Een voetballer moet zich ook zo voelen als hij midden in een mooie wedstrijd op de bank wordt gezet door zijn coach. De rest gaat door maar hij neemt even niet meer deel aan het spel, hij kijkt en juicht en leeft mee. Verder neemt hij rust en zit hij op de bank.
Zo voelt het voor mij soms ook even. In het algemeen genomen ben ik positief ingesteld en zie ik mijn vooruitgang, vul ik niet in wat ik straks misschien wel of niet meer kan, denk ik niet aan eventuele pijn die ik wel of niet zal hebben als ik straks weer kan lopen. Ik heb de antwoorden nog niet. De doctoren ook niet. Tijd zal het leren. Het is niet dat ik een bewuste keuze maak om er op die manier mee om te gaan. Het is mijn mind-set. En ja, ik ben veerkrachtig, probeer overal het beste uit te halen en kijk vooruit.
Maar soms zijn daar wel de tranen. Soms baal ik als mijn been niet lekker zit, dat ik zelf niet naar stal kan om mijn paard te verzorgen. Dat Sander nu door mij ook minder bewegingsruimte heeft.
Ik wil graag, voor mij gaat de tijd niet snel genoeg, gaat dit helings proces niet snel genoeg.
Toch moet ik geduld hebben. Rust nemen en wachten aan de zijlijn. Mijn lichaam de tijd geven om te helen en het zijn werk laten doen. Mijn lichaam zo goed mogelijk ondersteunen in dit proces zodat ik straks weer in het veld kan staan, en de dingen kan doen waar ik zo blij van wordt.
Diepe zucht....
1 opmerking:
O Sara ik voel en leef met je mee.
In je hoofd wil je zo veel ,maar het kan nu even niet.
Ik begrijp je gevoelens ,en dat je het lastig vind voor Sander.
Maar Sara ,jij zou er ook voor Sander zijn als hij dat had gehad.
Dat is liefde ,en maak je daar niet druk over.
Probeer positief te blijven ,zoals wij je kennen ,enne die tranen ,die horen erbij .
Uit ze ,daar knap je van op.
Liefs en Sterkte
Een reactie posten