Welkom in deel 3!

Ik denk dat ik toe ben gekomen aan deel 3. Het deel waarin hulpstukken meer en meer naar de achtergrond raken en waarbij het steeds minder zichtbaar is dat ik nog revalideer.

Afgelopen zaterdag is het bed en de rolstoel opgehaald door Medipoint. Weer een mijlpaal. Ik twijfelde over de rolstoel maar eigenlijk heb ik er al een tijd niet in gezeten. Ik heb hem alleen nog nodig als we echt hele enden gaan lopen. Dus terwijl de mannen van Medipoint het bed uit elkaar haalde bedacht ik dat ook de rolstoel eigenlijk wel weg kon. Een rare en vertrouwde gewaarwording, een lege woonkamer die ineens weer op onze woonkamer lijkt in plaats van een afdeling van een verzorgingshuis. Het gekke is dat hoewel ik al een week boven slaap en dat prima gaat, het ergens ook spannend voelt. Ik kan niet meer terug. En dat is goed, dat hoeft ook niet maar mijn binnenlijf vind dat spannend. Ik herken dat gevoel. Ik ben ergens bang dat ik nog niet toe ben aan de volgende stap en daarom wil ik de escape. Ik weet dat ik wel toe ben aan de volgende stap. Dit gevoel kom ik niet alleen nu tegen maar ook als ik op werk aan iets nieuws begin oid. Het komt voort uit een angst dat anderen meer van mij verwachten dan dat ik kan waarmaken op dit moment. Dat ik mogelijk anderen teleurstel of gedwongen wordt iets te doen wat ik nog niet kan. Kortom, de controle verlies over mijn eigen grenzen, of dat anderen daar overheen gaan. ( zoiets)

Een kado om dit te beseffen en te voelen. Het raakt me. Ik sta aan mijn eigen roer en geef zelf aan wat wel en niet en kan rake tetsen uitdelen mocht iemand geen respect hebben voor mijn grenzen. Daar kan ik op vertrouwen.

Wat het weghalen van zo'n bed dan allemaal teweegbrengt..

Goed, afgelopen donderdag ben ik voor het eerst gemobiliseerd. Dat klinkt gezelliger dan het is. Ik had al een vermoeden maar het doet inderdaad gewoon pijn. Er wordt doorgedrukt. (wel voorzichtig gelukkig) Het lichaam is zo ingesteld dat als er een heftig trauma is geweest dat alle kapsels ed ervoor willen zorgen dat dit nooit meer gebeurd. De reactie van het lichaam is dan ook verkrampen en vasthouden. En precies dat moet nu opgerekt worden. Ik kan je vertellen dat de - nog niet geopereerde- breuk zoals hij de eerste week in het ziekenhuis was, nog vele malen pijnlijker was. Als ik dat vergelijk met deze pijn, voelt dit enorm prettig. Thuis probeer ik de rek er ook af en toe op te zetten. Hoe meer keer ik zelf af en toe rek, hoe sneller dit proces zal gaan.

Verder kwamen de fysio en ik er een paar weken geleden achter dat mijn quadriceps niet meer goed weet wat hij moet doen. Bij de oefening op de legpress merkte ze dat ik compenseer. Ik gebruik mijn bilspier meer dan de spier die dit eigenlijk zou moeten doen. Ik vond het al fijn dat ik mijn blubberbillen aan het trainen was voor een wat meer gevormde variant maar dat was dus niet de bedoeling.. bummer!

Je hersenen zijn in dat opzicht ook praktisch ingesteld. Ik heb die spier natuurlijk al een tijd niet gebruikt en dan 'vergeten' je hersenen dat gewoon. Dat stukje hersenen die dit aanstuurt blijkt dan ook wat kleiner te worden aangezien je het toch niet gebruikt. Hoe praktisch is dat! Nu er dus voor zorgen dat mijn hersenen deze spier ook weer gewoon aan gaan sturen.

Mobiliteit enzo

We zijn inmiddels vier maanden verder sinds het ongeluk. Thuis loop ik steeds vaker zonder kruk en zo nu en dan moet ik even door het huis om te zien waar ik ze nu weer neergezet heb. Een goede ontwikkeling. Buiten gaan beide krukken nog mee maar bijvoorbeeld op plekken als werk loop ik veelal met één of geen kruk. Ik krijg steeds meer kracht. Het buigen en strekken gaat alleen nog niet goed. Ik kan mijn knie nog niet volledig strekken en bij het buigen kom ik nog niet veel verder dan de 95 graden die ik eerst ook kon buigen. Donderdag gaat de fysio hem 'mobiliseren'. Ik weet nog niet precies wat dat in gaat houden maar dat zullen we wel zien. Verder levert de beperking in bewegelijkheid soms ook grappige momenten op.

