Trein!

Vorige week ben ik voor het eerst zelfstandig met de trein geweest! In de aanloop tot dit gebeuren waren er hier en daar wat bezwaren. Toen ik mijn moeder door de telefoon vertelde dat ik zelfstandig met de trein naar Eindhoven zou gaan hoorde ik een zware zucht aan de andere kant van de lijn en van Mara kreeg ik een speech. Annelies en Corinne hadden stil protest maar wel allebei hun gedachten hierover. Allemaal vanuit zorg en liefde. 

Eerste keren vind ik soms spannend. Het ligt een beetje aan het onderwerp. Natuurlijk vond ik het best spannend om voor het eerst met krukken met de trein te gaan. Het is tenslotte niet iets waar ik getraind in ben. Van te voren had ik met de fysio besproken of het zou kunnen want, ik loop niet in zeven sloten tegelijk. Hij zag geen bezwaar. Ik had er goed overna gedacht.

De NS is mijn werkgever en de trein mijn werkplaats. Ik ken de seinen, weet waar de wissels overgaan in de spoorstaven. Kortom, daar geen verassingen.

Sander zette me af in Breda zodat ik niet ook nog met de bus hoefde. Daarna op het gemak naar het perron gelopen. Ik was even op een bankje gaan zitten met mijn blik op het seinbeeld. Als die veilig komt moet ik op richting de plek lopen waar de deur ongeveer zal stoppen waar ik in wil. Dus terwijl de rest van de reizigers naar de kant keken waar de trein vandaan zou gaan komen keek ik de andere kant op, naar het sein. Ik kan me voorstellen dat de reizigers om me heen dachten dat ik niet wist van welke kant de trein zou komen of gewoon in de war was.

Het meest spannende moment vond ik het in en uitstappen. In het geval dat ik niet het trapje van de intercity op durfde te klimmen had ik bedacht dat ik ook altijd nog met de sprinter kon gaan. Die heeft een instap die gelijkvloers is. Maar het ging goed. Gelukkig heb ik genoeg armkracht om mijzelf tegen de zwaartekracht in naar boven te helpen hinkelen het trapje op.

De reden dat ik zo graag wilde kijken of het lukte om met de trein te gaan was de volgende: Ik ben aangenomen als teammanager voor de hoofdconducteurs in Eindhoven. (Jeuhh) Ik wilde graag weten wat lukte en hoe moe ik zou zijn. Dat ik moe zou zijn wist ik zeker maar ik was benieuwd of het reizen ook zou gaan of dat dit niet te doen was. Het is te doen. Dit betekent dat ik in mijn opbouwplan kan meenemen dat ik sommige dagen aanwezig zal zijn in Eindhoven. Ik kan in mijn hoofd vanalles bedenken maar het moet ook haalbaar zijn. Ik kan denken dat ik zelfstandig met de trein kan maar als ik het niet geprobeerd heb weet ik het niet zeker.

Later afgelopen week ben ik ook voor het eerst met de bus gegaan. Een hele andere belevenis dan de trein. In de trein is de in en uitstap het meest spannend. In de bus zijn de medereizigers en de rijstijl van de chauffeur de grootste uitdaging. Mijn grootste angst in de bus is dat iemand zijn evenwicht verliest en tegen mijn been aanvalt. Om dat te voorkomen had ik mijn been achter een stang geplaatst wat dit onmogelijk maakte. Het in en uitstappen is a piece of cake, want die uitstap is bijna gelijkvloers. Dus Eindhoven.. here i come! 

Revalideren in evenwicht.

Hoewel ik nog maar in mijn deel 1 van mijn revalidatie zit en er naast bewegen van mijn knie en het soepel houden van mijn spieren nog weinig werk aan de winkel is, roep ik toch af en toe de hulp in van Annelies. Ik ken Annelies via onze gezamenlijke hobby namelijk de paarden. Onze paarden staan op dezelfde stal. Daar is het contact en onze vriendschap begonnen. Annelies heeft een eigen bedrijf: 

‘in evenwicht’ http://in-evenwicht.com/. 

