Afgelopen zaterdag is het bed en de rolstoel opgehaald door Medipoint. Weer een mijlpaal. Ik twijfelde over de rolstoel maar eigenlijk heb ik er al een tijd niet in gezeten. Ik heb hem alleen nog nodig als we echt hele enden gaan lopen. Dus terwijl de mannen van Medipoint het bed uit elkaar haalde bedacht ik dat ook de rolstoel eigenlijk wel weg kon. Een rare en vertrouwde gewaarwording, een lege woonkamer die ineens weer op onze woonkamer lijkt in plaats van een afdeling van een verzorgingshuis. Het gekke is dat hoewel ik al een week boven slaap en dat prima gaat, het ergens ook spannend voelt. Ik kan niet meer terug. En dat is goed, dat hoeft ook niet maar mijn binnenlijf vind dat spannend. Ik herken dat gevoel. Ik ben ergens bang dat ik nog niet toe ben aan de volgende stap en daarom wil ik de escape. Ik weet dat ik wel toe ben aan de volgende stap. Dit gevoel kom ik niet alleen nu tegen maar ook als ik op werk aan iets nieuws begin oid. Het komt voort uit een angst dat anderen meer van mij verwachten dan dat ik kan waarmaken op dit moment. Dat ik mogelijk anderen teleurstel of gedwongen wordt iets te doen wat ik nog niet kan. Kortom, de controle verlies over mijn eigen grenzen, of dat anderen daar overheen gaan. ( zoiets)
Een kado om dit te beseffen en te voelen. Het raakt me. Ik sta aan mijn eigen roer en geef zelf aan wat wel en niet en kan rake tetsen uitdelen mocht iemand geen respect hebben voor mijn grenzen. Daar kan ik op vertrouwen.
Wat het weghalen van zo'n bed dan allemaal teweegbrengt..
Goed, afgelopen donderdag ben ik voor het eerst gemobiliseerd. Dat klinkt gezelliger dan het is. Ik had al een vermoeden maar het doet inderdaad gewoon pijn. Er wordt doorgedrukt. (wel voorzichtig gelukkig) Het lichaam is zo ingesteld dat als er een heftig trauma is geweest dat alle kapsels ed ervoor willen zorgen dat dit nooit meer gebeurd. De reactie van het lichaam is dan ook verkrampen en vasthouden. En precies dat moet nu opgerekt worden. Ik kan je vertellen dat de - nog niet geopereerde- breuk zoals hij de eerste week in het ziekenhuis was, nog vele malen pijnlijker was. Als ik dat vergelijk met deze pijn, voelt dit enorm prettig. Thuis probeer ik de rek er ook af en toe op te zetten. Hoe meer keer ik zelf af en toe rek, hoe sneller dit proces zal gaan.
Verder kwamen de fysio en ik er een paar weken geleden achter dat mijn quadriceps niet meer goed weet wat hij moet doen. Bij de oefening op de legpress merkte ze dat ik compenseer. Ik gebruik mijn bilspier meer dan de spier die dit eigenlijk zou moeten doen. Ik vond het al fijn dat ik mijn blubberbillen aan het trainen was voor een wat meer gevormde variant maar dat was dus niet de bedoeling.. bummer!
Je hersenen zijn in dat opzicht ook praktisch ingesteld. Ik heb die spier natuurlijk al een tijd niet gebruikt en dan 'vergeten' je hersenen dat gewoon. Dat stukje hersenen die dit aanstuurt blijkt dan ook wat kleiner te worden aangezien je het toch niet gebruikt. Hoe praktisch is dat! Nu er dus voor zorgen dat mijn hersenen deze spier ook weer gewoon aan gaan sturen.
Geen opmerkingen:
Een reactie posten