Feniks

De mythologie van de feniks verteld een verhaal van een prachtige vogel die een nest maakt in een boom van geurende takken en kruiden. Hij is in staat zichzelf te verbranden en door de geuren van de kruiden kan hij uit de as van zijn voorganger herrijzen. (aldus wiki) Ik moet de laatste dagen veel aan dit verhaal denken. Ik voel me een beetje een feniks. De basis van dit verhaal gaat over oa wedergeboorte.
Hoewel ik mezelf niet kan verbranden zie ik dus overeenkomsten. Mijn val zorgde ervoor dat ik even compleet uitgeschakeld was. Nu beetje bij beetje kan ik weer steeds meer doen. Kom ik steeds meer tot 'leven'. Ik kan nooit meer terug naar de Sara van voor het ongeluk. Veel in mijn leven is veranderd. Mijn baan, sommige vriendschappen, mijn kijk naar mijzelf en op anderen in sommige gevallen. Zelfs mijn lijf kan niet meer terug. Die is blijvend veranderd.

Afgelopen Woensdag mocht ik weer terug naar de chirurg voor controle. Dus weer eerst foto's en daarna naar de chirurg voor een gesprek. Ik was nieuwsgierig.
De chirurg bekijkt altijd eerst de foto's alleen en komt vervolgens even vragen hoe en wat en dan gaan we ook samen kijken. De man kwam met een grijns van oor tot oor binnen. 'Hoe gaat het? ' Ik vertelde hem dat het volgens mij wel goed ging, maar dat ik niet echt een referentiekader heb van iemand anders met een soortgelijke breuk en dat ik dus geen idee heb of ik nou goed vooruit ga. En of mijn vooruitgang volgens verwachting is of dat ik achterblijf. En daarachterna... en.. tja die vraag kun jij dus beantwoorden, hoe doe ik het? jij hebt waarschijnlijk wel referentiekader?..

De chirurg was enthousiast, we bekeken samen de foto's. De foto's van 3 maanden terug en van nu naast elkaar. Hier zie je dit, en daar dat.. Hij wilde ook graag zien hoe ik liep. Dus ik liep als een echte diva, nog niet zo sierlijk en met een knik in de loop, heen en weer door de behandelkamer. Ik heb een klein beetje een X been gekregen. Dat komt door de ene missende millimeter aan de binnenkant. Dit was het meest haalbare. Mooi hoe zo'n arts kan genieten van het kunstwerk wat hij in mijn been heeft gemaakt. Weerspiegeld ook van hoever ik kom en hoe lastig het was om mij in elkaar te zetten. Er werd natuurlijk ook niet voor niks een team van knappe koppen samengesteld. Hij was tevreden en dat ben ik ook dus we zien elkaar weer over drie maanden. Dan mag ik weer op controle.

Afgelopen vrijdag ben ik naar Maastricht afgereisd. Mijn oude huisgenootje Marieke ging haar proefschrift verdedigen. Een bijzondere gebeurtenis waarna zij zichzelf nu Dr. Marieke mag noemen.
Ze heeft een quote gebruikt die ik kende maar vergeten was en zo mooi passend vind, dat ik hem hieronder neerzet..

 'life is what happens while you're busy making other plans.'

A. Saunders