Toen ik net thuis was, waren het niet zozeer mijn spieren die hulp nodig hadden. Toen kwam Annelies mijn lymfeknopen open zetten. (huh wat?). In het kort: Je lymfe stelsel kan vocht en afvalstoffen afvoeren. Door de operatie en het helingsproces wat zich in mijn knie afspeelde, hield ik behoorlijk wat vocht vast. Door die lympfeknopen open te zetten werd mijn lijf op dat vlak geholpen. Fijn, want door minder vocht kon ik mijn knie weer makkelijker bewegen wat ook weer beter is voor de spieren in het omliggend weefsel. 

Nog voor ik mijn ongeluk kreeg had ik af en toe last van mijn elleboog. Het was niet erg genoeg om ervoor naar de dokter te gaan. 

Tijdens mijn revalidatie werd de pijn in mijn elleboog erger en nu blijk ik links een beginnende tenniselleboog te hebben. Pijnlijk en vervelend. De fysio heeft tips gegeven wat ik qua bewegen anders kan doen (niet meer zelf mijn rolstoel vooruit duwen, niet knijpen in dingen). Krukken lopen mag wel. Vaker met krukken lopen betekent ook vaker een beroep doen op spieren waarvan ik wel wist dat ik ze had maar die ook al een tijdje werkeloos toekeken. En dat resulteert in spierpijn. 

Kortom: het resultaat van mijn lijf niet kunnen gebruiken hoe ik dat normaal doe zorgt voor ongemak en overbelasting op andere gebieden. Afgelopen donderdag kwam Annelies met haar mobiele stoel om mijn nek, schouders en armen te masseren. Heerlijk pijnlijk! Het voelt fijn maar op sommige punten doet het ook echt zeer. En daar komt ze natuurlijk ook voor, om te zorgen dat juist de spieren die vast zitten weer los worden en uiteindelijk minder pijn gaan doen. Aankomende week komt ze weer om dan mijn linker been en mijn voet te masseren dat zal die spieren goed doen. Ik ben met mijn linker been allerlei spierversterkende oefeningen aan het doen. Ik merk dat hij al beetje bij beetje ietsiepietsie sterker wordt. De ondersteuning van Annelies zorgt ervoor dat de boel wat meer in evenwicht komt dat gaat me helpen in mijn deel 2. Fijn!

De slak met de noppensok.

In het ziekenhuis mocht ik van de zusters niet het bed verlaten zonder een noppensok aan mijn rechter voet.  De voet aan het gezonde been. Dit om uitglijden te voorkomen. Thuis heb ik een paar noppensokken aangeschaft en als ik geen schoenen draag heb ik altijd een nokkensok aan. 

Een noppensok is een sok met aan de onderkant antislip nopjes. Ik denk dat de officiële naam antislipsok is. Noppensok klinkt spannender. Maar veel spannender dan de naamsverandering kan ik het niet maken. Het is wel handig want het werkt. Ik glij niet uit. 

Naast de noppensok doet het looprek ook nog steeds dienst. Ik ben nog steeds content met de tas die Sander eraan gemaakt heeft. Ik kan er ook een stuk sneller mee hinkelen dan in het begin, althans, dat is volgens mij vooral in mijn beleving. Een looprek heeft een aantal beperkingen. Het tasje wat eraan gemaakt is gaat bij hogere snelheid heftig heen en weer en knalt dan hard tegen mijn bovenbeen. Doet geen pijn maar is irritant. Daarnaast moet ik uitkijken dat als ik hem gevuld heb met ‘dingen’ ik niet te snel wil want dan vliegt dat wat er in zit met de zelfde vaart weer uit. Ik kan met mijn ballerina zwaai wel dingen oprapen maar het wordt wat vervelend als dat elke stap is. 

