Varkensstaart

Het is inmiddels zaterdag. Afgelopen donderdag ochtend mocht ik me komen melden. In de eerste instantie was er geen plek op de maag-darm-lever afdeling dus werd ik opgenomen op de orthopedie afdeling. Een hele andere afdeling dan MDL. Dat merkte ik zowel aan de mensen diw daar werkten als aan de patienten. Veel grijze bolletjes en 2 ingerichte huiskamers. In de loop van de dag kwamen ze vertellen dat ik rond 11 uur aan de beurt zou zijn. Daarna zou ik weer naar mijn vertrouwde MDL afdeling verhuizen. In de ochtend is het druk op de afdeling. Ik kan mezelf wassen en aankleden maar dat geldt niet voor iedereen. Terwijl ik over de gang schuifel naar de douche hoor ik halve gesprekken uit de verschillende kamers. 'Oh, heeft u in u broek gepoept?' En, ' ze hebben gisteren uw aanbeien gewassen'. Dat heb je met grijze bolletjes, die horen minder dus er is meer volume nodig om te kunnen communiceren.

Afijn, na het douchen een operatiejas aan en broekje en dan maar wachten. Als ik opgehaald wordt mag mijn bril op het nachtkasje blijven. Zonder bril vervaagd de wereld om me heen. Ik wordt naar een plek gebracht waar mensen wachten voor het onderzoek en daarna daar uitslapen. Ik vond het toch wel spannend allemaal. Aan de overkant liggen mensen te eten, 'we checken dit nog even en dan mag u naar huis'. Ik lig natuurlijk in Maastricht en daardoor wordt er nederlands en limburgs door elkaar heen gebruikt. Ik observeer de verpleegkundigen, ze werken hard. Dat is eigenlijk overal zo waar ik tot nu toe ben geweest. Ze lopen allemaal op klompen. Ik neem mezelf voor om een keer te vragen of dat iets is wat moet, of dat het gewoon het lekkerst loopt of meest hygienisch is ofzo. Dat komt wel als ik op de afdeling lig. Ze mogen het zelf weten, maar het zijn wel medische klompen. Net als met de schaartjes die ze nij zich dragen. Die zie ik in allerlei kleurtjes voorbij komen. Dat mogen ze zelf bestellen.

Na de ingreep lag ik ook aan de andere kant van de kamer. Ik had veel pijn en ben eigenlijk de hele middag verder duf geweest en heb veel geslapen. Het zetten van de drain is gelukt! Van te voren wilde ik graag zien hoe het ding eruit zou zien. (Zie onder).

Vandaag gaat het beter. Ik heb minder pijn en val niet om de havenklap in slaap. Morgen om 9 uur wordt er een scan gemaakt om te zien of er voldoende effect is. Als dat zo is en mijn bloedwaarden zijn goed mag ik naar huis. Als er nog steeds niet voldoende wegloopt wordt er toch aan de buitenkant van mijn buik een drain gezet. Vingers crossed.

Drie weken P.O.

Vanmorgen ben ik weer opgenomen in het ziekenhuis. Mijn herstel schoot niet erg op. Voor de operatie had de chirurg gezegd dat ik na een week of 6 weer zwaar zou mogen tillen. Mijn verwachting was dat ik dan na een week of 3 wel meer moest kunnen dan nu op dit moment lukt. Afgelopen weekend ging het niet goed. Ik had verhoging en sliep vooral veel. Daarnaast lukte eten ook niet zo goed. Woensdag had ik een afspraak met de chirurg. Eigenlijk zou de drain eruit gaan als de productie laag was. Ik had al een paar dagen gezien dat de productie juist toenam dus ik verwachtte niet dat hij er al uit mocht. De weken hiervoor ben ik bijna elke week 2 keer terug gegaan naar het ziekenhuis omdat de drain niet lekker zat. De drain werd op zijn plek gehouden door 2 hechtingen. Tijdens de verzorging van dat ding constateerden de thuiszorg en ik op een gegeven moment dat hij nog maar aan één kant vast zat. De andere kant was losgescheurd. In het ziekenhuis lukte het toen niet om er een hechting bij te zetten omdat die zo hard trok dat ik door de grond ging. Dus dan maar fixeren met pleisters. Tot het moment dat de andere kant ook los was. Toen is er wel opnieuw een hechting gezet. Dat ging een paar dagen daarna was het stukje waar de hechting inzat zo geirriteerd dat ik constand pijn had en de drain steeds vast moest houden als ik me bewoog. Dat was afgelopen vrijdag. In het zieknhuis hebben ze toen de hechting eruit gehaald, dat gaf verlichting. Ik keek dus uit naar woensdag want.. als alles goed ding mocht dat ding eruit.

Ik ben blij met deze chirurg. Ze is niet van afwachten of half werk. Door mijn verhaal wilde ze verder kijken. Die middag ging ik nog door de scan om te zien hoe mijn buik er van binnen uit zag. Aan het eind van de dag ben ik gebeld. Er zit een behoorlijke zak gevuld met vocht tussen mijn mild en maag.  Een complicatie na de ingreep. Mijn lijf kan dat zelf niet oplossen en dus wordt er morgen ochtend een inwendige drain gezet. Die drain zorgt ervoor dat het vocht via mijn maag en spijsverteringskanaal weg zal lopen. Het was dus niet gek dat mijn herstel zo achter bleef.

