Verder op weg naar herstel

Inmiddels zijn we een paar weken verder. Ik ga vooruit. Ik ben rond 10 augustus ontslagen uit het ziekenhuis. Gert- Jan had een rolstoel geregeld zodat ik wat mobieler ben. Het lopen ging wel, maar kleine stukjes. Op mijn verjaardag vorige week is de antibiotica eraf gehaald. De zondag ervoor ben ik gestopt met de paracetamol, de laatste pijnmedicatie. Dat gaat goed. De drain zit er nog steeds in. De artsen zijn voorzichtig gezien wat ik allemaal meegemaakt heb. Volgende week ga ik weer naar Maastricht. Dan wordt er weer bloed geprikt om te kijken of mijn lijf, ook zonder antibiotica, nog steeds vooruit blijft gaan. De drain voert nog steeds vocht en rommel af maar de hoeveelheid neemt af. Ik ben inmiddels bedreven geworden in het zelfs spoelen van dat ding. In het begin deed de thuiszorg dat in de ochtend en ik zelf in de avond. Nu komen ze één keer per week voor een check up en verder doe ik alles zelf.

Als mijn bloedwaarden volgende week nog goed zijn mag de drain eruit maar dat willen ze niet in één keer doen maar stukje voor stukje. Ze hebben verteld wat daar het voordeel van is, ik ben het vergeten. Volgens mij houden ze op die manier de weg naar buiten nog open zodat de laatste rommel eruit kan. (denk ik). 

Het spoelen gaat steeds lastiger en dat is goed. Werden er in het ziekenhuis wel 15 spuiten met 100 ml gespoeld lukt nu nog maar 60 ml met moeite, een deel komt niet terug in de spuit maar loopt langs de inloop van de drain. Dat is normaal. In mijn lijf heeft zich naast de drain een tunnel gevormd waarlangs het water dan weg loopt. 
Ook mijn energie gaat vooruit. Ik pak steeds meer stukjes op. Was doen en opvouwen, vaatwasser in en uit ruimen. Kleine stukjes lopen met de hond. Voor de langere stukken gaat de rolstoel nog mee. Dan kan ik zitten als ik moe wordt of buiten adem raak. Het herstel van de klaplong is nog vervelend maar ook dat gaat vooruit. Er zit nog wat vocht achter mijn longen. De beperking van de long merk ik vooral als ik bijvoorbeeld de trap op loop. Een paar weken terug was dat ook als ik gewoon de trap op liep, dat gaat nu beter. Nu moet ik vooral bijkomen als ik iets in mijn handen draag terwijl ik naar boven of beneden ga.

Al met al gaat het dus vooruit. De artsen blijven voorzichtig. Een alvleesklier is geen huid als je het aan elkaar hecht, het is materiaal wat niet makkelijk aan elkaar blijft zitten. Een alvleesklier lekkage is dus een veelvoorkomend complicatie en kan blijkbaar nog een half jaar nalekken. Ik heb nu nog geen idee wat dat wel of niet met de rest van mijn herstel gaat doen. Er zou zich in theorie weer opnieuw een abces kunnen vormen. Daarnaast ga ik regelmatig gecontroleerd worden op diabetes. De alvleesklier zorgt voor insuline en aangezien ik nu een stuk mis willen ze dat monitoren. Voor nu reguleert mijn lichaam dat goed.
De arts was geschrokken van de grote van het abces wat ik in mijn buik had. Normaal gesproken is een mens daar veel zieker van. Voor mij geldt dus dat ik eerder aan de bel moet trekken en niet moet wachten tot ik bijvoorbeeld koorts heb. Mijn lichaam geeft dus andere signalen.

Inmiddels probeer ik dagelijks klusjes voor mezelf te verzinnen zoals bijvoorbeeld de was opvouwen en eenlingsokken uitzoeken of bijvoorbeeld een wandeling naar de schoenmaker om daar iets af te leveren. Ik zoek naar balans in activiteit en rust. Soms gaat het goed, soms niet. oh well.. Ill get there..

Werken aan "Op weg naar huis".

Rond half 8 elke morgen begint het ziekenhuis te ontwaken. 'Goedemorgen' zegt de stem van en verpleegster en de gordijnen worden een stukje open geschoven. Ze komt voor de controles: temperatuur, saturatie (hoeveelheid zuurstof in het bloed), bloeddruk, ontlasting ja of nee etc. Een ander vraagt ondertussen of ik me wil douchen en als ik knik worden er handdoeken neergelegd. Daarna komt ook de medicatieronde. Ik vraag een kortdurende oxy extra, zodat het douchen en verzorgen geen pijn doen.