Een andere beperking is het stangetje wat de vier poten aan de onderkant op zijn plaats houdt. Die zorgt ervoor dat je pas maar zo groot kan worden als het stangetje het toelaat. Anders knal ik er met mijn scheenbeen tegenaan wat een direct vloeken oplevert omdat dit wel pijn doet. 

Met krukken kan ik wel harder maar dat vindt ik in huis minder practisch omdat ik een sleper (persoon die dingen mee wil nemen) ben. 

Als ik dan wel met grote moeite keihard probeer vooruit te komen met dat rek zie ik Sander soms staan wachten zodat ik door kan hinkelen. Omdat hij staat te wachten realiseer ik me dat mijn tempo laag is en ik wat dat aangaat waarschijnlijk goed mee kan komen met de plaatselijke bejaardenclub. Ik denk maar zo, ik ben alvast aan het oefenen. Als we later allemaal achter looprek lopen, loop ik iedereen eruit want mijn techniek is al fantastisch!

Ik heb het ook sneller koud. Ik ben sowiso al een miep met kou. Dat is nu ik veel tijd in de rolstoel doorbreng niet minder geworden. Ik ben nog niet begonnen met een dekentje over mijn benen in de rolstoel maar wie weet.

En... Het aftellen is begonnen. We zijn in Juli aangekomen. 31 Juli ga ik terug voor foto’s van mijn been en dan hoop ik op groen licht om te mogen belasten.. nog maar 3,5 week!

Rolstoel en krukken

Op dit moment beweeg ik me voort met krukken, het looprek of de rolstoel. Vooral als Sander en ik de hort op gaan gaat de rolstoel mee. Een klein stukje met krukken lopen gaat wel maar een lang end is een uitdaging. Dan biedt de rolstoel uitkomst. Ik moet zeggen, er zijn nog nooit zoveel mannen (en vrouwen) voor mij door de knieën gegaan. 

Als we onderweg zijn met rolstoel heb ik altijd krukken bij me voor het geval ik naar het toilet moet oid. Dat is echt handiger met krukken. Als ik me dan eenmaal verticaal richting toilet beweeg zeggen mensen. “ Oooo je kan gewoon lopen! Het valt wel mee. “ Grappig is dat, zolang je in een rolstoel zit is het leed blijkbaar groter dan als je staat of met krukken loopt. Nou, het leed is niet groter of kleiner.  De rolstoel is een praktische manier van voortbewegen. Nu hoef ik geen brace meer om maar ook die zorgt ervoor dat mensen anders met je omgaan of naar je kijken. Ze zijn dan voorzichtiger. Bij mij is het zichtbaar en daar reageren mensen op. Het is jammer dat er geen burn-out brace bestaat. Of een depressie kruk. Ziektes die je wereld op zijn kop doen staan maar waar je geen uiterlijke kenmerken bij ziet. Dus ik heb mazzel, de ogen die op mij gericht zijn, zijn zonder oordeel.

Ondertussen heb ik ook al een tijdje een angst. Ik heb een aantal weken geleden gedroomd dat ik opstond en zo weg liep, zonder aarzeling. Sinds die tijd ben ik bang dat ik dat doe. Ik heb helemaal geen pijn. Soms voel ik ongemak maar dat is eigenlijk alleen de spieren die stram zijn. De fysio moest lachen, “ Dat voel je wel hoor als je opstaat,  waarschijnlijk doet dat zoveel zeer dat je meteen naar steun zoekt, of meteen gaat zitten” Alles in mijn been is natuurlijk verzwakt door het niet gebruiken. 

Ik kan inmiddels wel steeds makkelijker op mijn zij liggen. Als ik dan zo op bed lig beweeg ik mijn linker been naar boven en weer naar beneden. Zo train ik een beetje mijn gluteus maximus, medicus en vast ook minimus a.k.a. Grote (en kleinere) bilspier(en). Ik merk dat mijn spieren een klein beetje sterker worden en dat is fijn voor als ik mijn been straks weer mag belasten. Bewegen met mijn been gaat sowiso beter. Stuntelde ik eerst nog met een grijper of vroeg ik hulp als er iets viel. Nu zwaai ik mijn linker been als een echte prima-balarina naar achteren. Dat zorgt voor tegengewicht zodat ik met een mooie buiging naar het gevallen voorwerp kan reiken en het zelf op kan pakken.

