Een jaar voorbij.

En toen was het ineens een jaar geleden dat Cato en ik het ongeluk kregen wat mijn knie verbrijzelde en waardoor alles even stil stond. Het bereiken van de datum raakt me meer dan ik verwachtte. Ik denk en kijk regelmatig terug aan afgelopen jaar. Het was een bewogen jaar er is veel gebeurd en ik heb veel geleerd. Het was soms best moeilijk en ik heb gehuild maar ook gelachen, een verdieping in mijzelf en ook in anderen gevonden. Dat het me vandaag zo raakte hoort waarschijnlijk bij een stukje verwerking en loslaten. En ook nu ik schrijf en woorden probeer te vinden die iets zeggen over wat er allemaal in mij omgaat hou ik het even niet droog.

Ik sprak Mara vandaag. Ik ben nog steeds heel dankbaar dat zij, Corine en Annelies vijf maanden lang de zorg voor Cato op zich hebben genomen. En daarnaast mij ook vaak op sleeptouw namen naar een café of naar stal of een rondje door de stad in de rolstoel. Als ze dit lezen zullen ze ongetwijfeld zeggen, denken of als reageren met: Saar, dat deden we met liefde en plezier, en natuurlijk hebben we dat gedaan. Ik heb dat echter nooit als vanzelfsprekend ervaren en het bijzonder gevonden dat ze dit deden. Er straalt veel liefde vanuit.

Ik heb zoveel steun gehad tijdens mijn revalidatie en nu nog steeds. Veel lieve mensen die meeleefde en dat heb ik echt als heel fijn ervaren. En dan natuurlijk Sander. Nu ik het vandaag zo moeilijk heb is hij er, zoals hij er afgelopen jaar ook vaak was. Lief en begripvol. Het was voor hem ook geen makkelijk jaar. We hebben samen weer onze weg moeten vinden. Zeker in het begin toen ik nog afhankelijk was maar soms nu nog steeds. We deden en doen allebei ons best.

Ik ben nog niet op het punt dat er geen vooruitgang meer is. Mijn knie gaat nog vooruit. Afgelopen maandag ben ik weer bij de fysio geweest. Hij is heel tevreden over hoe het met mijn knie gaat. Ik ook. Ik ga nog steeds vooruit. We hebben het mobiliseren weer opgepakt en hij gaat me weer één keer per week pijnigen door de strekking verder te drukken en de buiging door te duwen. Ik kreeg een compliment over hoe ik zelf de training had doorgezet toen ik even niet terecht kon bij de fysio vanwege corona. Wat ik niet wilde was stilstaan of nog erger, dat mijn knie en bewegingen achteruit zouden gaan. Dus ik had inderdaad vanalles bedacht om mijzelf te trainen. Ik merk nog steeds dat mijn spieren sterker worden. Volgende week ga ik ook weer oefenen in de zaal, dan kijkt hij ook weer mee hoe ik mijn beweging maak, zodat ik dit niet verkeerd aanleer.

Met Cato gaat het goed. Ik rij weer regelmatig en heb zelfs mijn eerste lessen weer gehad. Ik mis nog kracht maar de samenwerking gaat fijn. Ik geniet hier ook echt van. Ik merk wel dat ik door mijn ongeluk voorzichtiger ben met vreemde paarden. Ik ben me heel bewust dat ik nog traag ben als het gaat over onverwachte bewegingen. Maar ik mag niet klagen, dus dat doe ik dan ook niet..

Goed.. mijn gevoel gaat vandaag alle kanten op, maar ik laat het zijn en voel en ervaar het. Het is wat het is en hoort erbij.

Coronadans, fietsen, thuis werken en schilderen.

Er zit van alles in mijn hoofd om over te schrijven. Want hoewel de wereld om mij heen in een soort rust-stand is geraakt, gaat het leven onverstoord snel door.

Na de vakantie kwam ik wat werk betreft in een parallel universum terecht. De rust van de weken ervoor was in een keer over en alles ging in een stroomversnelling. Een uitgeklede dienstregeling en werken vanuit huis. Gelukkig had Sander voor dat dit allemaal gebeurde een fijne werkkamer boven gerealiseerd. En zo werken we samen in een huis, hij boven, ik beneden. 

Ook het buitenleven was ineens anders. Bij ons op stal werden de nodige maatregelen getroffen zodat we met zo min mogelijk mensen tegelijk op de manege waren maar evengoed wel voor ons paard konden zorgen. 

Het boodschappen doen had ook ineens een andere lading. Een bijzonder schouwspel als je elkaar tegen kwam in de gangpaden. Het had wat weg van een dans. Ik schreef ooit over 'de dans van de snelweg', dit voelde als de coronadans. 

In het begin was iedereen voorzichtig, jij een stap naar voren, dan doe ik een stap naar achter of opzij. Niet alleen de stappen maar ook het oogcontact zoeken om even te checken, goh, gaat u rechts of links was een verandering ten opzichte van het daarvoor 'in eigen wereld verblijven'. 

Was het in de eerste weken een soort Wals of andere slow dance, in de weken daarna werd het al meer een Quick step of Foxtrot met natuurlijk wel (zo veel mogelijk) de anderhalve meter ertussen.

Ik kon ook ineens niet meer naar de fysio. Was ik eerst twee keer per week bij de fysio te vinden ging dat daarna niet meer. Om te zorgen dat ik evengoed vooruit bleef gaan ben ik andere dingen gaan doen. Bijvoorbeeld fietsen en wandelen. Wandelen ging in het begin wel, tot ik een spier in mijn kuit verrekte. Daarna was wandelen even te pijnlijk. Dan maar fietsen. Steeds een stukje verder. 

Ik merkte de afgelopen weken dat de spieren in en rond mijn knie steeds sterker werden. De eerste tijd moest ik echt in-fietsen. Als ik niet rustig ging peddelen tot ik een stukje onderweg was schoot er een venijnige pijn door mijn knie. Dan moest ik echt even bijkomen, heel rustig het verzet op super licht en dan rondjes maken. Als mijn knie warm was dan kon ik wat meer kracht zetten.

Inmiddels hoeft het zachte peddelen in het begin niet meer. De verrekking in mijn kuit is ook over en ik loop al steeds meer als een kievit. Naast het opbouwen van spierkracht probeerde ik mijn knie evengoed op te rekken qua buiging en strekking. Zittend op de bank, hiel op tafel en dan met gewichten op en rond mijn knie om hem naar beneden te drukken. Voor het buigen ga ik regelmatig op mijn knieën zitten en beweeg ik naar achter zodat er meer spanning komt op mijn knie. 

Volgende week mag ik weer naar de fysio. Ik ben benieuwd wat hij van mijn knie zegt. Ik vind het fijn dat hij weer even meekijkt omdat ik nu gemakkelijk in de valkuil kan raken verkeerde bewegingen aan te leren.. 

Ik ben ook weer gaan schilderen. Drie stuks tot nu toe. Lekker bezig zijn op onze mooie werkkamer. De rechter is nog in wording.