Krammen, foto’s en knex.

Vanmorgen terug naar het ziekenhuis. Eerst foto’s en daarna naar de chirurg. Toch een beetje spannend. De chirurg was tevreden. Hij keek hoever ik mijn been kon buigen en strekken hoe de wond genezen was. Samen hebben we naar de foto’s gekeken. Ik vind het knap, zoals hij mijn been gemaakt heeft. Hij is tevreden, zowel met de foto’s als met de genezing tot nu toe. Over een week of 7 mag ik terugkomen als dan alles goeds mag ik gaan belasten. Ondertussen blijf ik oefenen met bewegen. De brace mag overdag af, s’ nachts nog niet.

Sommigen vragen na het zien van de foto’s of ik hier geen last van ga krijgen of dat ik mijn knie gewoon kan gebruiken. Ik heb geen idee. De chirurg ook niet. Ik kan waarschijnlijk geen 80 worden met al het metaalwerk in mijn been, of nou ja, qua leeftijd zal ik best 80 kunnen worden maar ik bedoel dan natuurlijk dat mijn knie eerder versleten zal zijn en dat er waarschijnlijk ooit een kunstknie in zal gaan. Maar zover is het niet en ik wil ook niet zover kijken en denken. Het is niet dat ik niet wil erkennen dat dit ooit gaat gebeuren. Wat ik wil is zover mogelijk komen met mijn knie met knex. Ik kijk naar nu.

En nu ga ik elke dag vooruit, nu zijn mijn krammen eruit, nu mag ik overdag zonder brace. En al die dingen en de emoties die ik daarbij ook ervaar zijn nu uitdaging genoeg. Voor nu.. Tijd zal leren wat ik kan, wat ik voel. 

De eerste stapjes zonder brace thuis voelde onwennig. Bij elke stap voel ik mijn been meebewegen en dat voelt nog raar en kwetsbaar. Dat wordt vast elke dag een stukje beter. 

(Oh en, de pin in het bovenbeen is niet van nu maar van 2002 toen ik een scooterongeluk kreeg.. ) 

     

Flying solo

Sinds afgelopen maandag gaat Sander weer elke dag naar Oss om te werken. De eerste week na mijn vertrek uit het ziekenhuis heeft hij thuis gewerkt en mij verzorgd. 

De eerste dagen van deze week was ik niet geheel alleen, Tonnie, mijn schoonmoeder kwam langs en een aantal vriendinnen kwamen even kijken hoe het ging. Woensdag was ik overdag alleen. Het zorgen voor mijzelf lukt aardig. Door de aanpassingen die Sander heeft gemaakt op mijn looprek lukt het goed eten en drinken vanuit de keuken meenemen naar de kamer. In het tasje wat aan mijn rek bungelt kan ik plastic bakjes doen. Gelukkig hebben we veel plastic bakjes in allerlei soorten en maten. Door mijn werk op de trein heb ik in de loop der tijd veel handige bakjes die goed sluiten verzameld. Ik sleepte altijd mijn eten met me mee en dan zijn goed-sluitende plastic bakjes ideaal. 

Vandaag ga ik terug naar de chirurg. Er wordt weer een röntgenfoto van mijn been gemaakt om te zien hoe alles geneest en mijn krammen gaan eruit. Het voelt weer als een kleine mijlpaal. 

Fijne dag allemaal!

Helen aan de zijlijn.

Net met veel enthousiasme en succes een management traject afgerond. Leuke dingen doen met Sander, afspreken met vrienden, lekker trainen met mijn paard. Er stonden allerlei leuke dingen in mijn agenda. 

Een voetballer moet zich ook zo voelen als hij midden in een mooie wedstrijd op de bank wordt gezet door zijn coach. De rest gaat door maar hij neemt even niet meer deel aan het spel, hij kijkt en juicht en leeft mee. Verder neemt hij rust en zit hij op de bank. 

Zo voelt het voor mij soms ook even. In het algemeen genomen ben ik positief ingesteld en zie ik mijn vooruitgang, vul ik niet in wat ik straks misschien wel of niet meer kan, denk ik niet aan eventuele pijn die ik wel of niet zal hebben als ik straks weer kan lopen. Ik heb de antwoorden nog niet. De doctoren ook niet. Tijd zal het leren. Het is niet dat ik een bewuste keuze maak om er op die manier mee om te gaan. Het is mijn mind-set. En ja, ik ben veerkrachtig, probeer overal het beste uit te halen en kijk vooruit. 

Maar soms zijn daar wel de tranen. Soms baal ik als mijn been niet lekker zit, dat ik zelf niet naar stal kan om mijn paard te verzorgen. Dat Sander nu door mij ook minder bewegingsruimte heeft. 

