Het gebeurde echt heel snel. Catootje stijgende en gleed uit waardoor we samen vielen. Ze viel op mijn been. Ze stond gelukkig snel op en rolde van me weg. Ik voelde meteen, dit is niet goed. Ik ben met de ambulance naar het ziekenhuis gebracht en daar bleek mijn scheenbeen bij mijn knie verbrijzeld. Ik heb een week in het gips gezeten. Dit was omdat de zwelling voor de operatie eerst wat moest zakken. Vorige week dinsdag was dan eindelijk de dag waar ik echt heel erg naar uit keek.. De operatie. Niet omdat operaties zo leuk zijn maar wel omdat ik wist dat ik daarna vooruit kon. Elke dag iets minder pijn. Op naar revalidatie. Het is inmiddels zondag. Gisteren ben ik thuis gekomen uit het ziekenhuis. Sander heeft het hele huis klaar gemaakt zodat ik erin kan bewegen met looprek. Allebei moeten we ons ritme terug vinden. Zowel gewoon in huis als samen.
Zoals ik verwachtte had ik na thuiskomst qua pijn ook een beetje een terugslag. De wc is verder lopen, het bed ligt anders. We zoeken allebei nog de manier hoe de dingen het handigst gaan. Ik schrijf elke dag op hoe laat ik welke medicatie neem zodat ik niet per ongeluk te veel neem en er tussen de inname genoeg tijd zit. Vanuit de fysio in het ziekenhuis heb ik verschillende oefeningen gekregen. Morgen (dinsdag) start de fysio hier aan huis.
Geen opmerkingen:
Een reactie posten