So far, so good.

Inmiddels is het alweer eind december. De afgelopen tijd werd mijn agenda vooral gevuld door de NS. Het was veel, te veel soms, waardoor ik geen tijd had of nam om te schrijven. Nu heb ik twee weken vakantie en heb ik dus ook tijd om weer even achter de pc te kruipen en te vertellen.

6 weken terug kwam ik er door een bloedonderzoek achter dat ik ernstige bloedarmoede had en een vitamine D tekort. Blijkbaar heeft een normaal mens een hb gehalte van tussen de 7,50 en 11. Ik had 5. En wat de vitamine D betreft kwam ik tot 24 terwijl een normaal mens 30 hoort te hebben. Afijn dat merkte ik dus aan mijn spierkracht en herstel. Dat staakt ineens. Gelukkig bestaan er allerlei supplementen om dit weer aan te vullen, en ook dat merkte ik na inname.

De veranderingen in mijn herstel worden langzamerhand kleiner. Mijn spierkracht neemt toe maar ik loop buiten nog steeds met 1 kruk. Soms stapt hij gewoon mee zonder al te veel gewicht te dragen, soms heb ik hem daarentegen nog nodig. Het fietsen gaat beter. Ik kan steeds makkelijker rond komen en ik fiets niet meer met mijn hak op de trapper maar ik gebruik al steeds meer mijn hele voet.

De trainingen bij de fysio vallen af en toe tegen. De laatste maand ben ik nog eens met de fysio in conclaaf gegaan over het weer op mijn paard zitten. Hij liet me toen oefeningen doen waarmee ik merkte dat mijn kracht nog lang niet zo is zoals hij moet zijn.

Naast het feit dat ik genoeg kracht moet hebben om weer op mijn Cato te zitten had ik met mezelf de afspraak dat ik eerst een nieuwe cap moest kopen voordat ik überhaupt op een paard mocht zitten. Door de val kan hij van binnen namelijk stuk zijn en dan verliest hij zijn veiligheid. Nu zo voor de kerst waren de caps in de uitverkoop en dus had ik afgelopen week een exemplaar aangeschaft. Mara en ik hadden al eens bedacht dat ik zou beginnen met uitstappen. (uitstappen is zoiets als de cooling down voor paarden).
Afgelopen vrijdag was Mara op Cato gaan rijden en ondertussen zat ik klaar op een kruk met mijn cap in mijn hand om uit te stappen.

Ik hield nog een slag om de arm. Het kon namelijk goed zijn dat het klimmen niet zou lukken vanwege te weinig kracht. Toen Mara klaar met rijden was stond ik klaar met de kruk. Cato keek wat we aan het doen waren. Ik steeg op. Beugels expres te lang zodat mijn been nog geen scherpe hoek hoefde te maken. Mara hield Cato vast, Annelies het krukje waar ik op stond. Ik steeg op.. en ik zat. Mara liep een stukje mee door de bak. "het lukt wel hoor'' hoorde ik mezelf zeggen. Mara liet los en ik maakte de teugels op maat. Ik merkte aan Cato dat ze voorzichtig was, misschien dat ze het zelfs spannend vond.
Ik heb niet langer dan 10 minuten op Cato gezeten. In het midden van de bak stonden Mara en Annelies met gespannen gezichten te kijken hoe het ging.

Het bleef niet helemaal bij stappen. Ik heb een stukje draf geprobeerd. Lichtrijden was geen succes, dat is het staan-zitten wat je een ruiter wel eens ziet doen in de draf. Ik hoorde en voelde mijn knie kraken en knakken. Doorzitten ging wel (dan veer je als het ware mee in de beweging zonder het zadel uit te wippen). Een grote smile en geen moment van angst. Het was heerlijk, de hele 10 minuten. Het was ook emotioneel. Dat merkte ik tijdens het rijden al en toen ik met Cato naderhand door de bak liep liet ik het toe. Ik merkte dat Cato het ook fijn vond, ze keek me ontspannen aan toen ik ernaast stond en duwde zachtjes met haar neus tegen me aan. Nu ik dit beschrijf merk ik weer de emoties die dit stukje los maakt. Het lukte, dit kleine beetje rijden deed geen zeer.. tenminste, niet meteen. Het knakken en kraken was wel vervelend en ik weet niet of dit is omdat mijn spieren nog steeds aan moeten sterken of gewoon omdat het stuk is daarbinnen.

Dat is sowieso iets wat ik me soms afvraag als ik bijvoorbeeld opsta of wandel en ik voel in mijn knie een vervelend gevoel. Wat gaat er blijven en wat trekt nog weg door het trainen van de spieren. Meteen weet ik ook dat ik los moet laten omdat de antwoorden niet komen. Ik kom er vanzelf achter maar ik moet wel geduld hebben.

