gaan ben ik andere dingen gaan doen. Bijvoorbeeld fietsen en wandelen. Wandelen ging in het begin wel, tot ik een spier in mijn kuit verrekte. Daarna was wandelen even te pijnlijk. Dan maar fietsen. Steeds een stukje verder. 

Ik merkte de afgelopen weken dat de spieren in en rond mijn knie steeds sterker werden. De eerste tijd moest ik echt in-fietsen. Als ik niet rustig ging peddelen tot ik een stukje onderweg was schoot er een venijnige pijn door mijn knie. Dan moest ik echt even bijkomen, heel rustig het verzet op super licht en dan rondjes maken. Als mijn knie warm was dan kon ik wat meer kracht zetten.

Inmiddels hoeft het zachte peddelen in het begin niet meer. De verrekking in mijn kuit is ook over en ik loop al steeds meer als een kievit. Naast het opbouwen van spierkracht probeerde ik mijn knie evengoed op te rekken qua buiging en strekking. Zittend op de bank, hiel op tafel en dan met gewichten op en rond mijn knie om hem naar beneden te drukken. Voor het buigen ga ik regelmatig op mijn knieën zitten en beweeg ik naar achter zodat er meer spanning komt op mijn knie. 

Volgende week mag ik weer naar de fysio. Ik ben benieuwd wat hij van mijn knie zegt. Ik vind het fijn dat hij weer even meekijkt omdat ik nu gemakkelijk in de valkuil kan raken verkeerde bewegingen aan te leren.. 

Ik ben ook weer gaan schilderen. Drie stuks tot nu toe. Lekker bezig zijn op onze mooie werkkamer. De rechter is nog in wording.

Vakantie op het gemak en rustig aan.

7 maart begon voor mij mijn vakantie! Heerlijk. 9 maart zijn Sander en ik naar Vaals gegaan. We hadden een Landal huisje gehuurd voor een week.
Sander en ik zijn meestal vrij actief op vakantie. We willen dingen doen en (voor ons) onbekende plekken zien. Omdat ik nog steeds aan het revalideren ben wist ik wel dat het een andere vakantie zou zijn dan normaal, maar hoe anders is dan weer een kwestie van ervaren.

Het eerste waar ik tegenaan liep was het hoogte verschil. Tijdens fysio doe ik oefeningen waarbij ik een soort opwaartse beweging maak. Naar boven lopen is dus doorgaans geen probleem. Naar beneden lopen daarentegen bleek een grotere en vooral pijnlijke uitdaging. Er komt natuurlijk een andere druk op je knie en ik gebruik daarbij blijkbaar spieren die ik nog niet veel heb aangespoord om zich in te zetten. Ondersteund door kruk en Sander lukte dit stapje voor stapje. We hebben één dag echt de hele dag regen gehad. De mergelroute per auto bood uitkomst. Prachtige rit door het Limburgse landschap. Dat was voor mijn knie de welkome afwisseling na een dag wat intensiever wandelen.

En zo hebben we de week ingedeeld, met intensievere dagen en minder intensieve dagen. Ik heb ook voor het eerst weer gezwommen. De eerste keer ook pijnlijk en raar, na een paar keer ging dit ook steeds beter.

Het was voor mij ook een confronterende vakantie. Voor mijn gevoel rem ik Sander af en kunnen we niet alles doen wat we normaal doen. Hoewel Sander dit allemaal geen probleem vindt en dit in mijn hoofd/gevoel zit, voelde ik me daar schuldig en verdrietig over.

Een andere uitdaging was in het bos met stok. Op vlakke stukken ga ik eigenlijk zonder kruk door het leven maar omdat het landschap en het hoogteverschil wat grilliger is had ik in deze vakantie veel mijn kruk mee. In het bos heb je niet alleen te maken met drassige grond waar de punt van mijn kruk zich dan in vast zoog maar ook de planten die mijn kruk soms leken vast te pakken zodat ik moest omdraaien en hem los moest trekken. Goed, na een intensieve wandeling was daar dan boscafé Het hijgend hert die een uitstekende plek was om uit te rusten, te eten en te drinken om daarna met de taxi naar ons huisje terug te keren.