Ik wil graag, voor mij gaat de tijd niet snel genoeg, gaat dit helings proces niet snel genoeg. 

Toch moet ik geduld hebben. Rust nemen en wachten aan de zijlijn. Mijn lichaam de tijd geven om te helen en het zijn werk laten doen. Mijn lichaam zo goed mogelijk ondersteunen in dit proces zodat ik straks weer in het veld kan staan, en de dingen kan doen waar ik zo blij van wordt. 

Diepe zucht.... 

Ander niveau.

Sinds ik in een rolstoel zit is mijn kijk-perspectief veranderd. Als ik voorheen door de straten langs de huizen van Oosterhout liep en door de ramen keek, keek ik vaak tegen raamdecoratie aan die het onmogelijk maakte om direct bij de bewonder naar binnen te kijken. Nu zit ik letterlijk op een ander niveau. Als Sander me nu langs de huizen duwt kan ik door de ramen kijken. Ik kan namelijk onder de raamdecoratie door gluren. Aangezien ik niet hoef uit te kijken waar ik loop heb ik daar ook alle tijd voor. (behalve als Sander heel snel loopt) Een hele nieuwe wereld vouwt zich voor me open. Een wereld die eerder door de raamdecoratie voor mij verborgen bleef. Als een echte gluurbuur geniet ik van de woonkamers en de mensen die ik nu zie vanaf dit andere niveau.

Elke dag een beetje.

Elke dag gaat het een klein beetje beter. Zo ga ik bijvoorbeeld weer gekleed door het leven. Voor ik uit het ziekenhuis kwam had ik me nog niet aangekleed. Een aan-een-pijp afgeknipte joggingbgroek en pyama waren tijdens mijn verblijf in het ziekenhuis dat wat ik aanhad. Nu ik thuis ben gaan Sander en ik elke dag wandelen. Of nou ja, hij duwt de rolstoel waar ik in zit. Maar lekker even naar buiten door het park of het centrum voor wat kleine boodschapjes. 

Ik wilde graag iets anders aan dan een aan een-pijp-afgeknipte joggingbroek. Maar door de brace en de krammen die nog in mijn been zitten is een spijkerbroek niet prettig. Sander heeft een paar broeken gehaald die zacht zijn en onder mijn brace kunnen. 

Een klein verschil misschien maar het heeft met mind-set te maken. Jezelf aankleden is anders dan elke dag pyamadag. 

Een andere vooruitgang is dat het goed gaat met de pijn. Vandaag is de mijlpaal dat ik voor het eerst een hele dag zonder snelwerkende oxycodon heb gedaan (joepie). Ik hoop na het weekend ook met de langwerkende oxy te kunnen stoppen zodat ik alleen nog paracetamol gebruik, maar een stap tegelijk. 

Verder lukt het me om steeds wat zelfstandiger dingen te doen. Sander is echt enorm praktisch en denkt mee. Fantastisch. Zo fijn!

Hij heeft een bidonhouder en een tasje aan mijn looprek gemonteerd. Zo kan ik zelfstandig naar de keuken om drinken te halen en kleine dingen te verplaatsen. Deze week werkt Sander nog thuis maar volgende week zal ik mezelf moeten voorzien van drinken en eten. Het werkt goed! Ik geniet ervan dat die kleine dingen elke dag wat beter gaan. Ik ben nog wel veel moe. Vandaag voor het eerst geen middagslaapje gedaan en ik voel nu aan mijn lijf dat ik op ben. Nog wat drinken en dan naar bed. Morgen weer een dag. Elke dag een beetje. 

Weerzien

Gisteravond ben ik weer voor het eerst sinds het ongeluk op stal geweest. Mara, mijn vriendin haalde mij met rolstoel op. Sinds mijn ongeluk hebben zij en nog twee vriendinnen de zorg voor mijn lieve paard op zich genomen. Fantastisch. Ze kennen Catootje en mij en mijn manier en weten wat ik belangrijk vind en wat niet. Toen ze hoorde wat er met me aan de hand was zijn er geen vragen gesteld, ze is meteen in een soort schema gezet en werd meegenomen in de verzorging. Heel fijn om daar geen zorg over te hebben of over na te hoeven denken. Ze had schaafwonden en een dik been aan ons ongeluk over gehouden. 

Gisteravond gingen we dus naar stal en heb ik Catootje weer gezien en even kunnen knuffelen. Heel fijn maar ook emotioneel. Ik heb naar gemist de afgelopen twee weken. Ze kwam uitgebreid aan mij en de rolstoel snufflen. Heerlijk om weer even op stal bij haar te zijn. 