Zo waren Sander en ik twee weken terug op verrassingsweekend. Dat had ik van mijn verjaardag gekregen. We stapte zondag met koffer in de auto en ik had dus geen idee waar we heen gingen. Op een goed moment toen via een prachtige route over de Veluwe al zo'n twee uur onderweg waren moest ik plassen. En op een gegeven moment kom je dan op een punt dat je echt moet en dat het ophouden vervelend wordt. Ik vroeg of het nog lang ging duren.. Tja zei Sander, nog wel even ja. "ik ga anders wel even achter de auto" zei ik en de eerst volgende mogelijkheid waarbij hij de auto kwijt kon in een begroeid bosstuk stopte we. Ik stapte uit pakte mijn krukken. Nog voor ik een plek had gezocht en de knoopjes van mijn broek had losgemaakt bedacht ik me dat ik helemaal niet kon hurken en dat achter de auto plassen dus ook geen optie was. Hup weer ingestapt en doorgereden naar het eerst volgende dorp waar ik bij een zeer bijzondere kroeg uiteindelijk naar de wc kon. Ach.. zo maak je nog eens wat mee. Zonder mijn blessure waren we daar nooit gestopt.
Heerlijk weekend gehad met Kunst, cultuur, vuurwerk en bandjes.

              

     

Het lukt me nu om staand de trap bij ons thuis op te komen. Boven heb ik een wandelstok neergezet want als ik s'nachts naar de wc moet dan heb ik nog ondersteuning nodig. Dan is mijn been stijf en is lopen nog oncomfortabel.
Ik heb dus afgelopen zaterdag nacht voor het eerst weer boven geslapen en dat was heerlijk! Zondagochtend was ik op tijd wakker en heb ik liggen luisteren naar het slaan van de klokken, het geroezemoes van de geluiden op staat en heb ik liggen kijken naar een slapende Sander. Fijn om weer in ons eigen bed te slapen. Nu dat kan, kunnen we het bed beneden ook weer laten ophalen door de leenfirma en krijgen we onze woonkamer weer terug in originele hoedanigheid. Fijn!

Ik ben al hier.

Mijn zelfstandige wereld wordt langzamerhand groter en mijn afhankelijkheid kleiner. Ik ben blij met die beweging. Afgelopen dinsdag ben ik bijvoorbeeld i.p.v. met de bus, lopend naar fysio gegaan. Heen is 1.1 kilometer en terug ook. Met de fysio erbij was dat best intensief. In mijn opbouw vind ik een langere belasting achter elkaar ook belangrijk. Dus een stukje van 1.1 km lopen vind ik een prima oefening, natuurlijk nog wel met twee krukken. Thuis loop ik steeds meer stukjes met 1 of geen kruk. In het ergste geval ga ik ergens op een bankje zitten maar tot nu toe gaan mijn pogingen om uit te breiden goed.

Dinsdag avond had Cato ineens koliek. Voor de -niet-paardenmensen onder ons, koliek is buikpijn. Achteraf bleek dat het door teveel zand eten kwam. Ik was toevallig op stal met Mara. Ik was Cato aan het borstelen en aan haar gedrag merkte ik dat er iets was. Mijn vermoedden was koliek. Mara ging met haar lopen in de binnenbak (beweging kan helpen) Ik zag aan Cato dat ze veel pijn had en heb de dierenarts gebeld. Op dat soort momenten baal ik dat ik niet zelf met haar kan lopen of haar vast kan houden terwijl de dierenarts haar onderzoekt. Mara doet dit met zorgvuldigheid en veel liefde maar het voelt gewoon klote. Ik weet dat het nog niet kan. Voor mijn eigen veiligheid is het beter om niet direct in de buurt van Cato te zijn als ze buikpijn heeft. Als ze omdraait of zich laat vallen bij een pijnaanval en ik ben niet snel genoeg om weg te komen... nouja.. iets met dat weer onder mijn paard terecht komen niet wenselijk is. 

Woensdag en donderdag had ik een training van mijn werk: 'opvang en nazorg' in Lunteren. Cato kreeg woensdag nog controle van de dierenarts en gelukkig kon Mara waarnemen. Het ging toen inmiddels al beter met haar.
Donderdag avond na mijn thuiskomst wilde ik graag zelf even naar stal om te knuffelen. Voor het eerst sinds mijn ongeluk heb ik weer zelf auto gereden. Het scheelt dat ik een automaat heb en mijn linker been niet hoef te gebruiken.