Ik had gister ook een klein “ jeuhhh” momentje. Ik smeer regemaltig mijn litteken in en voel soms ook aan de plek waar de breuk zit. Nou druk ik niet hard en als ik dan een beetje op die plek drukte voelde ik pijn. Gisteren merkte ik dat als ik erop drukte dat ik niks voelde. Ik heb overigens niet daarna geprobeerd met meer druk te kijken wanneer het wel zeer ging doen maar ik was er blij mee. Ik weet niet of het dan het weefsel is wat minder pijn doet of het bot maar dat doet er niet heel veel toe. Ergens hoop ik dat dit betekend dat het bot genezen is maar volgens mij zitten er in bot geen zenuwen dus zal het wel niet het bot zijn wat ik voel, of..eigenlijk niet meer voel. Afijn. De kleine dingen.

Goochelen op één been.

Daar sta ik dan, in de keuken. Terwijl ik op mijn onderarmen steun schil ik een sinaasappel. Het looprek staat tussen mij en de keukenkastjes in. Ik heb mezelf zo gepositioneerd dat ik daarna met een simpel naar rechts rijken de kraan open kan draaien om mijn handen te wassen. In het begin deed ik dat niet en dan moet ik dus met natte kleverige handen van de sinaasappel mijn looprek vastpakken om naar de kraan te lopen. Vervolgens moest ik dan mijn looprek weer schoonmaken. Geen onoverkomelijkheid maar wel gedoe. Maar zo leer ik elke dag hoe ik mezelf handiger kan voortbewegen.

Heel lang op één been staan is vermoeiend voor de spieren in mijn heup en bil van mijn standbeen. Hierbij heb ik, in tegenstelling tot flamingo’s, wel meer spierkracht nodig dan wanneer ik gewoon op twee benen zou staan. Ik denk dat ik aan het eind van mijn deel één   een hele gespierde bil heb en daarnaast een soort uitgezakte puddingbil. Dat komt vast in deel twee weer goed. 

De thuis- perikelen heb ik wel goed onder controle. Nu is het onderweg nog wel eens de beste manier van goochelen zoeken. Als ik bijvoorbeeld ergens naar toe ga en ik moet naar het toilet, gebruik ik vaak de muur om te leunen zodat ik mijn twee handen vrij heb om mijzelf weer aan te kleden. Maar ik heb ook ontdekt dat ik vrij goed ben in balanceren op één been. Soms kies ik ervoor om te balanceren. Het is bijzonder hoeveel spieren je gebruikt om te zorgen dat je niet ter aarde stort. Als ik tijdens het balanceren naar mijn voet kijk waar ik op sta zie ik die allemaal kleine bewegingen maken.( in tegenstelling tot een flamingo die een soort klik systeem in zijn been heeft waardoor hij zonder spierkracht op één been kan staan (aldus internet). Fascinerend.)

Wat wel een echte uitdaging is, zijn deuren met drangers. Daar moet je soms best wat kracht voor gebruiken om ze open te krijgen waarna ze eigenlijk meteen weer met dezelfde kracht dicht willen vallen. Meestal geef ik er een douw tegen, die niet genoeg is om de deur ver open te krijgen maar wel een stukje. Ik steek daarna meteen mijn kruk tegen de deur aan. De onderkant van mijn kruk is van rubber en dat zorgt ervoor dat hij niet verder dicht kan vallen. Daarna nog een douw tegen de deur terwijl ik tegelijkertijd mijn onderkant kruk verplaats en zo kom ik dan naar binnen. Bij het naar buiten gaan moet ik altijd uitkijken dat ik niet een ongewild kontje van de deur krijg. Veel gaat over in balans blijven en balans zoeken deze dagen. 