   

  

  

En toen stond alles even stil.

Het gebeurde echt heel snel. Catootje stijgende en gleed uit waardoor we samen vielen. Ze viel op mijn been. Ze stond gelukkig snel op en rolde van me weg. Ik voelde meteen, dit is niet goed. Ik ben met de ambulance naar het ziekenhuis gebracht en daar bleek mijn scheenbeen bij mijn knie verbrijzeld. Ik heb een week in het gips gezeten. Dit was omdat de zwelling voor de operatie eerst wat moest zakken. Vorige week dinsdag was dan eindelijk de dag waar ik echt heel erg naar uit keek.. De operatie. Niet omdat operaties zo leuk zijn maar wel omdat ik wist dat ik daarna vooruit kon. Elke dag iets minder pijn. Op naar revalidatie. Het is inmiddels zondag. Gisteren ben ik thuis gekomen uit het ziekenhuis. Sander heeft het hele huis klaar gemaakt zodat ik erin kan bewegen met looprek. Allebei moeten we ons ritme terug vinden. Zowel gewoon in huis als samen. 

Zoals ik verwachtte had ik na thuiskomst qua pijn ook een beetje een terugslag. De wc is verder lopen, het bed ligt anders. We zoeken allebei nog de manier hoe de dingen het handigst gaan. Ik schrijf elke dag op hoe laat ik welke medicatie neem zodat ik niet per ongeluk te veel neem en er tussen de inname genoeg tijd zit. Vanuit de fysio in het ziekenhuis heb ik verschillende oefeningen gekregen. Morgen (dinsdag) start de fysio hier aan huis. 

  

Bijna 2018!

Ik ga er even van uit dat het niemand ontgaan is. De kerst van 2017 is voorbij en nu komt het nieuwe jaar van 2018 eraan.

En ja hoor.. daar zijn ze.. goede voornemens hier, ideeën voor het nieuwe jaar daar. Blij en goed gemutst vinden we meestal masaal dat na januari de tijd rijp is voor verandering.
Vaak zijn de goede voornemens halverwege januari al in de kast beland en zijn de meeste mensen vergeten dat ze de voornemens hadden. Niks mis met een goed voornemen trouwens maar ik doe er niet aan.

Ik vind altijd dat als je iets wil, je niet per see op een datum of tijd hoeft te wachten. Elke moment is goed om verandering aan te brengen in je leven.
Ik heb wel es het idee dat stoppen met roken en afvallen de twee meest gehoorde goede voornemens zijn.

Top! Doen!
Een reden dat veel mensen na een jammerlijke poging gewoon weer verder roken of eten is (denk ik) omdat verandering moeite kost. En soms lukken de kilo's wel maar als je dan stopt met hoe je ze eraf kreeg komen ze gewoon weer terug.

Het veranderen van je gedrag kost tijd en moeite. En als je wil dat de verandering blijvend is zul je dus een nieuwe levenstijl moeten zoeken/vormen die bij je past en fijn is. Want, de oude levenstijl bracht je waar je was en daarmee was je niet tevreden. Het helpt als je enorm spuug zat bent van het roken of van het eten, dat wel. Je moet heel erg graag willen veranderen van binnen. Een verandering omdat de ander vind dat je het moet beklijft niet.

Voor een ander heb je goed advies en tips om voornemens vol te houden.
Voor je beste vriend of vriendin, broer of zus of je kind kunnen mensen vaak goed zorgen maar voor zichelf zijn ze vaak een stuk minder lief.

En ik snap het wel hoor. Ook ik ben gek op de endorfine die loskomt door de suikerrijke koek/snoep rotzooi. Daarom is het ook zo verdomd lastig om dit gedrag te veranderen. Het levert een fijn gevoel op..

Goed voor jezelf zorgen betekend zorgen voor je lijf en geest, door jezelf te voeden met dat wat je daadwerkelijk voed. En elke dag komen de keuzes terug. Maar op den duur wordt het makkelijker en is je nieuwe gedrag je gedrag. Een terugval is niet erg. Gewoon weer oppakken en ook daarin lief zijn. Kijk ook naar waar je al gekomen bent.

Houden van jezelf. De mooiste jij zijn die je kunt zijn door jezelf ruimte te geven en lief voor jezelf te zijn. Daar groei je van. Dat is mijn wens voor het nieuwe jaar. Voor iedereen.

Afijn. Bijna oud en nieuw. Bijna 2018.
Dat het een jaar mag worden waarin we op elk moment mogen beginnen aan de verandering die we graag willen. Proost!

