Elke dag een beetje.

Elke dag gaat het een klein beetje beter. Zo ga ik bijvoorbeeld weer gekleed door het leven. Voor ik uit het ziekenhuis kwam had ik me nog niet aangekleed. Een aan-een-pijp afgeknipte joggingbgroek en pyama waren tijdens mijn verblijf in het ziekenhuis dat wat ik aanhad. Nu ik thuis ben gaan Sander en ik elke dag wandelen. Of nou ja, hij duwt de rolstoel waar ik in zit. Maar lekker even naar buiten door het park of het centrum voor wat kleine boodschapjes. 

Ik wilde graag iets anders aan dan een aan een-pijp-afgeknipte joggingbroek. Maar door de brace en de krammen die nog in mijn been zitten is een spijkerbroek niet prettig. Sander heeft een paar broeken gehaald die zacht zijn en onder mijn brace kunnen. 

Een klein verschil misschien maar het heeft met mind-set te maken. Jezelf aankleden is anders dan elke dag pyamadag. 

Een andere vooruitgang is dat het goed gaat met de pijn. Vandaag is de mijlpaal dat ik voor het eerst een hele dag zonder snelwerkende oxycodon heb gedaan (joepie). Ik hoop na het weekend ook met de langwerkende oxy te kunnen stoppen zodat ik alleen nog paracetamol gebruik, maar een stap tegelijk. 

Verder lukt het me om steeds wat zelfstandiger dingen te doen. Sander is echt enorm praktisch en denkt mee. Fantastisch. Zo fijn!

Hij heeft een bidonhouder en een tasje aan mijn looprek gemonteerd. Zo kan ik zelfstandig naar de keuken om drinken te halen en kleine dingen te verplaatsen. Deze week werkt Sander nog thuis maar volgende week zal ik mezelf moeten voorzien van drinken en eten. Het werkt goed! Ik geniet ervan dat die kleine dingen elke dag wat beter gaan. Ik ben nog wel veel moe. Vandaag voor het eerst geen middagslaapje gedaan en ik voel nu aan mijn lijf dat ik op ben. Nog wat drinken en dan naar bed. Morgen weer een dag. Elke dag een beetje.