Gisteren en vandaag was ik nieuwsgierig hoe mijn been zich zou houden. Natuurlijk had en heb ik spierpijn. Vooral aan de zijkant van mijn kuit. Mijn knie is niet stijver dan hij vaak al is dus wat dat betreft so far, so good.

Fiets

De tijd vliegt voorbij. Het is inmiddels alweer eind oktober, de klok is verzet en de kortere dagen zijn in aantocht. Op mijn reizen naar Eindhoven geniet ik van de natuur die heel langzaam zijn kleuren veranderd en zich klaar maakt voor de koudere periode die eraan komt.

Vorige week voelde ik voor het eerst een kriebel die ik lang niet gevoeld heb. Ik kreeg weer zin om op mijn paard te klimmen en te rijden. Maar goed, ik ga nog steeds twee keer per week naar de fysio en hoewel ik merk dat ik nog steeds vooruit ga, ben ik nog niet krukloos. Aan de andere kant betekend het ook dat ik steeds meer vertrouwen krijg in mijn lijf en dat is een goed teken.

Ik heb maar 1 knie en 1 revalidatie dus ik ben met dit gevoel en vraag naar mijn fysio gegaan. Zou ik... mag ik... wat is verstandig?...

Antwoorden was lastig en dit eigenlijk vooral vanwege de complexheid van de breuk die ik had. De fysio zei: We hebben heel veel mensen met nieuwe knieën en daarvan kan ik zeggen of ze voor lopen of achter of op schema. Ik vind dat je het super doet en dit soort breuken komt heel weinig voor. Wij hebben daar ook niet echt vergelijkingsmateriaal bij. Je belast hem pas drie maanden en je komt van heel ver. Als het paard een onverwachte beweging maakt kun je die dan al voldoende opvangen?
Goede vraag... Ik denk half.. dus voor nu is het antwoord nog 'nee'. Laten we over een maand er even naar kijken.

Afgelopen maandag vroeg hij of ik niet stiekem toch geprobeerd had. Nee, want dat doe ik niet, ik ben me veel te bewust van wat er stuk is geweest en hoe graag ik heel lang met deze knie wil doen. En ja, ik zie en voel de stip op de horizon van het weer op mijn paard klimmen en rijden. Maar daarnaast zie ik een stip die verder ligt, en dat is de stip waarmee ik met deze knie zoals ie nu is zolang mogelijk doe. Revalidatie gaat goed, ik wil niet forceren.

De fysio vroeg ook of ik al buiten fiets, 'ga dat eerst maar eens doen.'
Zo gezegd zo gedaan. Vorige week vrijdag ging ik op de fiets naar de fysio. Ik heb nog nooit met zo'n grote glimlach op mijn gezicht op de fiets gezeten. Het op en afstappen is het spannendste moment en ook als het ineens druk is. Verder staat nog niet de bal van mijn voet op de trapper maar mijn hak. Buigen en strekken gaat namelijk ook nog niet helemaal, maar ik fiets weer!

Feniks

De mythologie van de feniks verteld een verhaal van een prachtige vogel die een nest maakt in een boom van geurende takken en kruiden. Hij is in staat zichzelf te verbranden en door de geuren van de kruiden kan hij uit de as van zijn voorganger herrijzen. (aldus wiki) Ik moet de laatste dagen veel aan dit verhaal denken. Ik voel me een beetje een feniks. De basis van dit verhaal gaat over oa wedergeboorte.
Hoewel ik mezelf niet kan verbranden zie ik dus overeenkomsten. Mijn val zorgde ervoor dat ik even compleet uitgeschakeld was. Nu beetje bij beetje kan ik weer steeds meer doen. Kom ik steeds meer tot 'leven'. Ik kan nooit meer terug naar de Sara van voor het ongeluk. Veel in mijn leven is veranderd. Mijn baan, sommige vriendschappen, mijn kijk naar mijzelf en op anderen in sommige gevallen. Zelfs mijn lijf kan niet meer terug. Die is blijvend veranderd.

Afgelopen Woensdag mocht ik weer terug naar de chirurg voor controle. Dus weer eerst foto's en daarna naar de chirurg voor een gesprek. Ik was nieuwsgierig.
De chirurg bekijkt altijd eerst de foto's alleen en komt vervolgens even vragen hoe en wat en dan gaan we ook samen kijken. De man kwam met een grijns van oor tot oor binnen. 'Hoe gaat het? ' Ik vertelde hem dat het volgens mij wel goed ging, maar dat ik niet echt een referentiekader heb van iemand anders met een soortgelijke breuk en dat ik dus geen idee heb of ik nou goed vooruit ga. En of mijn vooruitgang volgens verwachting is of dat ik achterblijf. En daarachterna... en.. tja die vraag kun jij dus beantwoorden, hoe doe ik het? jij hebt waarschijnlijk wel referentiekader?..