(Af)vallen en opstaan.

'Saar, wat zie je er geweldig uit!' 'Dank je wel!, ik voel me ook heel goed, het gaat goed met me!' 

Ik ben de laatste tijd veel afgevallen ongeveer 27 kilo. Ik ben nog nooit zo dun geweest als nu. Ik ken mijn lichaam ook niet zoals het nu is. Ik kan kleding kopen in gewone winkels en heb een doorsnee maat. Hoe ik hier gekomen ben? In februari heb ik een gastric bypass gekregen. 

Nou is dit het korte verhaal. Het langere verhaal begint al in mijn pubertijd. Toen had ik al overgewicht, was ik dik. Vanaf die tijd heb ik gelijnd, afgevallen, aangekomen, volgend dieet en zo maar door. Ik in de loop der tijd calorieën geteld, alle dieeteten geprobeerd die er zijn, viel er wat mee af maar kwam ook weer aan. Ik weet wat gezond eten in houdt, hoeveel calorieën een mens kan eten, hoeveel je moet eten om af te vallen.Wat je wel en niet moet eten, dat suiker een killer is en dat overal suiker in zit. Dat sporten gezond is, zeker als je wil afvallen. Na heel veel kilo's afvallen en aankomen kreeg ik in 2008 kreeg ik een maagband. Toen werden er meer maagbanden gezet dan gastric bypasses gedaan. Met een bmi van 40 kreeg je een maagband en met een bmi van 60 kreeg je een gastric bypass. Dat was toen. 

In het begin ging het goed. Ik viel af. Maar ergens rond de 86 kilo toen ik 31 kilo was afgevallen stopte het. Ik sportte veel, at gezond en weinig zodat ik meer af zou vallen maar dat gebeurde niet. De verpleegster waar ik toen voor controle heen ging was tevreden met het resultaat. Ik hield mijn strenge regiem nauwelijks vol en daarom zei ze. 'je doet het goed, maar iets minder sporten en met iets meer eten hou je het vol en dit is al een super resultaat'. Ik liet iets meer los. Mijn gewicht bleef daarna lang op 91 kilo. Nadat ik Sander leerde kennen en we erg genoten van het leven kwam er gewicht bij. De maagband is een hulpmiddel. De constante honger weg maar als je meer eet kan er gewoon gewicht bijkomen en dus kwam ik aan. Viel ik ook weer af maar kwam ook nooit meer onder het gewicht van 91. Het bleef schommelen. Ik bleef schommelen. Mijn eet-stijl had ik toen al flink aangepast. Geen fris of fruitdranken, zo min mogelijk suiker. Niet te veel koolhydraten enz enz. 

Toen ik bij de NS ging werken kreeg ik steeds meer last van mijn maagband. Ik kon vaak niet eten, het eten kwam er weer uit. Op een gegeven moment durfde ik vaak niet meer te eten als ik aan het werk was. Dat gaf dan weer stress omdat ik weet hoe ongezond niet eten is.

Het ging niet meer. Door de complicaties besloten de artsen de maagband eruit te halen en dit om te zetten in een gastric bypass. De maagband wordt nu bijna niet meer gezet. Dit omdat er vaak na verloop van tijd veel complicaties zijn. Nu krijg je bij een bmi 40 een gastric bypass. Ik ging weer de medische molen in. Ik wilde dit wel maar vond het ook eng. Weer een operatie, zou dit me dan meer kunnen helpen dan een maagband? hoe gaat dat straks met eten? wat kan ik nog eten? Omdat ik geloof dat lichaam en geest een zijn en dat als je vet vast houdt er meer aan de hand kan zijn dan een simpel, "hoe meer calorieën je inneemt hoe dikker je wordt". En misschien was het wel een simpel "elk pondje gaat door het mondje" maar ook dat wilde ik weten. Eet ik dan misschien niet de goede dingen. Kan mijn lichaam bijvoorbeeld fruitsuikers goed verwerken? of moet ik minder granen eten? beschuit ipv crackers? Zijn er groenten waar mijn lichaam minder goed op reageert. Om hier allemaal achter te komen en om mijn lichaam zo goed mogelijk voor te bereiden op de operatie besloot ik naar Mayda van Erker te gaan. Ze is kinesiologe. (op dit moment is haar website under constsruction, vandaar even deze link voor meer info: https://www.welkin.nl/informatie/wat-is-kinesiologie Dit is niet haar website maar gewoon voor de geïnteresseerde wat info) 