Toen ik onderweg was en in mijn achteruitkijkspiegel keek zag ik mezelf in mijn herinnering weer zitten achterin, zoals in het begin als ik met Sander op pad ging. Ik genoot van die ritjes. Eerst vanaf de achterbank, zodat mijn been in de brace recht kon liggen en later weer naast hem op de passagiersstoel.

Nu zelf weer achter het stuur. Ik voelde tranen over mijn wangen rollen. Waarschijnlijk een combi van vermoeidheid, blijdschap, dankbaarheid en verdriet wat de overhand nam.
Dit voelt als een grote stap en daarnaast maakt dit mijn wereld van onafhankelijkheid groter. Goed, bij stal aangekomen waren daar Annelies en Corinne en dat was fijn.

Vanmorgen ben ik met de auto naar de fysio gegaan. Ik had namelijk bedacht dat ik op de terugweg het looprek en de douchestoel terug kon brengen naar het leenpunt. Tijdens het oefenen bij de fysio merkte hij op dat het leek of mijn been een andere stand heeft, dit was mij ook al opgevallen maar ik hoopte dat ik het verkeerd zag of dat het aan mijn gebrek aan spieren lag. Maar nu werd het ook opgemerkt door de fysio. Ik hoop nog steeds dat het aan mijn spieren ligt of aan weet ik veel of dat ik er in ieder geval geen last van ga krijgen ooit..

Terwijl ik de auto voor de deur geparkeerd heb en ik naar onze voordeur loop gaan er weer tranen over mijn wangen. Ik ben al hier.. ik kom van ver en ben er nog niet, maar ik ben al hier.

Nieuw levensjaar, nieuwe post.

Het is zondag avond, ik hang op de bank, ontspannen na een heerlijk weekend. Want ja, het is 24 augustus geweest en dat betekent dat ik ben begonnen aan mijn volgende levensjaar. Ik ben graag jarig, althans, meestal wel. Toen ik 30 werd heb ik het niet gevierd maar verder altijd wel. Dit jaar had ik er ook weer zin in. En terecht. Eigenlijk was het weer een fantastisch jaar! Een opleidingstraject waarin ik heel veel geleerd heb, een nieuwe baan, mijn revalidatie gaat tot nu toe goed. Ik ben gezond en happy dus waarom niet. Dit jaar  heb ik mijn oude jaar in de Beurs gevierd, mijn favoriete café. Geen gedoe thuis, geen rotzooi en zo kon Sander ook genieten i.p.v. zorgen want daar had het op neer gekomen als ik het wel thuis had willen vieren.
In de Beurs heb ik wat meer rondgelopen en gestaan en dus waren mijn been en ik gisteren moe.

Ik ga goed vooruit. Ik kan nog steeds niet gestrekt staan maar ik heb vertrouwen dat dit op een enig moment wel lukt. Ik loop met twee, thuis soms met één of kleine stukjes met geen krukken. Mijn been wordt steeds sterker en de oefeningen in de zaal bij de fysio steeds zwaarder. Eerder ging er 30 kilo op de leg press en dat moest ik dan met twee benen naar voren zien te krijgen. De laatste keer deed ik alleen met links 10 kilo.

Nu ik in het volgende stadium van mijn revalidatie rondloop vragen veel mensen tot hoelang ik met krukken moet lopen. Grappig hè, mensen willen zo graag omstandigheden in een kader plaatsen. Het geeft een bepaalde structuur als ik vertel dat ik 1,2 of 3 maanden nog met krukken moet lopen. Maar goed, dat doe ik dus niet. Ik weet namelijk niet hoelang ik met krukken moet lopen. Het is meer dat ik met krukken loop tot mijn been aangeeft de extra ondersteuning niet meer nodig te hebben. Ik denk de andere kant op en ik heb dus geen idee hoelang dat is. Ik zie het ook niet als moeten. Moeten voelt namelijk anders dan mezelf ruimte geven voor dat wat nodig is.
Wat ik wel weet is dat mijn been echt elke week wint en ik dus ook.
Ik concentreer me echt nog wel met lopen hoor. Goed afwikkelen, been niet buiten de massa neerzetten om te ontlasten en af en toe meer gewicht op het been zetten. Dat vergt concentratie. Daarnaast ook regelmatig bewegen. Als ik wat langer zit wordt mijn been echt stijf en dat is niet fijn.

Waar ik in dit stadium soms voor uit moet kijken is mijn eigen enthousiasme.
Afgelopen week zouden Sander en ik in de avond nog weg gaan wat dus betekende dat er een wat strak avond-eet-schema nodig was. Ik apte Sander dat ik wel de boodschappen zou doen en zou koken.