De chirurg was enthousiast, we bekeken samen de foto's. De foto's van 3 maanden terug en van nu naast elkaar. Hier zie je dit, en daar dat.. Hij wilde ook graag zien hoe ik liep. Dus ik liep als een echte diva, nog niet zo sierlijk en met een knik in de loop, heen en weer door de behandelkamer. Ik heb een klein beetje een X been gekregen. Dat komt door de ene missende millimeter aan de binnenkant. Dit was het meest haalbare. Mooi hoe zo'n arts kan genieten van het kunstwerk wat hij in mijn been heeft gemaakt. Weerspiegeld ook van hoever ik kom en hoe lastig het was om mij in elkaar te zetten. Er werd natuurlijk ook niet voor niks een team van knappe koppen samengesteld. Hij was tevreden en dat ben ik ook dus we zien elkaar weer over drie maanden. Dan mag ik weer op controle.

Afgelopen vrijdag ben ik naar Maastricht afgereisd. Mijn oude huisgenootje Marieke ging haar proefschrift verdedigen. Een bijzondere gebeurtenis waarna zij zichzelf nu Dr. Marieke mag noemen.
Ze heeft een quote gebruikt die ik kende maar vergeten was en zo mooi passend vind, dat ik hem hieronder neerzet..

 'life is what happens while you're busy making other plans.'

A. Saunders

  

Welkom in deel 3!

Ik denk dat ik toe ben gekomen aan deel 3. Het deel waarin hulpstukken meer en meer naar de achtergrond raken en waarbij het steeds minder zichtbaar is dat ik nog revalideer.

Afgelopen zaterdag is het bed en de rolstoel opgehaald door Medipoint. Weer een mijlpaal. Ik twijfelde over de rolstoel maar eigenlijk heb ik er al een tijd niet in gezeten. Ik heb hem alleen nog nodig als we echt hele enden gaan lopen. Dus terwijl de mannen van Medipoint het bed uit elkaar haalde bedacht ik dat ook de rolstoel eigenlijk wel weg kon. Een rare en vertrouwde gewaarwording, een lege woonkamer die ineens weer op onze woonkamer lijkt in plaats van een afdeling van een verzorgingshuis. Het gekke is dat hoewel ik al een week boven slaap en dat prima gaat, het ergens ook spannend voelt. Ik kan niet meer terug. En dat is goed, dat hoeft ook niet maar mijn binnenlijf vind dat spannend. Ik herken dat gevoel. Ik ben ergens bang dat ik nog niet toe ben aan de volgende stap en daarom wil ik de escape. Ik weet dat ik wel toe ben aan de volgende stap. Dit gevoel kom ik niet alleen nu tegen maar ook als ik op werk aan iets nieuws begin oid. Het komt voort uit een angst dat anderen meer van mij verwachten dan dat ik kan waarmaken op dit moment. Dat ik mogelijk anderen teleurstel of gedwongen wordt iets te doen wat ik nog niet kan. Kortom, de controle verlies over mijn eigen grenzen, of dat anderen daar overheen gaan. ( zoiets)

Een kado om dit te beseffen en te voelen. Het raakt me. Ik sta aan mijn eigen roer en geef zelf aan wat wel en niet en kan rake tetsen uitdelen mocht iemand geen respect hebben voor mijn grenzen. Daar kan ik op vertrouwen.

Wat het weghalen van zo'n bed dan allemaal teweegbrengt..

Goed, afgelopen donderdag ben ik voor het eerst gemobiliseerd. Dat klinkt gezelliger dan het is. Ik had al een vermoeden maar het doet inderdaad gewoon pijn. Er wordt doorgedrukt. (wel voorzichtig gelukkig) Het lichaam is zo ingesteld dat als er een heftig trauma is geweest dat alle kapsels ed ervoor willen zorgen dat dit nooit meer gebeurd. De reactie van het lichaam is dan ook verkrampen en vasthouden. En precies dat moet nu opgerekt worden. Ik kan je vertellen dat de - nog niet geopereerde- breuk zoals hij de eerste week in het ziekenhuis was, nog vele malen pijnlijker was. Als ik dat vergelijk met deze pijn, voelt dit enorm prettig. Thuis probeer ik de rek er ook af en toe op te zetten. Hoe meer keer ik zelf af en toe rek, hoe sneller dit proces zal gaan.