(Vanwege allerlei copyright gedoe heb ik zelf een flamingo gefreubeld)

Liefs in het kistje. 4 weken P.O.

Afgelopen dinsdag was het alweer vier weken geleden dat ik geopereerd werd. Ik vind zelf dat het goed gaat. Ik slik inmiddels geen pijnmedicatie meer. De paracetamol alleen sporadisch als mijn been zeurt. Ik draag ook s’nachts geen brace meer. Hierdoor slaap ik nog beter. Ik smeer en masseer twee keer per dag mijn litteken zodat het onderliggende weefsel soepel blijft en het mooi hersteld en oefen met bewegen.

Het grootste deel van mijn tijd weet ik me goed te vermaken. Een beetje tekenen, haken of tv kijken. Eind Juli duurt nog even maar ik neem het met de dag. Het is vanzelf eind Juli. Ik wil graag zelfstandig naar buiten kunnen. Dat wil en moet ik dus gaan oefenen. 

Afgelopen weken als ik ergens naar toe meegenomen werd heb ik al steeds meer met krukken gedaan en minder met rolstoel. Wat me nu nog veel energie kost is dat als ik weg ga, ik de hele tijd ‘ aan’ sta. Vooral als ik veel op krukken loop.

Normaal gesproken als je ergens heen loopt kun je je gedachten laten meevoeren. Als ik op krukken loop let ik steeds op. Waar zet ik mijn krukken neer, zijn er mensen om me heen, waar rent dat kind naartoe. Dit ‘ aanstaan’ kost energie. Die energie wil ik graag opbouwen. Dat lukt het beste als ik gewoon ‘ doe’ .

Maar soms is het doen toch even te veel geweest en heb ik een slechte dag. Afgelopen donderdag was ik heel moe, de hele dag. Ik had nergens zin in en voelde me even leeg van binnen. Ik weet dat dit erbij hoort en laat het zijn. Ik weet namelijk ook dat er morgen weer een nieuwe dag is. Waarschijnlijk te veel gedaan, mijn energie opgebruikt. Oké, even aan toegeven. Als je niet probeerde hoe veel energie je hebt weet je ook niet waar je grens ligt.

Ik heb van de week ook apjes teruggelezen die ik gestuurd had na mijn opname in het ziekenhuis. Veel is als een waas voorbij gegaan. Ik wist wel dat ik pijn heb gehad maar was me er op dat moment niet zo bewust van. (Waarschijnlijk door alle medicatie). Ik heb ook nogmaals alle kaartjes gelezen die ik gekregen heb. De sterkte wensen, tekeningen en lieve woorden. Het ontroerde. Ik heb ze opgeborgen in een mooi kistje. Zodat ik ze later nog eens kan lezen. 

Afijn zo gaat dit deel een van mijn revalidatie. Het deel voor het belasten. 

Insomnia exit.

Iets wat ik altijd goed kan en ook altijd fijn vind om te doen is slapen. Ik heb daar eigenlijk nooit moeite mee gehad. Meestal als ik naar boven ga en mijn hoofd op mijn kussen leg en mijn ogen dicht doe val ik al in slaap. 

Sind mijn opname in het ziekenhuis is dat anders. In het ziekenhuis lag ik met meerdere mensen op een kamer. Soms hadden mensen s’ nachts pijn waardoor er regelmatig zusters op de kamer in de weer waren. Soms was ik zelf degene die pijn had en soms was ik gewoon wakker en kon ik gewoon niet meer slapen. Eenmaal thuis gekomen hoopte ik op mijn oude vertrouwde nachtrust maar dat viel tegen. Ik had enorm last van nachtzweten. Dat is echt irritant. Rond 4 of 5 uur werd ik wakker, helemaal zeik nat en inmiddels dan ook koud. Ik kon door de kou niet meer slapen en meestal ging ik er dan rond 6 uur maar uit om warm te worden in de douch. Met het afbouwen van de oxy hoopte ik dat het nachtzweten zou verdwijnen. Nou, dat viel tegen. Het werd wel iets minder maar het lukte maar niet om een nacht door te slapen. Dat irriteerde me dan ook mateloos. Ik weet hoe belangrijk slapen is voor herstel.