De vakantie was ook raar door de berichtgeving vanwege COVID-19. We volgde de berichtgeving op de voet. In Vaals zaten we veilig. Volgens de kaart van het RIVM geen besmettingen en we zaten in een huisje zonder verder sociaal contact. Zaterdag reden we door België en daar was alles dicht, alsof het een zondag was. In Duitsland voelde je de druk minder. Er werd wel hier en daar gevraagd om te pinnen maar verder voelde alles ontspannen en speelde zich het leven ook gewoon nog op straat af. We merkte wel allebei dat we het spannend vonden wat er ging gebeuren.

Normaal gesproken zouden we maandag, de dag van inpakken en terugrijden ook gebruiken om nog ergens een tussenstop te maken om nog een bezienswaardigheid te bezoeken.
Deze maandag besloten we gewoon naar huis te gaan.

Terwijl we de glooiingen en de ontluikende natuur van het Limburgse landschap achter ons lieten en ons begaven richting ons Brabantse thuis werd steeds meer duidelijk hoe snel de maatregelen en het virus om zich heen aan het grijpen was. In één week tijd een wereld van verschil..

Uitslag enzo.

Naar aanleiding van een bloedtest belde de arts vanmiddag met de uitslag. De uitslag was goed. Geen bloedarmoede meer, mijn waardes zijn gestegen, ook mijn vitamine D is hoger dan ooit.
Dit is goed nieuws. Ik had alleen eigenlijk iets anders verwacht. Ik ben nog steeds heel erg moe. Ik dacht zelf dat mijn bloedarmoede nog niet helemaal weg was en dat ik daarom moe was. Helaas. Helaas omdat dit betekend dat er een andere reden is waarom ik moe blijf. En die vind ik lastig om toe te geven.

Hij is best simpel eigenlijk. Ik doe te veel en neem te weinig rust. (iets met balans)

Lijkt eenvoudig. Ik merk dat ik nu op het voor mij meest lastige punt van mijn revalidatie ben gekomen. Ik kan en doe veel en zelfs op mijn werk zeiden ze laatst: goh, we hadden het eigenlijk niet zo door dat je nog aan het revalideren bent.
Mijn hoofd gaat door, wil veel en kan ook veel. Op mind-set kun je namelijk bergen verplaatsen.
Mijn lijf daarentegen vind het soms genoeg. Wil graag rusten en bijkomen. Het laat me niet in de steek maar heeft een ander tempo dan mijn hoofd. Dat andere tempo vind ik lastig. Het toegeven dat er nog een ander tempo nodig is vind ik, tja.. eigenlijk gewoon klote! Ik merk dat het me raakt.
Tegen mijn beste vriendin zou ik zeggen.. Joh, je hebt een bizar jaar achter de rug, ongeluk, nieuwe baan, revalidatie. Je doet alles, bijna fulltime werken, en als het nodig is een stapje meer. Twee keer per week naar de fysio, niet gek toch dat je lichaam en misschien ook geest even rust nodig hebben.

Ik voel dat dit me raakt. Toegeven dat het niet lukt, dat het nu even te veel is vind ik het moeilijkste wat er is. En daar... midden in de pijn en het oncomfortabele wat ik voel, zit het leren en de uitdaging van nu..

Ik weet dat ik voornamelijk zelf de creator ben van mijn eigen hel. Ik 'moet' en 'wil' en vooral 'vindt' dat ik van alles moet. Er is niemand die staat te wijzen naar dat wat ik nog niet gedaan heb. En daar is mijn volgende uitdaging... Mijn perfectionisme. Ik eis van mezelf een bepaalde inzet en vindt dat ik een bepaald niveau moet halen.