Verder kwamen de fysio en ik er een paar weken geleden achter dat mijn quadriceps niet meer goed weet wat hij moet doen. Bij de oefening op de legpress merkte ze dat ik compenseer. Ik gebruik mijn bilspier meer dan de spier die dit eigenlijk zou moeten doen. Ik vond het al fijn dat ik mijn blubberbillen aan het trainen was voor een wat meer gevormde variant maar dat was dus niet de bedoeling.. bummer!

Je hersenen zijn in dat opzicht ook praktisch ingesteld. Ik heb die spier natuurlijk al een tijd niet gebruikt en dan 'vergeten' je hersenen dat gewoon. Dat stukje hersenen die dit aanstuurt blijkt dan ook wat kleiner te worden aangezien je het toch niet gebruikt. Hoe praktisch is dat! Nu er dus voor zorgen dat mijn hersenen deze spier ook weer gewoon aan gaan sturen.

Mobiliteit enzo

We zijn inmiddels vier maanden verder sinds het ongeluk. Thuis loop ik steeds vaker zonder kruk en zo nu en dan moet ik even door het huis om te zien waar ik ze nu weer neergezet heb. Een goede ontwikkeling. Buiten gaan beide krukken nog mee maar bijvoorbeeld op plekken als werk loop ik veelal met één of geen kruk. Ik krijg steeds meer kracht. Het buigen en strekken gaat alleen nog niet goed. Ik kan mijn knie nog niet volledig strekken en bij het buigen kom ik nog niet veel verder dan de 95 graden die ik eerst ook kon buigen. Donderdag gaat de fysio hem 'mobiliseren'. Ik weet nog niet precies wat dat in gaat houden maar dat zullen we wel zien. Verder levert de beperking in bewegelijkheid soms ook grappige momenten op.

Zo waren Sander en ik twee weken terug op verrassingsweekend. Dat had ik van mijn verjaardag gekregen. We stapte zondag met koffer in de auto en ik had dus geen idee waar we heen gingen. Op een goed moment toen via een prachtige route over de Veluwe al zo'n twee uur onderweg waren moest ik plassen. En op een gegeven moment kom je dan op een punt dat je echt moet en dat het ophouden vervelend wordt. Ik vroeg of het nog lang ging duren.. Tja zei Sander, nog wel even ja. "ik ga anders wel even achter de auto" zei ik en de eerst volgende mogelijkheid waarbij hij de auto kwijt kon in een begroeid bosstuk stopte we. Ik stapte uit pakte mijn krukken. Nog voor ik een plek had gezocht en de knoopjes van mijn broek had losgemaakt bedacht ik me dat ik helemaal niet kon hurken en dat achter de auto plassen dus ook geen optie was. Hup weer ingestapt en doorgereden naar het eerst volgende dorp waar ik bij een zeer bijzondere kroeg uiteindelijk naar de wc kon. Ach.. zo maak je nog eens wat mee. Zonder mijn blessure waren we daar nooit gestopt.
Heerlijk weekend gehad met Kunst, cultuur, vuurwerk en bandjes.

              

     

Het lukt me nu om staand de trap bij ons thuis op te komen. Boven heb ik een wandelstok neergezet want als ik s'nachts naar de wc moet dan heb ik nog ondersteuning nodig. Dan is mijn been stijf en is lopen nog oncomfortabel.
Ik heb dus afgelopen zaterdag nacht voor het eerst weer boven geslapen en dat was heerlijk! Zondagochtend was ik op tijd wakker en heb ik liggen luisteren naar het slaan van de klokken, het geroezemoes van de geluiden op staat en heb ik liggen kijken naar een slapende Sander. Fijn om weer in ons eigen bed te slapen. Nu dat kan, kunnen we het bed beneden ook weer laten ophalen door de leenfirma en krijgen we onze woonkamer weer terug in originele hoedanigheid. Fijn!

Ik ben al hier.

Mijn zelfstandige wereld wordt langzamerhand groter en mijn afhankelijkheid kleiner. Ik ben blij met die beweging. Afgelopen dinsdag ben ik bijvoorbeeld i.p.v. met de bus, lopend naar fysio gegaan. Heen is 1.1 kilometer en terug ook. Met de fysio erbij was dat best intensief. In mijn opbouw vind ik een langere belasting achter elkaar ook belangrijk. Dus een stukje van 1.1 km lopen vind ik een prima oefening, natuurlijk nog wel met twee krukken. Thuis loop ik steeds meer stukjes met 1 of geen kruk. In het ergste geval ga ik ergens op een bankje zitten maar tot nu toe gaan mijn pogingen om uit te breiden goed.