Dus in de buurt van de supermarkt uit de bus gestapt en richting supermarkt gelopen. Toen ik binnen stond realiseerde ik me dat een mandje vasthouden met twee krukken een behoorlijke uitdaging was en ik had geen kleingeld voor een kar dus besloot ik zo'n mandje te pakken met wieltjes en een lang hengsel zodat ik hem kon voorttrekken. Althans, in theorie leek het een goed plan. In praktijk maakte ik het mezelf met dit plan lekker onhandig. Maar goed.
Met 1 kruk hangend aan mijn arm en met die hand het mandje voortduwend ben ik door de winkel gegaan. Elke keer wilde ik het product in het mandje leggen en merkte ik dat dit toch wat laag was. Terwijl ik dit zit te typen zit ik me meteen af te vragen waarom ik geen ballerina zwaai met mijn been heb gedaan.. niet aan gedacht. Ik weet ook niet of het winkelend publiek om mij heen dit had gewaardeerd. Afijn. Zo heeft elk stadia zijn eigen uitdagingen.

De volgende stap

De volgende stap is een vrij letterlijke. Ik stap al aardig rond. Nog wel met krukken weliswaar maar ik merk dat ik vooruit ga. Mijn spieren worden heel langzamerhand wat sterker. Sinds afgelopen week komt de fysio ook niet meer thuis maar ga ik naar de fysio om in de zaal te oefenen. 'De zaal' is een soort fitnessruimte met fietsen, loopbanden en allerlei materiaal om mee te oefenen. Er gaat een nieuwe wereld voor mij open.

Ik heb thuis inmiddels een hometrainer die ik van een buurman kon lenen. Super handig. Samen met de fysio heb ik het ding ingesteld. Het zadel heel hoog en geen verweer. Ik kan de omwenteling die de trappers maken nog niet voor elkaar krijgen. Ik verschuif mijn hiel over de trapper om zo wel rond te komen of ik maak halve maantjes. Naar voren tot mijn knie stopt, dan weer naar achteren en dan dus heen en weer.

In de fysiozaal staat een fiets waarbij je de crank van de fiets groter en kleiner kan maken. In mijn geval zet de fysio de omwenteling heel klein. Het komt er op neer dat ik op een soort kinderfiets aan het fietsen ben die een zadelhoogte heeft voor een volwassene. Ik kan er in ieder geval lekker op peddelen. 

De eerst keer kwam ik vanuit mijn werk  naar de fysiozaal. Daar werd ik geïnstalleerd op de fiets. Ik was niet de enige die aan het oefenen was. Voor mij in het midden van de zaal hadden de behandelaren een soort van hindernisbaan neergezet. Het deed me denken aan een agility parcours voor een hond of paard. Pionnen met gaten erin waar een stok tussen bevestigd was. Een soort evenwichtsbrug die als je van de ene naar de andere kant loopt meebeweegt, achthoeken aan elkaar waar mensen dan met grote stappen in moesten gaan lopen. Alles om de soepel- en bewegelijkheid van het bewegingsapparaat te bevorderen.

Na de fiets mocht ik naar de leg-press. De leg- press is eigenlijk een omgekeerde squat machine. Liggend op je rug beweeg je een paneel van je weg. Weer een lage weerstand. Ik mag tot 60 keer. Wel proberen mijn been zo goed mogelijk te strekken. Vanuit mijn nieuwe positie kijk ik weer door de ruimte. Met mijn -bijna-39-jaar verlaag ik de gemiddelde leeftijd enorm. Het blijkt dat in het zelfde gebouw kamers zijn waar mensen kunnen revalideren die even niet zelfstandig kunnen wonen na een operatie oid. Vandaar de hoge leeftijd van mijn medestrijders. Overal in de ruimte staan stoelen. Die staan er niet om oefeningen op te doen maar om op uit te rusten na een inspanning. Naast mij gaat een man op een stoel zitten om uit te rusten. Ik beweeg even niet. Hij steekt zijn hand uit. "ik ben kees, gaat het wat?" knikkend en kijkend naar mijn been. We raken in gesprek. ik over mijn been en hij verteld over zijn hersenbloeding. 'ik ga goed vooruit, ik kan mezelf alweer wassen' hoor ik hem zeggen. 'en nu weer oefenen met lopen'. Blijkbaar is de rusttijd van Kees over. Zijn behandelaar komt hem halen voor een tweede rondje. Ik kijk hem na terwijl hij aan de arm van zijn fysio rondstapt. Zo heeft iedereen hier zijn eigen geschiedenis. 