Toen ik ook af wilde bouwen met de paracetamol bleek dat nog even te vroeg. Eerder deze week werd ik rond 3 uur wakker. Mijn been deed niet echt pijn maar voelde oncomfortabel. Mijn enkel die in de brace hangt was wel pijnlijk van de stand waar hij blijkbaar te lang in gehangen had. Nou uiteindelijk heb ik rond een uur of 5 een paar paracetamol genomen waarna ik na een half uur wel in slaap viel. Oké. Blijkbaar heb ik die nog nodig. Daarna heb ik de paracetamol spiegel weer opgebouwd. 

Maar nu... Al 3 nachten slaap ik door en wordt ik door de wekker wakker. Man wat heerlijk! Geen last meer van nachtzweten. Ik merk meteen dat mijn energie level overdag ook veranderd. Ik kijk nu al uit naar straks.. dan mag ik weer. :-)

Welterusten allemaal!

Helemaal in mijn personal space

Het gebeurde op maandag ochtend. De eerste dag dat Sander weer naar Oss zou gaan om te werken. Sander en ik hebben afgesproken dat ik voor hem ga douchen. Dit vanwege de veiligheid, mocht er iets gebeuren kan hij me nog helpen. Een natte vloer is toch een risico, ondanks de voorzorgsmaatregelen. Daarnaast zorg ik dat ik ten aller tijde een telefoon ergens op zak heb, zodat ik kan bellen. 

Zo gezegd zo gedaan. Mijn ochtendjas lag op de grond. Ik raapte hem op en deed hem aan. Ik voelde in mijn zij een soort gekras. Sommige kledingstukken hebben labels die wat stugger zijn en dan even kunnen irriteren. Zo voelde dit ook en ik schonk er verder geen aandacht aan. Ik hinkte met mijn looprek naar de douch. Daar aangekomen deed ik mijn ochtendjas uit. Dit soort dingen gaat niet snel. Ik steun op mijn goede rechter been en met een hand aan het rek. De ochtendjas viel op de grond en toen zag ik het.. er viel een muis uit. Heel snel realiseerde ik me dat het gekras dat ik eerde voelde in mijn zij een staart of nageltjes moet zijn geweest. Ik gilde, hinkte met looprek en al naar buiten en sloot zo snel ik kon de badkamerdeur. Mijn ochtendjas inclusief muis achterlatend in de douchtruimte. Ik trilde en rilde over mijn hele lijf. Daar stond ik, in de bijkeuken, leunend tegen de deur waar de ketel achter hangt. Zo rustig mogelijk probeerde ik Sander te bellen om mij te komen helpen. (Achteraf zei Sander dat het alles behalve rustig klonk) Hij zette me eerst op een stoel met een glas water. Ik heb nog nooit gehyperventileerd maar zat er niet ver vandaan op dat moment.

Wat misschien niet iedereen weet. Ik ben voor niet veel bang maar wel voor muizen en kikkers. Ik weet dat ik groter ben en dat ze banger zijn voor mij. Het heeft meer met het schrikeffect te maken wat ze kunnen veroorzaken. Kikkers springen ergens heen en muizen zijn ineens ergens. Op stal zijn er ook muizen. Daar doe ik er alles aan om een ontmoeting met een muis te voorkomen. Alles wat ook maar zacht aanvoelt, zoals doekjes handdoeken en dekjes zitten in plastic afgesloten bakken zodat ik geen risico loop dat een muis dit als ideale nestelplaats gaat zien en een nest bouwt. Eten zit opgeborgen want als er iets te halen valt komen ze terug. Op een afstand vind ik een muis niet zo erg maar niet zo dichtbij. Dit was echt te veel in mijn personal space!