Dinsdag avond had Cato ineens koliek. Voor de -niet-paardenmensen onder ons, koliek is buikpijn. Achteraf bleek dat het door teveel zand eten kwam. Ik was toevallig op stal met Mara. Ik was Cato aan het borstelen en aan haar gedrag merkte ik dat er iets was. Mijn vermoedden was koliek. Mara ging met haar lopen in de binnenbak (beweging kan helpen) Ik zag aan Cato dat ze veel pijn had en heb de dierenarts gebeld. Op dat soort momenten baal ik dat ik niet zelf met haar kan lopen of haar vast kan houden terwijl de dierenarts haar onderzoekt. Mara doet dit met zorgvuldigheid en veel liefde maar het voelt gewoon klote. Ik weet dat het nog niet kan. Voor mijn eigen veiligheid is het beter om niet direct in de buurt van Cato te zijn als ze buikpijn heeft. Als ze omdraait of zich laat vallen bij een pijnaanval en ik ben niet snel genoeg om weg te komen... nouja.. iets met dat weer onder mijn paard terecht komen niet wenselijk is. 

Woensdag en donderdag had ik een training van mijn werk: 'opvang en nazorg' in Lunteren. Cato kreeg woensdag nog controle van de dierenarts en gelukkig kon Mara waarnemen. Het ging toen inmiddels al beter met haar.
Donderdag avond na mijn thuiskomst wilde ik graag zelf even naar stal om te knuffelen. Voor het eerst sinds mijn ongeluk heb ik weer zelf auto gereden. Het scheelt dat ik een automaat heb en mijn linker been niet hoef te gebruiken.

Toen ik onderweg was en in mijn achteruitkijkspiegel keek zag ik mezelf in mijn herinnering weer zitten achterin, zoals in het begin als ik met Sander op pad ging. Ik genoot van die ritjes. Eerst vanaf de achterbank, zodat mijn been in de brace recht kon liggen en later weer naast hem op de passagiersstoel.

Nu zelf weer achter het stuur. Ik voelde tranen over mijn wangen rollen. Waarschijnlijk een combi van vermoeidheid, blijdschap, dankbaarheid en verdriet wat de overhand nam.
Dit voelt als een grote stap en daarnaast maakt dit mijn wereld van onafhankelijkheid groter. Goed, bij stal aangekomen waren daar Annelies en Corinne en dat was fijn.

Vanmorgen ben ik met de auto naar de fysio gegaan. Ik had namelijk bedacht dat ik op de terugweg het looprek en de douchestoel terug kon brengen naar het leenpunt. Tijdens het oefenen bij de fysio merkte hij op dat het leek of mijn been een andere stand heeft, dit was mij ook al opgevallen maar ik hoopte dat ik het verkeerd zag of dat het aan mijn gebrek aan spieren lag. Maar nu werd het ook opgemerkt door de fysio. Ik hoop nog steeds dat het aan mijn spieren ligt of aan weet ik veel of dat ik er in ieder geval geen last van ga krijgen ooit..

Terwijl ik de auto voor de deur geparkeerd heb en ik naar onze voordeur loop gaan er weer tranen over mijn wangen. Ik ben al hier.. ik kom van ver en ben er nog niet, maar ik ben al hier.

Nieuw levensjaar, nieuwe post.

Het is zondag avond, ik hang op de bank, ontspannen na een heerlijk weekend. Want ja, het is 24 augustus geweest en dat betekent dat ik ben begonnen aan mijn volgende levensjaar. Ik ben graag jarig, althans, meestal wel. Toen ik 30 werd heb ik het niet gevierd maar verder altijd wel. Dit jaar had ik er ook weer zin in. En terecht. Eigenlijk was het weer een fantastisch jaar! Een opleidingstraject waarin ik heel veel geleerd heb, een nieuwe baan, mijn revalidatie gaat tot nu toe goed. Ik ben gezond en happy dus waarom niet. Dit jaar  heb ik mijn oude jaar in de Beurs gevierd, mijn favoriete café. Geen gedoe thuis, geen rotzooi en zo kon Sander ook genieten i.p.v. zorgen want daar had het op neer gekomen als ik het wel thuis had willen vieren.
In de Beurs heb ik wat meer rondgelopen en gestaan en dus waren mijn been en ik gisteren moe.

Ik ga goed vooruit. Ik kan nog steeds niet gestrekt staan maar ik heb vertrouwen dat dit op een enig moment wel lukt. Ik loop met twee, thuis soms met één of kleine stukjes met geen krukken. Mijn been wordt steeds sterker en de oefeningen in de zaal bij de fysio steeds zwaarder. Eerder ging er 30 kilo op de leg press en dat moest ik dan met twee benen naar voren zien te krijgen. De laatste keer deed ik alleen met links 10 kilo.

