Cocktail van sensaties

Toen ik in mei op de grond lag en klaar was met het regelen van vanalles begon ik de pijn te voelen. De pijn die steeds heftiger werd. Ik wilde ernaartoe met mijn concentratie zodat ik erin kon ademen. De pijn opvangen. Bij het ongeval waar ik ooit mijn bovenbeen bij brak leerde een lieve vriendin mij dit. Ik had toen ook pijn maar wilde voor wegrennen, het niet voelen. Ik was als het ware buiten mijzelf. Ze zei toen, Saar, concentreer je op de pijn en adem erin. Ingewikkeld vond ik maar ik probeerde het toch.

Nu zoveel jaar later was mijn eerste reactie om ernaartoe te ademen. Veel vragen om me heen om me bij kennis te houden. Logisch, maar het koste energie en ze weerhielden me ervan bij de pijn te blijven. Een stalgenoot, Gea, pakte mijn gezicht en samen ademde we naar de pijn. Zo was de pijn te doen, dat was fijn.

Pijn is een gek en nuttig iets. Het waarschuwt je dat er iets aan de hand is wat aandacht nodig heeft. Bij een beetje pijn kun je het soms zelf fixen, een pleister, wat rust of een goed gesprek. Maar in dit geval kon ik mezelf niet fixen. Gelukkig waren de doktoren die mijn been bestudeerden allemaal kundig en konden die dat wel. Fijn.

Naast de fysieke pijn is er ook mentale pijn. Dan heb ik het eigenlijk over emoties of sensaties die ik voel als iets me overkomt. Boosheid, verdriet, angst of teleurstelling. En dat totale spectrum van gevoelens en sensaties is de afgelopen tijd de revue gepasseerd in kleinere of grotere mate. Vroeger waren er wel momenten in mijn leven dat ik liever die pijn weg duwde of er voor wegrende maar ik weet inmiddels ook dat het niet helpt en dat ook die pijn een reden heeft en ook aandacht.

zolang je niet blijft wegduwen of wegrennen is even ontsnappen aan die pijn ook niet erg, zolang je hem op een gegeven moment maar wel erkent.
Ik ben intens blij dat ik weer aan de volgende stap toe ben maar ik was gisteren gesloopt door al het lopen. Mijn been deed pijn. Te veel, te over-enthousiast.

Gisteravond mijn been gemasseerd (komt mijn sportmassageopleiding van tig jaar terug toch nog van pas). De pijnlijke weldadigheid van mijn handen hielpen.Vanmorgen voelt het beter en ik merk ook dat mijn been sterker wordt.Aan de andere kant is soms de mooie kant van het spectrum ook lastig toe te laten. Bijvoorbeeld het ontdekken van een talent doordat je complimenten krijgt terwijl je dat zelf niet zo zag.

Heb je bij het laatste compliment dat je kreeg een volmondig ‘dank je wel! ‘ gezegd zonder dat je eigen gedachten de mooie woorden van de ander meteen ontkrachtte? En heb je genoten van het feit dat de ander je zag? Oefening baart kunst. Vandaag weer een nieuwe dag om alle kleuren van je spectrum te zien en ervan te genieten.

Fijne dag allemaal!