Afijn, Sander is op muizenjacht gegaan. Het was een piepklein veldmuisje die doodsbang was. Waarschijnlijk net zo geschrokken als ik. Hij is die nacht waarschijnlijk door een openstaand bovenlichtje in de woonkamer naar binnen gevallen waarna hij beschutting heeft gezocht in mijn ochtendjas. Niet wetende dat de eigenaar dat ding de volgende dag aan zou doen.

Krammen, foto’s en knex.

Vanmorgen terug naar het ziekenhuis. Eerst foto’s en daarna naar de chirurg. Toch een beetje spannend. De chirurg was tevreden. Hij keek hoever ik mijn been kon buigen en strekken hoe de wond genezen was. Samen hebben we naar de foto’s gekeken. Ik vind het knap, zoals hij mijn been gemaakt heeft. Hij is tevreden, zowel met de foto’s als met de genezing tot nu toe. Over een week of 7 mag ik terugkomen als dan alles goeds mag ik gaan belasten. Ondertussen blijf ik oefenen met bewegen. De brace mag overdag af, s’ nachts nog niet.

Sommigen vragen na het zien van de foto’s of ik hier geen last van ga krijgen of dat ik mijn knie gewoon kan gebruiken. Ik heb geen idee. De chirurg ook niet. Ik kan waarschijnlijk geen 80 worden met al het metaalwerk in mijn been, of nou ja, qua leeftijd zal ik best 80 kunnen worden maar ik bedoel dan natuurlijk dat mijn knie eerder versleten zal zijn en dat er waarschijnlijk ooit een kunstknie in zal gaan. Maar zover is het niet en ik wil ook niet zover kijken en denken. Het is niet dat ik niet wil erkennen dat dit ooit gaat gebeuren. Wat ik wil is zover mogelijk komen met mijn knie met knex. Ik kijk naar nu.

En nu ga ik elke dag vooruit, nu zijn mijn krammen eruit, nu mag ik overdag zonder brace. En al die dingen en de emoties die ik daarbij ook ervaar zijn nu uitdaging genoeg. Voor nu.. Tijd zal leren wat ik kan, wat ik voel. 

De eerste stapjes zonder brace thuis voelde onwennig. Bij elke stap voel ik mijn been meebewegen en dat voelt nog raar en kwetsbaar. Dat wordt vast elke dag een stukje beter. 

(Oh en, de pin in het bovenbeen is niet van nu maar van 2002 toen ik een scooterongeluk kreeg.. ) 

     

Flying solo

Sinds afgelopen maandag gaat Sander weer elke dag naar Oss om te werken. De eerste week na mijn vertrek uit het ziekenhuis heeft hij thuis gewerkt en mij verzorgd. 

De eerste dagen van deze week was ik niet geheel alleen, Tonnie, mijn schoonmoeder kwam langs en een aantal vriendinnen kwamen even kijken hoe het ging. Woensdag was ik overdag alleen. Het zorgen voor mijzelf lukt aardig. Door de aanpassingen die Sander heeft gemaakt op mijn looprek lukt het goed eten en drinken vanuit de keuken meenemen naar de kamer. In het tasje wat aan mijn rek bungelt kan ik plastic bakjes doen. Gelukkig hebben we veel plastic bakjes in allerlei soorten en maten. Door mijn werk op de trein heb ik in de loop der tijd veel handige bakjes die goed sluiten verzameld. Ik sleepte altijd mijn eten met me mee en dan zijn goed-sluitende plastic bakjes ideaal. 

Vandaag ga ik terug naar de chirurg. Er wordt weer een röntgenfoto van mijn been gemaakt om te zien hoe alles geneest en mijn krammen gaan eruit. Het voelt weer als een kleine mijlpaal. 

Fijne dag allemaal!