Nu ik in het volgende stadium van mijn revalidatie rondloop vragen veel mensen tot hoelang ik met krukken moet lopen. Grappig hè, mensen willen zo graag omstandigheden in een kader plaatsen. Het geeft een bepaalde structuur als ik vertel dat ik 1,2 of 3 maanden nog met krukken moet lopen. Maar goed, dat doe ik dus niet. Ik weet namelijk niet hoelang ik met krukken moet lopen. Het is meer dat ik met krukken loop tot mijn been aangeeft de extra ondersteuning niet meer nodig te hebben. Ik denk de andere kant op en ik heb dus geen idee hoelang dat is. Ik zie het ook niet als moeten. Moeten voelt namelijk anders dan mezelf ruimte geven voor dat wat nodig is.
Wat ik wel weet is dat mijn been echt elke week wint en ik dus ook.
Ik concentreer me echt nog wel met lopen hoor. Goed afwikkelen, been niet buiten de massa neerzetten om te ontlasten en af en toe meer gewicht op het been zetten. Dat vergt concentratie. Daarnaast ook regelmatig bewegen. Als ik wat langer zit wordt mijn been echt stijf en dat is niet fijn.

Waar ik in dit stadium soms voor uit moet kijken is mijn eigen enthousiasme.
Afgelopen week zouden Sander en ik in de avond nog weg gaan wat dus betekende dat er een wat strak avond-eet-schema nodig was. Ik apte Sander dat ik wel de boodschappen zou doen en zou koken.

Dus in de buurt van de supermarkt uit de bus gestapt en richting supermarkt gelopen. Toen ik binnen stond realiseerde ik me dat een mandje vasthouden met twee krukken een behoorlijke uitdaging was en ik had geen kleingeld voor een kar dus besloot ik zo'n mandje te pakken met wieltjes en een lang hengsel zodat ik hem kon voorttrekken. Althans, in theorie leek het een goed plan. In praktijk maakte ik het mezelf met dit plan lekker onhandig. Maar goed.
Met 1 kruk hangend aan mijn arm en met die hand het mandje voortduwend ben ik door de winkel gegaan. Elke keer wilde ik het product in het mandje leggen en merkte ik dat dit toch wat laag was. Terwijl ik dit zit te typen zit ik me meteen af te vragen waarom ik geen ballerina zwaai met mijn been heb gedaan.. niet aan gedacht. Ik weet ook niet of het winkelend publiek om mij heen dit had gewaardeerd. Afijn. Zo heeft elk stadia zijn eigen uitdagingen.

De volgende stap

De volgende stap is een vrij letterlijke. Ik stap al aardig rond. Nog wel met krukken weliswaar maar ik merk dat ik vooruit ga. Mijn spieren worden heel langzamerhand wat sterker. Sinds afgelopen week komt de fysio ook niet meer thuis maar ga ik naar de fysio om in de zaal te oefenen. 'De zaal' is een soort fitnessruimte met fietsen, loopbanden en allerlei materiaal om mee te oefenen. Er gaat een nieuwe wereld voor mij open.

Ik heb thuis inmiddels een hometrainer die ik van een buurman kon lenen. Super handig. Samen met de fysio heb ik het ding ingesteld. Het zadel heel hoog en geen verweer. Ik kan de omwenteling die de trappers maken nog niet voor elkaar krijgen. Ik verschuif mijn hiel over de trapper om zo wel rond te komen of ik maak halve maantjes. Naar voren tot mijn knie stopt, dan weer naar achteren en dan dus heen en weer.

In de fysiozaal staat een fiets waarbij je de crank van de fiets groter en kleiner kan maken. In mijn geval zet de fysio de omwenteling heel klein. Het komt er op neer dat ik op een soort kinderfiets aan het fietsen ben die een zadelhoogte heeft voor een volwassene. Ik kan er in ieder geval lekker op peddelen. 

De eerst keer kwam ik vanuit mijn werk  naar de fysiozaal. Daar werd ik geïnstalleerd op de fiets. Ik was niet de enige die aan het oefenen was. Voor mij in het midden van de zaal hadden de behandelaren een soort van hindernisbaan neergezet. Het deed me denken aan een agility parcours voor een hond of paard. Pionnen met gaten erin waar een stok tussen bevestigd was. Een soort evenwichtsbrug die als je van de ene naar de andere kant loopt meebeweegt, achthoeken aan elkaar waar mensen dan met grote stappen in moesten gaan lopen. Alles om de soepel- en bewegelijkheid van het bewegingsapparaat te bevorderen.