Je leest het al, veel moeten en vinden weinig willen en ruimte. Dit is een oude bekende. Wederom zou ik een ander het meest fantastische advies kunnen geven. En ach ja, ik weet het allemaal, nu nog doen en daarin mezelf ruimte geven om soms even tegen mezelf aan te mogen lopen. Erom te lachen en opnieuw proberen.

En dan nog even over het gesprek van de dag: COVID-19. Ik ben niet bang aangelegd. Ik heb ooit één keer in mijn leven echte griep gehad, inclusief pijn als ik door mijn haar ging en hoge koorts die langer aanhield dan een week.
Ik was bewust mijn handen wat meer maar verder accepteer ik dat het er is.
Dit komt zoals het komt. Ik was van de week wel op zoek naar hand-gel.
Na 3 winkels heb ik mijn tocht gestaakt, het was in alle winkels uitverkocht.

Uiteindelijk heb ik zelf desinfecterende hand-gel gemaakt met het volgende recept:
- 100 ml aloë Vera gel
- 30 druppels tea tree
- twee eetlepels water
- voor de geur kun je er 10 druppels lavendelolie aan toe voegen.

Dit geheel door elkaar geroerd. Ik heb bij de Etos kleine flesjes gekocht. Vervolgens het mengsel in een stevig plasticzakje gedaan en daar een puntje afgeknipt zodat ik een soort spuitzak kreeg. Op die manier kreeg ik alle gel in het flesje en walla!

Iets met van je kwetsbaarheid je kracht maken..

Ik riep, toen ik een relatie met Sander kreeg, dat ik nooit zou carnavallen. Niks voor mij! Toen we samenwoonde en het carnaval was zei Sander; "ga je mee optocht kijken? Ik ging mee. Het was niet wat ik dacht dat het was. De sfeer en gezelligheid en een openheid. De enorme wagens die passeerden. Een feest met elkaar jong en oud, iedereen is welkom. Sindsdien vier ik heel graag carnaval.

Een aantal weken geleden kwam het ineens binnen. Carnaval kwam dichterbij en ik ben nog niet zo goed ter been dat ik een hele avond mee kan hossen en feesten. Een hele avond staan lukt niet eens. Dit zijn momenten die me raken en waarin ik verdriet voel. Ik weet het wel, het feest is een jaarlijks terugkerend festijn en dus kan ik een jaar overslaan. Dat is niet waar het om gaat. Ik wordt nog steeds beperkt in de dingen die ik graag doe. Zoals bijvoorbeeld paardrijden maar ook in het vieren van dit feest. Daar baal ik van. We wonen aan de straat waar de optocht doorheen komt. Op carnavalszondag staat ons huis en de straat vol met gezelligheid. Ik geniet hier altijd enorm van. Ik vind het heerlijk om mensen in ons huis te verwelkomen en samen carnaval te vieren. De groep die bij ons carnaval viert is eigenlijk al een aantal jaren van een zelfde samenstelling. De dagen voor carnaval zijn Sander en ik normaal gesproken al aan het opbouwen. De vloer wordt beplakt met stucloper, er komt een koelkast in de woonkamer. prullaria wordt veilig gesteld. Sta-tafels worden geleend en gehaald, boodschappenlijstjes worden gemaakt en boodschappen gedaan. Sander en ik zijn qua organisatie een best geoliede machine geworden.

En zo kwam het ineens binnen dat dit voor mij en dus ook voor ons een andere carnaval zou worden. Alle stoelen en tafels zijn uit de cafés gehaald en er is dus geen mogelijkheid om te zitten. Dat betekent voor mij dat een avond naar een café niet te doen is. Sander zei, je moet eigenlijk een krukje mee nemen ofzo, of een rollator oid. Zo werd het idee geboren. Als ik nou als oma zou gaan, dan neem ik een rollator mee en kan ik daar op elk gewenst moment op zitten. Op internet heb ik een ma-flodder jurk besteld. Die heb ik nagemaakt in het rood en groen van Kaaiendonk (Oosterhout) en ook de rollator kreeg een metamorfose. Het geheel heb ik afgemaakt met een breiwerk en regenkapje.

