Iets met van je kwetsbaarheid je kracht maken..

Ik riep, toen ik een relatie met Sander kreeg, dat ik nooit zou carnavallen. Niks voor mij! Toen we samenwoonde en het carnaval was zei Sander; "ga je mee optocht kijken? Ik ging mee. Het was niet wat ik dacht dat het was. De sfeer en gezelligheid en een openheid. De enorme wagens die passeerden. Een feest met elkaar jong en oud, iedereen is welkom. Sindsdien vier ik heel graag carnaval.

Een aantal weken geleden kwam het ineens binnen. Carnaval kwam dichterbij en ik ben nog niet zo goed ter been dat ik een hele avond mee kan hossen en feesten. Een hele avond staan lukt niet eens. Dit zijn momenten die me raken en waarin ik verdriet voel. Ik weet het wel, het feest is een jaarlijks terugkerend festijn en dus kan ik een jaar overslaan. Dat is niet waar het om gaat. Ik wordt nog steeds beperkt in de dingen die ik graag doe. Zoals bijvoorbeeld paardrijden maar ook in het vieren van dit feest. Daar baal ik van. We wonen aan de straat waar de optocht doorheen komt. Op carnavalszondag staat ons huis en de straat vol met gezelligheid. Ik geniet hier altijd enorm van. Ik vind het heerlijk om mensen in ons huis te verwelkomen en samen carnaval te vieren. De groep die bij ons carnaval viert is eigenlijk al een aantal jaren van een zelfde samenstelling. De dagen voor carnaval zijn Sander en ik normaal gesproken al aan het opbouwen. De vloer wordt beplakt met stucloper, er komt een koelkast in de woonkamer. prullaria wordt veilig gesteld. Sta-tafels worden geleend en gehaald, boodschappenlijstjes worden gemaakt en boodschappen gedaan. Sander en ik zijn qua organisatie een best geoliede machine geworden.

En zo kwam het ineens binnen dat dit voor mij en dus ook voor ons een andere carnaval zou worden. Alle stoelen en tafels zijn uit de cafés gehaald en er is dus geen mogelijkheid om te zitten. Dat betekent voor mij dat een avond naar een café niet te doen is. Sander zei, je moet eigenlijk een krukje mee nemen ofzo, of een rollator oid. Zo werd het idee geboren. Als ik nou als oma zou gaan, dan neem ik een rollator mee en kan ik daar op elk gewenst moment op zitten. Op internet heb ik een ma-flodder jurk besteld. Die heb ik nagemaakt in het rood en groen van Kaaiendonk (Oosterhout) en ook de rollator kreeg een metamorfose. Het geheel heb ik afgemaakt met een breiwerk en regenkapje.

De optocht werd wegens het slechte weer afgelast maar onze straat zou onze straat niet zijn als het evengoed een groot feest werd. Aangezien we alle boodschappen al in huis hadden besloten Sander en ik dat we evengoed bij ons thuis zouden borrelen en eten. Dus een appgroep aangemaakt waarin we een het aangepaste idee kenbaar maakte. Van kapel het Kruispunt kregen we een spontaan huiskamerconcert,  een aangepaste mini-optocht werd gecreëerd en zo kwamen er toch kapellen langs en wat kleine groepjes. De grote optocht wordt verplaatst naar een andere datum. Carnval 2020, ik heb genoten!

Black pumas

Afgelopen woensdag zijn Sander en ik naar het concert van de Black pumas geweest in de Effenaar in Eindhoven. Een collega van Sander had hem als tip gegeven dat je daar, indien je niet goed ter been bent, een stoel kan reserveren. Aangezien ik nog niet uren kan staan was dat een goed idee. Zo gezegd zo gedaan. Ik heb gemaild en kreeg een hele vriendelijke mail terug dat dit geen probleem was.

Daar aangekomen gaf ik aan een van de medewerkers aan dat er een stoel voor mij gereserveerd was. Ik moest even wachten en werd via een lift naar boven begeleid naar de stoel die voor me klaar stond. Er stonden naast me nog een aantal stoelen en een meter verder was er een plek speciaal voor rolstoelen. Sander was op het moment dat ik naar boven werd begeleid de jassen ophangen en wist dus niet dat ik al niet meer beneden stond. Gelukkig hebben we allebei een telefoon. Ik apte hem dat ik al naar boven was en waar ik dan zou zitten. Er stond een beveiliger in de buurt om te zorgen dat overig publiek niet zomaar op het stoelenpodium plaats zou nemen. Aan de achterkant was een lint gespannen om er ook aan die kant voor te zorgen dat er geen mensen tegen de stoelen aan zouden gaan staan.

Nou daar zat ik dan. Sander apte me terug dat hij achter me stond. Iets wat ongezellig was het wel. Normaal gesproken kun je makkelijk kletsen over wat je om je heen ziet. Nu stond hij zo' n 2 meter achter me met een lint ertussen.

Het concert was prachtig. Een heerlijk show. Tijdens het concert apte Sander en ik onze bevindingen naar elkaar.
Wat me steeds meer opvalt na het eindigen van het concert is de knulligheid van de toegiften. Was het vroeger vaak echt vanwege het enthousiaste publiek of omdat de band er zo lekker in zat dat de groep alsnog besloot, na het buigen nogmaals het podium te bestormen om nog een nummer te spelen.
Dat was dan ook een waar feestje waar je dan nog even op uit je dak ging.
Nu lopen de artiesten na ontvangst van het applaus van het podium. De lichten blijven uit en het publiek blijft joelen want, dat er nog een toegift komt is geen verassing. En dan... komen ze terug, de artiesten.. het publiek juicht nog even wat harder en de band gaat nog een nummer of 2 spelen.
Qua tijd is de toegift ook allang bij de uiteindelijke eind-tijd geteld dus je hoeft ook niet meer onverhoeds de zaal verlaten, balend omdat je nog rennen moet om de laatste trein net te halen. Nee, je kunt je reis prima plannen van te voren.

Na het concert begon voor mij de volgende uitdaging. Na een concert stroomt de zaal in één keer leeg. Ik voel me nog niet veilig tussen al die mensen. Van een onverwachtse duw zou ik kunnen vallen en dat wil ik niet. Ik ben nog aan het helen. Dus even wachten tot de grootste massa weg is. Goed op de vloer kijken want als de vloer nat is kan hij glad zijn. Daarnaast liggen er overal lege plastic bekers. Als ik daarop afzet met mijn kruk kan ik uitglijden.

Goed, zo blijven de uitdagingen zich aandienen. Maar... We hebben enorm genoten..