We maakte een start al 5 maanden voor de operatie. Het is te veel om alles te vertellen wat me dit opgeleverd heeft maar stukje bij beetje pelden we stukjes af. Inderdaad zat op sommige onderwerpen stress en hield ik vet vast door gebeurtenissen en overtuigingen die zich vast hadden gezet in mijn lichaam. Ook na mijn operatie ben ik er ongeveer elke twee weken heen gegaan. Soms even minder en als ik het gevoel had dat het nodig was ging ik weer. Mijn herstel was bijzonder snel. Na 6 weken kon ik mijn werk op de trein alweer volledig doen. Geen complicaties en ik kon alles eten maar kleine beetjes. Het was in het begin echt zoeken. Omdat ik op de trein werk had ik allemaal kleine porties mee van van alles. Ik wilde mezelf namelijk de keuze geven waar ik zin in had. Beetje bij beetje ging mijn gewicht naar beneden. In het begin lukte het mij niet om ernaast te sporten. Als ik moest werken en op die dag sportte werd ik flauw tijdens mijn werk. Dus eerst gewoon werken en paardrijden opgebouwd en daarna rustig aan ook weer begonnen met sporten. En dat gaat goed. 

Voor mij is dit wat werkt,  Ik voel me hier goed bij. Ik merk dat ik steeds subtieler dingen aanvoel in mijn lichaam. Het is al met al een prachtige reis waarin ik veel leer over mijzelf en mijn lichaam. (mocht iemand hier meer over willen weten, even pben via mail oid) 

Voor iedereen is de gastric bypass operatie anders, sommige hebben veel complicaties, sommige komen na verloop van tijd weer aan. Het blijft een hulpmiddel en ik ben me heel erg bewust van het feit dat het voor mij ook een hulpmiddel is. Dit is ook de reden dat ik nog steeds naar Mayda ga. Met het verminderen van mijn gewicht komen andere dingen naar boven die als het waren vast waren gezet in mijn lichaam, stukjes om mee aan de slag te gaan. Bijvoorbeeld ook de angst om weer aan te komen. Want dat is natuurlijk de geschiedenis. Na verloop van tijd zal voor mij de echte uitdaging komen, namelijk.. stabiel blijven.  Maar het gaat goed en ik heb vertrouwen. Ik val langzaam af. Steeds verder naar een gezond gewicht. Ik geniet van Sander, van mijn dieren en van het leven. 

Ik heb heel lang getwijfeld of ik dit wilde bloggen. Een operatie als dit doe je niet 1,2,3. al lijkt dit misschien voor sommige wel. Er zijn veel mensen die hun mening klaar hebben. Niet alleen over de operatie maar ook over de manier van lijnen/ leven. "Je moet gewoon dit of dat doen, en dat niet meer eten, je moet gewoon stoppen met eten" 
Ik was echt moe gestreden, wat dat is wat het heel lang voor mij geweest is, een strijd. 

Er waren ook mensen die vroegen als ze me een tijdje niet gezien hadden en ik aangekomen was "hoe is het met je gewicht". Dat deed zeer (daarnaast vond ik het ook gewoon een rare vraag, waarom vraag je dan niet 'goh hoe is het met je? 'maar dat terzijde. Het was altijd goed en lief bedoeld.)

Dit is een stukje van mijn verhaal, het is te veel om alles te beschrijven. Vaak zit er achter overgewicht een heel verhaal. Net als dat er vaak ook een heel verhaal achter bijvoorbeeld een verslaving zit. Een verhaal wat je vaak niet hoort omdat het zo persoonlijk is en dichtbij komt. 

Voor mij is het een hele reis, die nog niet af is. Met (af)vallen en opstaan. 

(Be)tekenen.

zittend aan een tafel in een museum in Bergen heb ik de foto's gemaakt. Ik zat lekker in de zon te wachten. Op de tafel allemaal kleine kunstwerkjes van mensen. Boter, kaas en eieren, een spreuk of een tekening. De begravenis die volgde was een bijzondere, waarin ik het mens wat ik al zeker 15 jaar niet meer gezien had beter leerde kennen. Mooie verhalen over hoe ze was en wat ze betekend had. Ik werd teruggeworpen in de tijd. Mijn eigen herinneringen, haar betekenis voor mij, oude bekende, een fijn weerzien.   Een bijzondere middag. Toen ik thuis kwam nam Sander me mee naar een plek in het bos wat vol klaprozen staat. Een prachtig gezicht! Dit zijn van die dagen dat ik nog meer dankbaar ben voor de kleine dingen en blij ben dat ik gelukkig en gezond ben en dat ik zoveel mooie en lieve mensen om me heen heb.