Nieuw levensjaar, nieuwe post.

Het is zondag avond, ik hang op de bank, ontspannen na een heerlijk weekend. Want ja, het is 24 augustus geweest en dat betekent dat ik ben begonnen aan mijn volgende levensjaar. Ik ben graag jarig, althans, meestal wel. Toen ik 30 werd heb ik het niet gevierd maar verder altijd wel. Dit jaar had ik er ook weer zin in. En terecht. Eigenlijk was het weer een fantastisch jaar! Een opleidingstraject waarin ik heel veel geleerd heb, een nieuwe baan, mijn revalidatie gaat tot nu toe goed. Ik ben gezond en happy dus waarom niet. Dit jaar  heb ik mijn oude jaar in de Beurs gevierd, mijn favoriete café. Geen gedoe thuis, geen rotzooi en zo kon Sander ook genieten i.p.v. zorgen want daar had het op neer gekomen als ik het wel thuis had willen vieren.
In de Beurs heb ik wat meer rondgelopen en gestaan en dus waren mijn been en ik gisteren moe.

Ik ga goed vooruit. Ik kan nog steeds niet gestrekt staan maar ik heb vertrouwen dat dit op een enig moment wel lukt. Ik loop met twee, thuis soms met één of kleine stukjes met geen krukken. Mijn been wordt steeds sterker en de oefeningen in de zaal bij de fysio steeds zwaarder. Eerder ging er 30 kilo op de leg press en dat moest ik dan met twee benen naar voren zien te krijgen. De laatste keer deed ik alleen met links 10 kilo.

Nu ik in het volgende stadium van mijn revalidatie rondloop vragen veel mensen tot hoelang ik met krukken moet lopen. Grappig hè, mensen willen zo graag omstandigheden in een kader plaatsen. Het geeft een bepaalde structuur als ik vertel dat ik 1,2 of 3 maanden nog met krukken moet lopen. Maar goed, dat doe ik dus niet. Ik weet namelijk niet hoelang ik met krukken moet lopen. Het is meer dat ik met krukken loop tot mijn been aangeeft de extra ondersteuning niet meer nodig te hebben. Ik denk de andere kant op en ik heb dus geen idee hoelang dat is. Ik zie het ook niet als moeten. Moeten voelt namelijk anders dan mezelf ruimte geven voor dat wat nodig is.
Wat ik wel weet is dat mijn been echt elke week wint en ik dus ook.
Ik concentreer me echt nog wel met lopen hoor. Goed afwikkelen, been niet buiten de massa neerzetten om te ontlasten en af en toe meer gewicht op het been zetten. Dat vergt concentratie. Daarnaast ook regelmatig bewegen. Als ik wat langer zit wordt mijn been echt stijf en dat is niet fijn.

Waar ik in dit stadium soms voor uit moet kijken is mijn eigen enthousiasme.
Afgelopen week zouden Sander en ik in de avond nog weg gaan wat dus betekende dat er een wat strak avond-eet-schema nodig was. Ik apte Sander dat ik wel de boodschappen zou doen en zou koken.

Dus in de buurt van de supermarkt uit de bus gestapt en richting supermarkt gelopen. Toen ik binnen stond realiseerde ik me dat een mandje vasthouden met twee krukken een behoorlijke uitdaging was en ik had geen kleingeld voor een kar dus besloot ik zo'n mandje te pakken met wieltjes en een lang hengsel zodat ik hem kon voorttrekken. Althans, in theorie leek het een goed plan. In praktijk maakte ik het mezelf met dit plan lekker onhandig. Maar goed.
Met 1 kruk hangend aan mijn arm en met die hand het mandje voortduwend ben ik door de winkel gegaan. Elke keer wilde ik het product in het mandje leggen en merkte ik dat dit toch wat laag was. Terwijl ik dit zit te typen zit ik me meteen af te vragen waarom ik geen ballerina zwaai met mijn been heb gedaan.. niet aan gedacht. Ik weet ook niet of het winkelend publiek om mij heen dit had gewaardeerd. Afijn. Zo heeft elk stadia zijn eigen uitdagingen.