De tweede keer heb ik om 13:00 s'middags afgesproken. Van 12 tot 13:00 hebben de fysio's pauze. Om 13:00 gaat de zaal weer open. Ik ben voor 13:00 al in het gebouw en ga in de wachtkamer zitten. Ik zie allemaal mensen in de richting van de zaal lopen en schuifelen. Aangezien de zaal nog zeker 7 minuten dicht is blijf ik geduldig op mijn bankje zitten. 
Het fenomeen doet me denken aan die keer dat we aan het verbouwen waren en ik voor de mannen wat eten ging halen bij de bakker. Ik stond toen te wachten voor de dichte deur omdat het nog geen openingstijd was. Om mij heen verzamelde zich toen ook allerlei ouderen. Met rollator of scootmobiel die zo voor de deur gingen staan dat het meisje van de winkel nauwelijks mogelijkheid had om de deur te openen. Eenmaal open werd er naar binnen gespurt. 

Hier bij de fysiozaal ontstond een zelfde situatie. Toen ik tegen 13:00 richting zaal liep zag ik de zaal opengaan en snelden alle oudjes, die daarvoor dus voor een dichte deur stonden te wachten, zich richting hun eerste onderdeel. Op mijn gemakje kwam ik de zaal in. Mezelf afvragend wat voor druk schema de ouderen weerhield de tijd te nemen voor het begin van de therapie. Want naast mijn inmiddels volledige baan van 36 uur heb ik blijkbaar een rustiger leven. Althans, zo lijkt het. Op mijn gemak liep ik richting de fiets om daar te beginnen met peddelen. 

Verrassing en nachtelijke bezoekjes

Ik ben blij dat ik meer mobiel en stabiel ben. Met de weegschaal kijk ik af en toe hoeveel kilo ik op mijn been kan laten rusten en ik ben niet ontevreden. Mijn fysio ook niet. Wat wel de grote verrassing van de week is dat ik niet zozeer last heb van mijn been maar wel van mijn voet. Ik heb in de tijd dat ik mocht bewegen en niet belasten regelmatig spieroefeningen gedaan die de spieren in mijn been een beetje aan het werk zette. Mijn voet heeft 11 weken langs niks gedaan. Geen druk gevoeld. Nu ik ineens druk op mijn voet zet protesteren alle spiertjes, peesjes, gewrichtjes die ik in mijn voet heb. Een grote verrassing, want van alle scenario's die ik in het kader van revalidatie had bedacht, had ik geen rekening gehouden met mijn voet.

Goed, mijn voet krijgt nu ook extra aandacht in de vorm van rust en massage. Inmiddels heb ik ook in de gaten dat de pijn in mijn voet ook te maken heeft met het nog niet goed kunnen strekken van mijn knie. Als ik veel rust en met mijn knie omhoog zit dan loopt het vocht er voor een groot deel uit maar op het moment dat ik ga lopen wordt mijn knie weer dik van het vocht en kan ik hem nog minder goed strekken. De pezen en spieren aan de achterkant ben ik met oefeningen wel aan het oprekken en ik kan je zeggen dat er leukere dingen op de wereld zijn. Afijn.. ik ben er zoet mee.

Daarnaast is het zomer en krijg ik nachtelijke bezoekjes van allerlei dieren. Een aantal weken terug was daar de muis die mijn ochtend routine verstoorde. Vorige week wilde ik mijn schoen aantrekken en tijdens het aantrekken stuitte mijn voet op iets waardoor mijn voet niet verder de schoen in wilde. Ik keek in mijn schoen en zag daar een naaktslak. Ik denk dat die mijn schoen aangezien had voor een mooi huis en was erin gekropen. Ik was minder blij met de indringer en heb hem met een beetje geweld weer naar buiten geholpen.

En verder zijn er natuurlijk muggen. Elk jaar weer trouwe bezoekers van mijn slaapplek. Nu ik er niet achteraan kan jagen is er een soort van disco-saar-en-mug-spel ontstaan. Dat gaat ongeveer zo:
- ik hoor hem zoemen.
- knip mijn licht aan. Vaak is dan het zoemgeluid acuut verdwenen en zie ik niks.
- licht weer uit. Meestal hoor ik na een minuut het zoemende geluid weer.
-licht weer aan. Soms heb ik de mazzel dat ze niet op tijd uit het bereik van mijn handen zijn gevlogen en krijg ik ze te pakken. Andere keren staar ik naar het plafond waar ik de mug een dansje zie doen. Dit disco gebeuren kan doorgaan tot of ik in slaap val of de mug zijn aandacht en interesse verliest. Meestal komen ze de volgende avond als Sander en ik voor de tv zitten met de deuren open toch weer even kijken of het al tijd is voor het disco spel. Maar goed.. Sander kan wel jagen.. Dikke pech! Inmiddels heeft Sander een anti vliegen ding gekocht voor in het stopcontact en ik moet zeggen dat het goed helpt.