Na de fiets mocht ik naar de leg-press. De leg- press is eigenlijk een omgekeerde squat machine. Liggend op je rug beweeg je een paneel van je weg. Weer een lage weerstand. Ik mag tot 60 keer. Wel proberen mijn been zo goed mogelijk te strekken. Vanuit mijn nieuwe positie kijk ik weer door de ruimte. Met mijn -bijna-39-jaar verlaag ik de gemiddelde leeftijd enorm. Het blijkt dat in het zelfde gebouw kamers zijn waar mensen kunnen revalideren die even niet zelfstandig kunnen wonen na een operatie oid. Vandaar de hoge leeftijd van mijn medestrijders. Overal in de ruimte staan stoelen. Die staan er niet om oefeningen op te doen maar om op uit te rusten na een inspanning. Naast mij gaat een man op een stoel zitten om uit te rusten. Ik beweeg even niet. Hij steekt zijn hand uit. "ik ben kees, gaat het wat?" knikkend en kijkend naar mijn been. We raken in gesprek. ik over mijn been en hij verteld over zijn hersenbloeding. 'ik ga goed vooruit, ik kan mezelf alweer wassen' hoor ik hem zeggen. 'en nu weer oefenen met lopen'. Blijkbaar is de rusttijd van Kees over. Zijn behandelaar komt hem halen voor een tweede rondje. Ik kijk hem na terwijl hij aan de arm van zijn fysio rondstapt. Zo heeft iedereen hier zijn eigen geschiedenis. 

De tweede keer heb ik om 13:00 s'middags afgesproken. Van 12 tot 13:00 hebben de fysio's pauze. Om 13:00 gaat de zaal weer open. Ik ben voor 13:00 al in het gebouw en ga in de wachtkamer zitten. Ik zie allemaal mensen in de richting van de zaal lopen en schuifelen. Aangezien de zaal nog zeker 7 minuten dicht is blijf ik geduldig op mijn bankje zitten. 
Het fenomeen doet me denken aan die keer dat we aan het verbouwen waren en ik voor de mannen wat eten ging halen bij de bakker. Ik stond toen te wachten voor de dichte deur omdat het nog geen openingstijd was. Om mij heen verzamelde zich toen ook allerlei ouderen. Met rollator of scootmobiel die zo voor de deur gingen staan dat het meisje van de winkel nauwelijks mogelijkheid had om de deur te openen. Eenmaal open werd er naar binnen gespurt. 

Hier bij de fysiozaal ontstond een zelfde situatie. Toen ik tegen 13:00 richting zaal liep zag ik de zaal opengaan en snelden alle oudjes, die daarvoor dus voor een dichte deur stonden te wachten, zich richting hun eerste onderdeel. Op mijn gemakje kwam ik de zaal in. Mezelf afvragend wat voor druk schema de ouderen weerhield de tijd te nemen voor het begin van de therapie. Want naast mijn inmiddels volledige baan van 36 uur heb ik blijkbaar een rustiger leven. Althans, zo lijkt het. Op mijn gemak liep ik richting de fiets om daar te beginnen met peddelen. 

Verrassing en nachtelijke bezoekjes

Ik ben blij dat ik meer mobiel en stabiel ben. Met de weegschaal kijk ik af en toe hoeveel kilo ik op mijn been kan laten rusten en ik ben niet ontevreden. Mijn fysio ook niet. Wat wel de grote verrassing van de week is dat ik niet zozeer last heb van mijn been maar wel van mijn voet. Ik heb in de tijd dat ik mocht bewegen en niet belasten regelmatig spieroefeningen gedaan die de spieren in mijn been een beetje aan het werk zette. Mijn voet heeft 11 weken langs niks gedaan. Geen druk gevoeld. Nu ik ineens druk op mijn voet zet protesteren alle spiertjes, peesjes, gewrichtjes die ik in mijn voet heb. Een grote verrassing, want van alle scenario's die ik in het kader van revalidatie had bedacht, had ik geen rekening gehouden met mijn voet.

Goed, mijn voet krijgt nu ook extra aandacht in de vorm van rust en massage. Inmiddels heb ik ook in de gaten dat de pijn in mijn voet ook te maken heeft met het nog niet goed kunnen strekken van mijn knie. Als ik veel rust en met mijn knie omhoog zit dan loopt het vocht er voor een groot deel uit maar op het moment dat ik ga lopen wordt mijn knie weer dik van het vocht en kan ik hem nog minder goed strekken. De pezen en spieren aan de achterkant ben ik met oefeningen wel aan het oprekken en ik kan je zeggen dat er leukere dingen op de wereld zijn. Afijn.. ik ben er zoet mee.

Daarnaast is het zomer en krijg ik nachtelijke bezoekjes van allerlei dieren. Een aantal weken terug was daar de muis die mijn ochtend routine verstoorde. Vorige week wilde ik mijn schoen aantrekken en tijdens het aantrekken stuitte mijn voet op iets waardoor mijn voet niet verder de schoen in wilde. Ik keek in mijn schoen en zag daar een naaktslak. Ik denk dat die mijn schoen aangezien had voor een mooi huis en was erin gekropen. Ik was minder blij met de indringer en heb hem met een beetje geweld weer naar buiten geholpen.

