Rolstoel en krukken

Op dit moment beweeg ik me voort met krukken, het looprek of de rolstoel. Vooral als Sander en ik de hort op gaan gaat de rolstoel mee. Een klein stukje met krukken lopen gaat wel maar een lang end is een uitdaging. Dan biedt de rolstoel uitkomst. Ik moet zeggen, er zijn nog nooit zoveel mannen (en vrouwen) voor mij door de knieën gegaan. 

Als we onderweg zijn met rolstoel heb ik altijd krukken bij me voor het geval ik naar het toilet moet oid. Dat is echt handiger met krukken. Als ik me dan eenmaal verticaal richting toilet beweeg zeggen mensen. “ Oooo je kan gewoon lopen! Het valt wel mee. “ Grappig is dat, zolang je in een rolstoel zit is het leed blijkbaar groter dan als je staat of met krukken loopt. Nou, het leed is niet groter of kleiner.  De rolstoel is een praktische manier van voortbewegen. Nu hoef ik geen brace meer om maar ook die zorgt ervoor dat mensen anders met je omgaan of naar je kijken. Ze zijn dan voorzichtiger. Bij mij is het zichtbaar en daar reageren mensen op. Het is jammer dat er geen burn-out brace bestaat. Of een depressie kruk. Ziektes die je wereld op zijn kop doen staan maar waar je geen uiterlijke kenmerken bij ziet. Dus ik heb mazzel, de ogen die op mij gericht zijn, zijn zonder oordeel.

Ondertussen heb ik ook al een tijdje een angst. Ik heb een aantal weken geleden gedroomd dat ik opstond en zo weg liep, zonder aarzeling. Sinds die tijd ben ik bang dat ik dat doe. Ik heb helemaal geen pijn. Soms voel ik ongemak maar dat is eigenlijk alleen de spieren die stram zijn. De fysio moest lachen, “ Dat voel je wel hoor als je opstaat,  waarschijnlijk doet dat zoveel zeer dat je meteen naar steun zoekt, of meteen gaat zitten” Alles in mijn been is natuurlijk verzwakt door het niet gebruiken. 

Ik kan inmiddels wel steeds makkelijker op mijn zij liggen. Als ik dan zo op bed lig beweeg ik mijn linker been naar boven en weer naar beneden. Zo train ik een beetje mijn gluteus maximus, medicus en vast ook minimus a.k.a. Grote (en kleinere) bilspier(en). Ik merk dat mijn spieren een klein beetje sterker worden en dat is fijn voor als ik mijn been straks weer mag belasten. Bewegen met mijn been gaat sowiso beter. Stuntelde ik eerst nog met een grijper of vroeg ik hulp als er iets viel. Nu zwaai ik mijn linker been als een echte prima-balarina naar achteren. Dat zorgt voor tegengewicht zodat ik met een mooie buiging naar het gevallen voorwerp kan reiken en het zelf op kan pakken.

Ik had gister ook een klein “ jeuhhh” momentje. Ik smeer regemaltig mijn litteken in en voel soms ook aan de plek waar de breuk zit. Nou druk ik niet hard en als ik dan een beetje op die plek drukte voelde ik pijn. Gisteren merkte ik dat als ik erop drukte dat ik niks voelde. Ik heb overigens niet daarna geprobeerd met meer druk te kijken wanneer het wel zeer ging doen maar ik was er blij mee. Ik weet niet of het dan het weefsel is wat minder pijn doet of het bot maar dat doet er niet heel veel toe. Ergens hoop ik dat dit betekend dat het bot genezen is maar volgens mij zitten er in bot geen zenuwen dus zal het wel niet het bot zijn wat ik voel, of..eigenlijk niet meer voel. Afijn. De kleine dingen.