De optocht werd wegens het slechte weer afgelast maar onze straat zou onze straat niet zijn als het evengoed een groot feest werd. Aangezien we alle boodschappen al in huis hadden besloten Sander en ik dat we evengoed bij ons thuis zouden borrelen en eten. Dus een appgroep aangemaakt waarin we een het aangepaste idee kenbaar maakte. Van kapel het Kruispunt kregen we een spontaan huiskamerconcert,  een aangepaste mini-optocht werd gecreëerd en zo kwamen er toch kapellen langs en wat kleine groepjes. De grote optocht wordt verplaatst naar een andere datum. Carnval 2020, ik heb genoten!

Black pumas

Afgelopen woensdag zijn Sander en ik naar het concert van de Black pumas geweest in de Effenaar in Eindhoven. Een collega van Sander had hem als tip gegeven dat je daar, indien je niet goed ter been bent, een stoel kan reserveren. Aangezien ik nog niet uren kan staan was dat een goed idee. Zo gezegd zo gedaan. Ik heb gemaild en kreeg een hele vriendelijke mail terug dat dit geen probleem was.

Daar aangekomen gaf ik aan een van de medewerkers aan dat er een stoel voor mij gereserveerd was. Ik moest even wachten en werd via een lift naar boven begeleid naar de stoel die voor me klaar stond. Er stonden naast me nog een aantal stoelen en een meter verder was er een plek speciaal voor rolstoelen. Sander was op het moment dat ik naar boven werd begeleid de jassen ophangen en wist dus niet dat ik al niet meer beneden stond. Gelukkig hebben we allebei een telefoon. Ik apte hem dat ik al naar boven was en waar ik dan zou zitten. Er stond een beveiliger in de buurt om te zorgen dat overig publiek niet zomaar op het stoelenpodium plaats zou nemen. Aan de achterkant was een lint gespannen om er ook aan die kant voor te zorgen dat er geen mensen tegen de stoelen aan zouden gaan staan.

Nou daar zat ik dan. Sander apte me terug dat hij achter me stond. Iets wat ongezellig was het wel. Normaal gesproken kun je makkelijk kletsen over wat je om je heen ziet. Nu stond hij zo' n 2 meter achter me met een lint ertussen.

Het concert was prachtig. Een heerlijk show. Tijdens het concert apte Sander en ik onze bevindingen naar elkaar.
Wat me steeds meer opvalt na het eindigen van het concert is de knulligheid van de toegiften. Was het vroeger vaak echt vanwege het enthousiaste publiek of omdat de band er zo lekker in zat dat de groep alsnog besloot, na het buigen nogmaals het podium te bestormen om nog een nummer te spelen.
Dat was dan ook een waar feestje waar je dan nog even op uit je dak ging.
Nu lopen de artiesten na ontvangst van het applaus van het podium. De lichten blijven uit en het publiek blijft joelen want, dat er nog een toegift komt is geen verassing. En dan... komen ze terug, de artiesten.. het publiek juicht nog even wat harder en de band gaat nog een nummer of 2 spelen.
Qua tijd is de toegift ook allang bij de uiteindelijke eind-tijd geteld dus je hoeft ook niet meer onverhoeds de zaal verlaten, balend omdat je nog rennen moet om de laatste trein net te halen. Nee, je kunt je reis prima plannen van te voren.

Na het concert begon voor mij de volgende uitdaging. Na een concert stroomt de zaal in één keer leeg. Ik voel me nog niet veilig tussen al die mensen. Van een onverwachtse duw zou ik kunnen vallen en dat wil ik niet. Ik ben nog aan het helen. Dus even wachten tot de grootste massa weg is. Goed op de vloer kijken want als de vloer nat is kan hij glad zijn. Daarnaast liggen er overal lege plastic bekers. Als ik daarop afzet met mijn kruk kan ik uitglijden.