Afijn.. ook daar ben ik zoet mee.

Cocktail van sensaties

Toen ik in mei op de grond lag en klaar was met het regelen van vanalles begon ik de pijn te voelen. De pijn die steeds heftiger werd. Ik wilde ernaartoe met mijn concentratie zodat ik erin kon ademen. De pijn opvangen. Bij het ongeval waar ik ooit mijn bovenbeen bij brak leerde een lieve vriendin mij dit. Ik had toen ook pijn maar wilde voor wegrennen, het niet voelen. Ik was als het ware buiten mijzelf. Ze zei toen, Saar, concentreer je op de pijn en adem erin. Ingewikkeld vond ik maar ik probeerde het toch.

Nu zoveel jaar later was mijn eerste reactie om ernaartoe te ademen. Veel vragen om me heen om me bij kennis te houden. Logisch, maar het koste energie en ze weerhielden me ervan bij de pijn te blijven. Een stalgenoot, Gea, pakte mijn gezicht en samen ademde we naar de pijn. Zo was de pijn te doen, dat was fijn.

Pijn is een gek en nuttig iets. Het waarschuwt je dat er iets aan de hand is wat aandacht nodig heeft. Bij een beetje pijn kun je het soms zelf fixen, een pleister, wat rust of een goed gesprek. Maar in dit geval kon ik mezelf niet fixen. Gelukkig waren de doktoren die mijn been bestudeerden allemaal kundig en konden die dat wel. Fijn.

Naast de fysieke pijn is er ook mentale pijn. Dan heb ik het eigenlijk over emoties of sensaties die ik voel als iets me overkomt. Boosheid, verdriet, angst of teleurstelling. En dat totale spectrum van gevoelens en sensaties is de afgelopen tijd de revue gepasseerd in kleinere of grotere mate. Vroeger waren er wel momenten in mijn leven dat ik liever die pijn weg duwde of er voor wegrende maar ik weet inmiddels ook dat het niet helpt en dat ook die pijn een reden heeft en ook aandacht.

zolang je niet blijft wegduwen of wegrennen is even ontsnappen aan die pijn ook niet erg, zolang je hem op een gegeven moment maar wel erkent.
Ik ben intens blij dat ik weer aan de volgende stap toe ben maar ik was gisteren gesloopt door al het lopen. Mijn been deed pijn. Te veel, te over-enthousiast.

Gisteravond mijn been gemasseerd (komt mijn sportmassageopleiding van tig jaar terug toch nog van pas). De pijnlijke weldadigheid van mijn handen hielpen.Vanmorgen voelt het beter en ik merk ook dat mijn been sterker wordt.Aan de andere kant is soms de mooie kant van het spectrum ook lastig toe te laten. Bijvoorbeeld het ontdekken van een talent doordat je complimenten krijgt terwijl je dat zelf niet zo zag.

Heb je bij het laatste compliment dat je kreeg een volmondig ‘dank je wel! ‘ gezegd zonder dat je eigen gedachten de mooie woorden van de ander meteen ontkrachtte? En heb je genoten van het feit dat de ander je zag? Oefening baart kunst. Vandaag weer een nieuwe dag om alle kleuren van je spectrum te zien en ervan te genieten.

Fijne dag allemaal!

Deel 2!

Afgelopen woensdag was het zover. De check-up bij de chirurg. Ik had er enorm veel zin in. Er waren twee mogelijkheden zover ik kon zien:
1. Alles is goed en ik mag belasten.
2. Nog niet wat het moet zijn dus nog niet belasten.

De chirurg was tevreden. De foto's zagen er goed uit en dus gingen we voor optie 1 en kreeg ik groen licht om te mogen belasten. (jeeuhhh)
Op het formulier wat ik van de chirurg heb gekregen staat beschreven tot hoeveel kilo ik in het begin mag belasten. Ik begin met 25-35 kilo. Maar goed, hoe meet je dat. De fysio had van te voren gezegd dat een ouderwetse weegschaal met draaischijf handig zou zijn. Die heb ik woensdag middag dus meteen gehaald. Thuisgekomen heb ik dat ding op de grond gelegd. Ik was natuurlijk nieuwsgierig hoeveel dat dan zou zijn. Het viel me dat ik best wat druk moest zetten om tot 25- 35 kilo te komen. Het is de bedoeling dat ik over een maand kan staan. De belasting van mijn bot gaat helpen om mijn bot weer stevig te maken. Dat is de reactie die bot heeft op druk.