En verder zijn er natuurlijk muggen. Elk jaar weer trouwe bezoekers van mijn slaapplek. Nu ik er niet achteraan kan jagen is er een soort van disco-saar-en-mug-spel ontstaan. Dat gaat ongeveer zo:
- ik hoor hem zoemen.
- knip mijn licht aan. Vaak is dan het zoemgeluid acuut verdwenen en zie ik niks.
- licht weer uit. Meestal hoor ik na een minuut het zoemende geluid weer.
-licht weer aan. Soms heb ik de mazzel dat ze niet op tijd uit het bereik van mijn handen zijn gevlogen en krijg ik ze te pakken. Andere keren staar ik naar het plafond waar ik de mug een dansje zie doen. Dit disco gebeuren kan doorgaan tot of ik in slaap val of de mug zijn aandacht en interesse verliest. Meestal komen ze de volgende avond als Sander en ik voor de tv zitten met de deuren open toch weer even kijken of het al tijd is voor het disco spel. Maar goed.. Sander kan wel jagen.. Dikke pech! Inmiddels heeft Sander een anti vliegen ding gekocht voor in het stopcontact en ik moet zeggen dat het goed helpt.

Afijn.. ook daar ben ik zoet mee.

Cocktail van sensaties

Toen ik in mei op de grond lag en klaar was met het regelen van vanalles begon ik de pijn te voelen. De pijn die steeds heftiger werd. Ik wilde ernaartoe met mijn concentratie zodat ik erin kon ademen. De pijn opvangen. Bij het ongeval waar ik ooit mijn bovenbeen bij brak leerde een lieve vriendin mij dit. Ik had toen ook pijn maar wilde voor wegrennen, het niet voelen. Ik was als het ware buiten mijzelf. Ze zei toen, Saar, concentreer je op de pijn en adem erin. Ingewikkeld vond ik maar ik probeerde het toch.

Nu zoveel jaar later was mijn eerste reactie om ernaartoe te ademen. Veel vragen om me heen om me bij kennis te houden. Logisch, maar het koste energie en ze weerhielden me ervan bij de pijn te blijven. Een stalgenoot, Gea, pakte mijn gezicht en samen ademde we naar de pijn. Zo was de pijn te doen, dat was fijn.

Pijn is een gek en nuttig iets. Het waarschuwt je dat er iets aan de hand is wat aandacht nodig heeft. Bij een beetje pijn kun je het soms zelf fixen, een pleister, wat rust of een goed gesprek. Maar in dit geval kon ik mezelf niet fixen. Gelukkig waren de doktoren die mijn been bestudeerden allemaal kundig en konden die dat wel. Fijn.

Naast de fysieke pijn is er ook mentale pijn. Dan heb ik het eigenlijk over emoties of sensaties die ik voel als iets me overkomt. Boosheid, verdriet, angst of teleurstelling. En dat totale spectrum van gevoelens en sensaties is de afgelopen tijd de revue gepasseerd in kleinere of grotere mate. Vroeger waren er wel momenten in mijn leven dat ik liever die pijn weg duwde of er voor wegrende maar ik weet inmiddels ook dat het niet helpt en dat ook die pijn een reden heeft en ook aandacht.

zolang je niet blijft wegduwen of wegrennen is even ontsnappen aan die pijn ook niet erg, zolang je hem op een gegeven moment maar wel erkent.
Ik ben intens blij dat ik weer aan de volgende stap toe ben maar ik was gisteren gesloopt door al het lopen. Mijn been deed pijn. Te veel, te over-enthousiast.

Gisteravond mijn been gemasseerd (komt mijn sportmassageopleiding van tig jaar terug toch nog van pas). De pijnlijke weldadigheid van mijn handen hielpen.Vanmorgen voelt het beter en ik merk ook dat mijn been sterker wordt.Aan de andere kant is soms de mooie kant van het spectrum ook lastig toe te laten. Bijvoorbeeld het ontdekken van een talent doordat je complimenten krijgt terwijl je dat zelf niet zo zag.

Heb je bij het laatste compliment dat je kreeg een volmondig ‘dank je wel! ‘ gezegd zonder dat je eigen gedachten de mooie woorden van de ander meteen ontkrachtte? En heb je genoten van het feit dat de ander je zag? Oefening baart kunst. Vandaag weer een nieuwe dag om alle kleuren van je spectrum te zien en ervan te genieten.

Fijne dag allemaal!