Het grootste deel van mijn tijd weet ik me goed te vermaken. Een beetje tekenen, haken of tv kijken. Eind Juli duurt nog even maar ik neem het met de dag. Het is vanzelf eind Juli. Ik wil graag zelfstandig naar buiten kunnen. Dat wil en moet ik dus gaan oefenen.
Afgelopen weken als ik ergens naar toe meegenomen werd heb ik al steeds meer met krukken gedaan en minder met rolstoel. Wat me nu nog veel energie kost is dat als ik weg ga, ik de hele tijd ‘ aan’ sta. Vooral als ik veel op krukken loop.
Normaal gesproken als je ergens heen loopt kun je je gedachten laten meevoeren. Als ik op krukken loop let ik steeds op. Waar zet ik mijn krukken neer, zijn er mensen om me heen, waar rent dat kind naartoe. Dit ‘ aanstaan’ kost energie. Die energie wil ik graag opbouwen. Dat lukt het beste als ik gewoon ‘ doe’ .
Maar soms is het doen toch even te veel geweest en heb ik een slechte dag. Afgelopen donderdag was ik heel moe, de hele dag. Ik had nergens zin in en voelde me even leeg van binnen. Ik weet dat dit erbij hoort en laat het zijn. Ik weet namelijk ook dat er morgen weer een nieuwe dag is. Waarschijnlijk te veel gedaan, mijn energie opgebruikt. Oké, even aan toegeven. Als je niet probeerde hoe veel energie je hebt weet je ook niet waar je grens ligt.
Ik heb van de week ook apjes teruggelezen die ik gestuurd had na mijn opname in het ziekenhuis. Veel is als een waas voorbij gegaan. Ik wist wel dat ik pijn heb gehad maar was me er op dat moment niet zo bewust van. (Waarschijnlijk door alle medicatie). Ik heb ook nogmaals alle kaartjes gelezen die ik gekregen heb. De sterkte wensen, tekeningen en lieve woorden. Het ontroerde. Ik heb ze opgeborgen in een mooi kistje. Zodat ik ze later nog eens kan lezen.
Afijn zo gaat dit deel een van mijn revalidatie. Het deel voor het belasten.
Geen opmerkingen:
Een reactie posten