De volgende middag stond de fysio voor de deur. Met mijn krukken in mijn handen deed ik de deur open. Met een grote glimlach. Zo! nu gaan we lopen!
Het voelt meteen als een hele stap als je tussen twee krukken allebei je benen gebruikt. Om te leren voelen hoeveel ik mag belasten moet ik met mijn gezonde voet op een boek gaan staan en met mijn andere voet op de weegschaal. Het boek is alleen maar bedoeld om te zorgen dat ik met beide benen ongeveer gelijk sta.

Inmiddels staat het looprek werkeloos in de hoek. Het loopt niet lekker namelijk. Met mijn krukken lukt het beter rechtop te staan en wordt mijn beweging niet beperkt door het onderste stangetje van het looprek. Ik merk wel dat ik nog snel geneigd ben om, als ik stil sta, meteen mijn gewicht te verplaatsen naar mijn rechter ( gezonde) been. Logisch ook, 11 weken lang was dat de beweging die ik maakte. Nu moet ik weer een nieuw evenwicht en balans vinden.

Ik wist dat het pijn ging doen. Tenminste, daar ging ik vanuit. En dat doet het ook. Of laat ik het zo zeggen. Mijn spieren hebben 11 vakantie gevierd en moeten nu ineens zonder waarschuwing aan de bak. Als ik rechtop sta voel ik ze trillen. Alle kleine gewrichtjes, bandjes en peesjes in mijn voet vinden er ook wat van dat ze weer gewicht moeten dragen. En zeker de eerste meters voelt alles stijf, maar.. we gaan voor spierpijn, zoals de fysio zei!

Ik probeer ook zo bewust mogelijk mijn voet onder mijn lijf te plaatsen en niet uit het lood. Ik moet recht leren lopen. Dus als een bejaarde kievit, met veel concentratie en zo trots als een pauw, loop ik nu rond. Mijn deel 2 is eindelijk begonnen!

Hansaplak en hitteplan

Goed, het is gelukkig inmiddels weer wat koeler. Ik hou niet echt van heel veel hitte. Op kou kan ik me kleden, hoewel ik dat soms ook een uitdaging vind. Bij warmte houdt het op een gegeven moment op. Dan is alles uit. Mensen om me heen vragen af en toe of ik het allemaal wel volhou in de hitte. Ik ben blij dat ik geen gips heb en ik heb een persoonlijk nationaal hitteplan dat er als volgt uitzien:

- blijven ademen

- niet te veel bewegen

- water drinken

- niet mauwen dat het heet is (het is namelijk gebleken dat dit zowel de interne als de omgevingstemperatuur niet kouder maakt)

- als ik dan toch naar buiten moet, zo veel mogelijk de schaduw opzoeken. 

Nou, best overzichtelijk al zeg ik het zelf. Dat mijn been het nu niet doet maakt voor mijn hitteplan weinig uit. Het enige nadeel van veel hitte zijn zweethanden. Nooit over na gedacht maar als je zweethanden hebt ga je glijden over de handvaten van je krukken. Door de wrijving ontstaan blaren. En dat was minder prettig. Dinsdag en Woensdag zou ik naar Eindhoven gaan. Dinsdag in de ochtend naar de bus gehinkeld. Dat ging goed. Op de terugweg was het alleen al veel warmer geworden. Toen ik thuis was gekomen deden mijn handen zeer. Dat is wel vaker na een lang stuk op krukken. Nu zag ik dat op beide handpalmen zich blaren vormden. Shit en au.

Woensdag wilde Sander me naar de bushalte brengen. Dat was fijn want dat scheelt toch snel 500 meter hinkelen. En hoewel 500 meter op zich niet veel lijkt, op krukken is dit best een eindje. In de ochtend had ik, met behulp van ‘ een beetje van mijzelf en een beetje van google’ ,mijn handen ingetapet met hansaplast. Gewone bruine tape omdat ik niks anders had. Dit om te zorgen dat de wrijving verminderde. Het zag er erg profi uit. Maar nog voor ik in de trein zat in Breda was de tape al half van mijn handen af. Alles zat onder de hansaplak. Zowel mijn krukken (door de druk kwam de plak door de tape) als op mijn handen en zelfs op mijn telefoon. De rit naar Eindhoven heb ik gebruikt om alle plak en tape zo goed mogelijk weer te verwijderen. Dit werkte niet! Ik heb ook fietshandschoentjes waar gelpats in zitten. Daarna heb ik die toch maar weer aan gedaan. (Daar krijg ik nog meer zweethanden in en glij ik ook in). In Eindhoven heb ik sporttape gekocht. Ik moet nog testen of dit werkt. Ik laat eerst even de blaren helen. 

Op de terugweg was Mara zo lief om me uit Tilburg op te halen. Inmiddels was de temperatuur toen tegen de 38 graden buiten dus daar was ik heel blij mee. Hogere temperatuur betekent meer zweten en meer zweten betekent nog meer schuiven.