Vanmorgen mocht ik me dus weer melden. Inmiddels heb ik bijna routine in het inpakken van mijn tas. Een aantal dingen moeten mee:

- shampo en douchspul

- slippers

- pyjama +voldoende kleding

- verlengsnoer

Oh de laatste roept misschien wat vragen op. Inmiddels weet ik dat de snoertjes van mijn telefoon en tablet niet lang genoeg zijn om op te laden tijdens het kijken van een film en het luisteren van muziek. Het stopcontact zit namelijk in de achterwand en het bed staat een stukje daarvoor, erg onhandig. Dikke tip dus om die ook in te pakken.

En daar lig ik dan weer. Morgen tegen het eind van de ochtend wordt ik geholpen. Ik hoop dat het daarna dan beter gaat en gewoon weer mee kan doen met alles. 

Update

Even een update, het is inmiddels namelijk vrijdag. Afgelopen maandag avond mocht ik naar huis. Dat was fijn! Dinsdag en woensdag waren slechte dagen. Ik heb veel geslapen en had veel pijn. Donderdag ging het beter. Iets meer energie en ook minder pijn. Vandaag ook. Ik begin nu langzaam met het afbouwen van de oxycodon. Maar rustig aan. De drain zit nog in mijn buik en die zorgt regelmatig voor ongemakken. Volgende week donderdag ga ik terug naar het ziekenhuis en dan hoop ik te horen wanneer die eruit mag. ( Ik hoop dat de drain er dan meteen uit kan, maar dat weet ik nog niet zeker.)

Ik krijg veel kaartjes en berichtjes, dank jullie wel allemaal!! Zoals je ziet heb ik goed gezelschap ;-) 

umc Maastricht.

Een paar maanden geleden kreeg ik een alvleesklier ontsteking. En dat is waar dit avontuur begon. Ik werd onderzocht omdat ze wilde weten waar de ontsyteking vandaan kwam. Daar kreeg ik geen antwoord op. Ze vonden wel een cyste in mijn alvleesklier ter grootte van een tennisbal. Het vocht van de cyste liet zien dat het nu geen kanker is maar dat het dit in de toekomst wel kan worden. Uit voorzorg wilden de doctoren de cyste weghalen, een preventieve operatie dus. Afgelopen dinsdag was ik aan de beurt. Ik vond het spannend. Ik ben van te voren goed ingelicht. Een milt besparende pancreasstaart resectie zou het worden. Dat is een operatie waarbij de alvleesklier staart eraf word gehaald en daarmee dus de cyste verwijderd. Een operatie met mogelijk veel complicaties. Zoals bv 'als er een ader wordt geraakt dan moet mogelijk de milt eruit', om maar wat te noemen. Van te voren had ik nergens last van, geen pijn oid. Ik heb de cyste nooit gevoelt. Maar goed, een geluk dat ik de ontsteking kreeg, anders had ik nooit geweten dat er een cyste zat.

Afijn. Maandag middag werd ik al opgenomen in Maastricht. Een academisch ziekenhuis waar specialisten zijn op dit gebied. Een warm welkom en de chirurg kwam nog langs of ik nog vragen had. Dinsdag was ik als eerste aan de beurt. Alle succeswensen die ik van te voren kreeg heb ik door gegeven aan de chirurg. In de o.k. allerlei grote apparaten. Ik vroeg natuurlijk vanalles over wat ik zag. Mijn manier om te snappen en grip te krijgen op wat er om me heen gebeurd. Ik zou geopereerd worden door een robot. Bijzonder om allemaal te zien. Ik heb wel meer operatiekamers van binnen gezien maar dit was voor mij toch de meest grote en meest indrukwekkende.

Ik moest langer op de recovery blijven, tot de volgende ochtend. Gelukkig mochten Gert-Jan en Mara wel even bij me zijn. Ik moet zeggen dat ik daar vrij weinig van meegekregen heb maar ik weet het nog wel en was heel blij dat ze er waren! Elk uur kwam er iemand bij me kijken om te zien hoe het ging en werden mijn waarden gecheckt. De volgende ochtend mocht ik naar zaal. Dat was in de eerste instantie een kamer alleen. De afgelopen dagen heb ik veel geslapen. Eten gaat nog niet zo goed. Drinken wel, dus mijn infuus mocht eraf.

De artsen zijn tevreden. Tijdens de operatie is het slagader naar mijn milt wel geraakt. De milt kreeg gelukkig voldoende bloed van andere aders, die hebben ze gelukig kunnen laten zitten maar het had wel een miltinfarct tot gevolg. Het is nu nog even afwachten hhoe hij zich houdt. Daarnaast houden ze de drain die in mijn buik zit in de gaten. Daar zit op dit moment wat alvleeskliersappen in. Ze monitoren of de sappen goed worden afgevoerd.

Op dit moment lukt zelfstandig douchen en val ik niet meer halverwege het typen van een apje in slaap. Ik oefen elke dag met de fysio en ontvang echt hele lieve berichten. Dank allen!

Waarschijnlijk mag ik aankomende dinsdag weer naar huis.