Goed, zo blijven de uitdagingen zich aandienen. Maar... We hebben enorm genoten..

Controle

Vorige week ben ik weer naar het ziekenhuis geweest voor een foto en controle. Samen met de chirurg heb ik de foto's bekeken. Het ziet er goed uit allemaal. Ergens had ik dat wel verwacht. Het voelt namelijk goed, of tenminste. Ik ervaar ongemak in de vorm van pijn in de knie, spierpijn en vermoeidheid maar verder ga ik nog steeds vooruit. De chirurg bekeek zijn werk en ik mocht een stukje lopen door de behandelkamer. Ik vertelde ondertussen wat ik zo allemaal deed en liet hem het filmpje zien waarin ik voor het eerst weer op Cato zit.
Ik trots, hij ook. Ik mag over een half jaar weer terug komen. Dan zijn we over het jaar heen en als dan alles nog goed gaat sluiten we af. In ieder geval tot ik een nieuwe knie nodig heb. Maar wanneer dat is weten we gelukkig nog niet.

Het lopen in twee sporen vind ik zo nu en dan zwaar. 2x per week fysio en volop werken ernaast. Ik moet er goed om denken dat ik ook genoeg uitrust. Soms heb ik slechte dagen. Vorige week kwam ik met pijn en moeite de trap af. Ik had die dag vrij en heb die dus ook gebruikt om uit te rusten. Ik was op. Mijn lichaam wilde niet meer. Ik weet dat ik dan eigenlijk te laat ben. Dat ik eerder had moeten uitrusten maar soms gaan de dingen zoals ze gaan.

In mijn hoofd kan ik gewoon weer alles zoals voor het ongeluk. In realiteit is dat niet zo. Bewegen kost me meer energie dan eerder. De focus op werken en revalideren kost energie en mijn sociale leven ook. Toen ik nog in deel 1 zat las ik wel eens verhalen over het revalideren. Mensen vonden het een zware revalidatie. Op zich vind ik het meevallen maar wat ik lastig vind is alle ballen omhoog houden.

Het is nu bijvoorbeeld zondag avond rond half 8. Sander is niet thuis en ik ben echt heel moe. Ik heb net een weekend gehad maar zo voelt het niet. Volgende maand ook weer bloed prikken om te zien hoe mijn ijzer en vitamine D zich houdt. Ik ben benieuwd..

Vorige week ben ik ook naar een osteopaat geweest. Ik was nog nooit bij een osteopaat geweest maar dacht dat dit in het kader van mijn herstel wel goed zou zijn. Ze had het idee dat ze mijn X-stand van mijn been wel wat kon verminderen, ze voelde aan 1 kant namelijk veel spanning. Nu zeker een week later zie ik daadwerkelijk dat het minder is! Ze heeft her en der nog meer gedaan om me meer in balans te brengen. Volgende maand ga ik weer, er is namelijk nogal wat werk aan de winkel. Een lichaam zit namelijk echt fantastisch in elkaar. Als het ergens last van heeft probeert het steeds de pijn te ontzien. Dat betekent dus dat het aangedane lichaamsdeel gaat ontlasten waardoor andere delen van het lichaam zich ook op een andere manier gaan gedragen waardoor er een overbelasting kan ontstaan. Ik heb bijvoorbeeld twee tennisellebogen over gehouden van de krukken. Ik probeer zo veel mogelijk zonder krukken te doen maar heb er 1 nog nodig als ik lange stukken ga.

En zo ga ik rustig door met de dingen die nu belangrijk zijn.. (voor vanavond is dat vroeg naar bed.. ;-) )

Bovenste foto is mijn knie vlak voor de nietjes eruit gingen, onderste is van vorige week. (vooral aan de linkerkant kun je goed de verbetering zien.)