Donderdag heb ik een dag bij Mara gebivakkeerd. Haar huis blijft koeler dan dat van ons en donderdag zou het drama worden qua temeratuur. Dus in de ochtend door Gonnie naar Mara gebracht, daar gezellig koffie gedaan en bijgekletst. Rond een uur of 1 kwam mijn leen-fysio daarheen. Mijn eigen fysio is op vakantie dus ik heb al een paar weken een vervanger. Ik vertelde hem van mijn tripjes naar Eindhoven met bus en trein. Ik zag hem schrikken. Ik moest wat moeite doen om hem te overtuigen dat ik de risico’s van mijn plannen echt wel op waarde schatte en dat ik niet in zeven sloten tegelijk loop (wat sowiso lastig gaat met krukken). En ik heb beloofd om het voor te leggen aan de chirurg waar ik woensdag naar toe ga. 

Het bleef zoete inval bij Mara want rond een uur of half 3 kwam Annelies weer voor een behandeling. En nog later kwam Sander om daar samen te eten. Gezellig, zo’n dagje hitte ontwijken. 

Trein!

Vorige week ben ik voor het eerst zelfstandig met de trein geweest! In de aanloop tot dit gebeuren waren er hier en daar wat bezwaren. Toen ik mijn moeder door de telefoon vertelde dat ik zelfstandig met de trein naar Eindhoven zou gaan hoorde ik een zware zucht aan de andere kant van de lijn en van Mara kreeg ik een speech. Annelies en Corinne hadden stil protest maar wel allebei hun gedachten hierover. Allemaal vanuit zorg en liefde. 

Eerste keren vind ik soms spannend. Het ligt een beetje aan het onderwerp. Natuurlijk vond ik het best spannend om voor het eerst met krukken met de trein te gaan. Het is tenslotte niet iets waar ik getraind in ben. Van te voren had ik met de fysio besproken of het zou kunnen want, ik loop niet in zeven sloten tegelijk. Hij zag geen bezwaar. Ik had er goed overna gedacht.

De NS is mijn werkgever en de trein mijn werkplaats. Ik ken de seinen, weet waar de wissels overgaan in de spoorstaven. Kortom, daar geen verassingen.

Sander zette me af in Breda zodat ik niet ook nog met de bus hoefde. Daarna op het gemak naar het perron gelopen. Ik was even op een bankje gaan zitten met mijn blik op het seinbeeld. Als die veilig komt moet ik op richting de plek lopen waar de deur ongeveer zal stoppen waar ik in wil. Dus terwijl de rest van de reizigers naar de kant keken waar de trein vandaan zou gaan komen keek ik de andere kant op, naar het sein. Ik kan me voorstellen dat de reizigers om me heen dachten dat ik niet wist van welke kant de trein zou komen of gewoon in de war was.

Het meest spannende moment vond ik het in en uitstappen. In het geval dat ik niet het trapje van de intercity op durfde te klimmen had ik bedacht dat ik ook altijd nog met de sprinter kon gaan. Die heeft een instap die gelijkvloers is. Maar het ging goed. Gelukkig heb ik genoeg armkracht om mijzelf tegen de zwaartekracht in naar boven te helpen hinkelen het trapje op.

De reden dat ik zo graag wilde kijken of het lukte om met de trein te gaan was de volgende: Ik ben aangenomen als teammanager voor de hoofdconducteurs in Eindhoven. (Jeuhh) Ik wilde graag weten wat lukte en hoe moe ik zou zijn. Dat ik moe zou zijn wist ik zeker maar ik was benieuwd of het reizen ook zou gaan of dat dit niet te doen was. Het is te doen. Dit betekent dat ik in mijn opbouwplan kan meenemen dat ik sommige dagen aanwezig zal zijn in Eindhoven. Ik kan in mijn hoofd vanalles bedenken maar het moet ook haalbaar zijn. Ik kan denken dat ik zelfstandig met de trein kan maar als ik het niet geprobeerd heb weet ik het niet zeker.

Later afgelopen week ben ik ook voor het eerst met de bus gegaan. Een hele andere belevenis dan de trein. In de trein is de in en uitstap het meest spannend. In de bus zijn de medereizigers en de rijstijl van de chauffeur de grootste uitdaging. Mijn grootste angst in de bus is dat iemand zijn evenwicht verliest en tegen mijn been aanvalt. Om dat te voorkomen had ik mijn been achter een stang geplaatst wat dit onmogelijk maakte. Het in en uitstappen is a piece of cake, want die uitstap is bijna gelijkvloers. Dus Eindhoven.. here i come!