Krammen, foto’s en knex.

Vanmorgen terug naar het ziekenhuis. Eerst foto’s en daarna naar de chirurg. Toch een beetje spannend. De chirurg was tevreden. Hij keek hoever ik mijn been kon buigen en strekken hoe de wond genezen was. Samen hebben we naar de foto’s gekeken. Ik vind het knap, zoals hij mijn been gemaakt heeft. Hij is tevreden, zowel met de foto’s als met de genezing tot nu toe. Over een week of 7 mag ik terugkomen als dan alles goeds mag ik gaan belasten. Ondertussen blijf ik oefenen met bewegen. De brace mag overdag af, s’ nachts nog niet.

Sommigen vragen na het zien van de foto’s of ik hier geen last van ga krijgen of dat ik mijn knie gewoon kan gebruiken. Ik heb geen idee. De chirurg ook niet. Ik kan waarschijnlijk geen 80 worden met al het metaalwerk in mijn been, of nou ja, qua leeftijd zal ik best 80 kunnen worden maar ik bedoel dan natuurlijk dat mijn knie eerder versleten zal zijn en dat er waarschijnlijk ooit een kunstknie in zal gaan. Maar zover is het niet en ik wil ook niet zover kijken en denken. Het is niet dat ik niet wil erkennen dat dit ooit gaat gebeuren. Wat ik wil is zover mogelijk komen met mijn knie met knex. Ik kijk naar nu.

En nu ga ik elke dag vooruit, nu zijn mijn krammen eruit, nu mag ik overdag zonder brace. En al die dingen en de emoties die ik daarbij ook ervaar zijn nu uitdaging genoeg. Voor nu.. Tijd zal leren wat ik kan, wat ik voel. 

De eerste stapjes zonder brace thuis voelde onwennig. Bij elke stap voel ik mijn been meebewegen en dat voelt nog raar en kwetsbaar. Dat wordt vast elke dag een stukje beter. 

(Oh en, de pin in het bovenbeen is niet van nu maar van 2002 toen ik een scooterongeluk kreeg.. )