Het gaat langzaam beter. Ik krijg elke dag meer energie. Gister heb ik voor het eerst staand gedouched. Toen ik bijna klaar was moest ik toch even zitten, ik werd misselijk. Daarna een uur op bed gelegen om de misselijkheid te laten zakken en bij te komen. Vandaag was ik niet meer misselijk na het douchen maar nog wel moe. Dat soort dingen kosten me nog veel energie maar het ergste heb ik gehad en ik ga echt merkbaar vooruit.

Afgelopen zondag gevraagd aan de arts of we konden starten met het afbouwen van de pijnmedicatie. Het zijn voornamelijk opiaten die ik krijg. Daar moet je niet te lang aan zitten als het niet nodig is. En als het afbouwen te snel is, kan je altijd weer terug. Zo gezegd zo gedaan. 

Maandag hadden de artsen het ineens over ontslag. Eerder hadden ze het over het eind van de week. Maar later hadden ze het over woensdag. Nu lijkt het er echt op dat ik morgen naar huis ga. 

Straks komt de fysio om te oefenen met traplopen. En zo gaat het elke dag beter en ben ik elke dag eens stukje meer op weg naar huis.

Nog niet thuis...

Het is allemaal niet zo spoeddig verlopen na het zetten van de varkensstaart. Zondag is er een scan gemaakt en daar bleek uit dat de drain niet voldoende deed. Er moest dus toch een drain via de buitenkant. Rond 2 uur kon ik hier op die zondag al terecht. Het zou onder plaatselijke verdoving zijn. Er werd goed uitgelegd hoe het zou gebeuren. In de ct scan en dan steeds een stukje verder. Tussendoor steeds nieuwe scans maken om te zien of alles nog goed was en ik moest heel stil blijven liggen. Aan het eind is het fout gegaan. Mijn long is geraakt waardoor er een stukje van mijn long is geklapt. Waarschijnlijk heeft de drain langs mijn longvlies gelegen. Ik verging van de pijn. Mensen die me kennen weten dat ik best een taaie ben met een redelijk hoge pijngrens. Ik heb het uitgeschreeuwd van de pijn. Op dat moment is er wel iets van pijn medicatie gegeven maar dat haalde net ergens het randje eraf. Ondertussen werd er op de achtergrond gebeld met verschillende artsen. Het vocht waar ingeprikt is zit vol ontstekingsrommel en alvleessap. Dat laatste is een verterings sap wat je al je cellen aanvreet. Dat wil je niet in je buikholte. Om de pijn onder controle te krijgen en mijn long in de gaten te houden ben ik naar de intensive care gegaan. Rond half 7 was de pijn onder controle. De drain is er uiteindelijk uit gehaald waardoor ik weer iets kon ontspannen. Met het totaal aan medicatie wat ik die zondag middag nodig had om een beetje te kunnen ontspannen kun je blijkbaar een paard platleggen, zo werd het me de volgende ochtend verteld.

Een nieuwe drain was toch wel echt nodig. Dat wat ik zondag had meegmaakt wilde ik nooit meer. Mijn arts wilde dat ook niet meer voor mij. Ze heeft gehoord hoe traumatisch dit voor mij is geweest. En heeft hier ook meteen psychologische hulp voor aangeboden. Een nieuwe drain wilde ik alleen nog onder volledige slaaproes/weg van de wereld. Maandag ochtend is die meteen gezet en dat is gelukt. Hij doet het.

Inmiddels lig ik weer op de afdeling. Een paar klote dagen. Inmiddels is het dinsdag en vanmorgen heb ik mijn arts gevraagd om nog eens naar de pijnmedicatie te kijken. Ik kon alleen maar stil liggen, niet bewegen dan ging het goed, als ik bewoog verging ik weer van de pijn. Die zijn aangepast en het is een wereld van verschil. Ik heb lekker kunnen douchen en kan weer redelijk goed rechtop zitten en ook een stukje lopen gaat, nog wel met ondersteuning.

Mijn long zit trouwens weer waar hij moet zitten ik heb er door het hele gebeuren wat vocht achter zitten waardoor ademen lastig gaat. De drain loopt goed. Vandaag ben ik weer de ct scan in gegaan. Toen ze vertelde dat ik daar heen moest begon ik spontaan te janken en dat stopte pas toen ik weer op weg terug was naar de afdeling. Gelukkig gaven de mensen van de ct mij even de ruimte om mezelf even bij elkaar te rapen toen we moesten beginnen met de scan.

Het vocht in mijn buik wordt langzaam wat minder maar ik ben er nog niet. Eerst even bijkomen van wat er gebeurd is en dan hopelijk verder in de week beter nieuws. Voor nu doe ik het nog even rustig aan.

Dank voor alle lieve woorden, apjes geluk en beterschaps wensen, die doen me goed.♥️