2025

Het is kerstavond, we zijn onderweg naar kerst. De tijd is zo snel gegaan! Er is ook veel gebeurd in 2025. Gert-Jan en ik zeiden eind 2024 tegen elkaar: van 2025 maken we een saai jaar. Dat is niet gelukt. 

In mei heb ik mijn assessment gedaan en ben ik arbeidsdeskundige geworden. Daar ben ik best trots op. Het is een doe vak. Je leert het vooral in de praktijk. Dus na het behalen van mijn papiertje is het een kwestie van veel doen. Net als je rijbewijs eigenlijk. 

We zijn ook verhuisd. Roermond hebben we achter ons gelaten en nu is weert onze thuisbasis. Een heerlijk huis waar we ook al het nodige aan gespijkerd hebben en waar ook nog het nodige moet gebeuren. 

En dan .. in juli stond mijn lieve Cato ineens met een breuk in haar hoofd in de wei. We zijn nog  naar de kliniek gegaan om fotos te laten maken en mogelijkheden te bespreken. Maar, houden van, is ook loslaten. Een moeilijk besluit maar wel het meest cato- waardige. Een dier verliezen is altijd pijnlijk, maar zo plots, het heeft erin gehakt. Ik mis haar ❤️

Vynn, onze jaarling zou naar dezelfde stal als Cato verhuizen maar dat wilde ik niet meer. Dat voelde niet goed. Voor hem ben ik op zoek gegaan naar een andere plek. Hij verhuisde in oktober naar Weert. Een heerlijk ventje waar ik veel plezier aan beleef. De stal waar ik nu sta is een leuke stal. Fijne mensen die meedenken. 

Om wat mensen te leren kennen in Weert ben ik op naailes gegaan. Leuk en lekker ontspannend.

En dan staat 2026 voor de deur. Een mooi getal, ik hou wel van even. 

Ik hoop dat er wat meer rust in de wereld met wat meer ruimte voor elkaar. 

Fijne feestdagen en een goed, gezond en gelukkig 2026!

The off switch

Ik ben 2 weken geleden gestopt met Facebook.

Een stap. Ik zit al heel lang op social media. Ooit op Hyves, met de dansende banaan. Toen dat stopte ben ik overgegaan op facebook. In het begin ook om wat contact te kunnen houden met familie die ver weg woont of die ik weinig zie. 

Uiteindelijk omdat ik het gewoon wel leuk vond. De laatste jaren vond ik het steeds minder leuk, ik weet niet zo goed meer wanneer dat is begonnen. Veel reclame maar ook veel nare reacties. Niet zozeer op mij, ik post zelf bijna niks en hou me buiten discussies. Maar op anderen. Dat irriteerde mij. Mensen hebben geen ruimte meer voor elkaar. Wat de ander doet of vindt is per definitie niet goed en de beste stuurlui staan aan wal. 

Dat terwijl we allemaal, ongeacht de rugzak die we dragen een weg proberen te vinden in dit leven. 

Polarisatie en bedreigingen, ik kan dat in mijn eentje niet veranderen maar ik heb voor mezelf besloten the off Switch in te drukken. Geen toeschouwer meer te zijn van de haat en nijd die door anderen verspreid wordt. 

Ik merkte dat ik er boos van werd. Je bent uiteindelijk je eigen creator van je hemel of hel, door dingen wel of niet te doen. 

Ik heb gekozen voor the off switch en het geeft rust. Heerlijk.

Voor nu alleen nog op LinkedIn en Instagram ❤️ 

Fijne dag

Iemand mijn geluk toevallig gevonden? ik wil het graag terug..

Alles ging beetje bij beetje beter. Ik worstelde wat met de balans tussen dingen doen en rust nemen. Maar daar een beetje mee worstelen is niet erg. Voelen dat het soms te veel is geeft weer informatie om een stapje terugte doen. Vorige week woensdag en donderdag had ik best veel gedaan. Naar de tandarts en donderdag voor het eerst met de trein weer naar Eindhoven om koffie te drinken op het werk. Donderdag avond was ik heel moe. Ik ben op tijd naar bed gegaan. Vrijdag werd ik wakker met wat pijn onder mijn rib. Omdat het niet weg trok toch maar gebeld met de polie chirurgie. Ik vertelde wat ik voelde, zelf vond ik de pijn wel meevallen. Er was mij op het hart gedrukt: Bij pijn en koorts bellen, en in mijn geval ook als mijn temperatuur verhoging aangeeft, gezien de vorige keer. Ik hoorde mezelf veronschuldigen, ik merk dat ik wat onzeker ben geworden over wat mijn lichaam wel en niet aangeeft. Annemarie, die aan de andere kant van de lijn mijn verhaal beluisterde, zei meteen, nee hoor mevr. Ysebaert, ik weet dat als u belt dat echt niet voor niks is. Ik ken u verhaal en toen ik u naam hoorde ging er meteen een belletje rinkelen. Oef.. dat was confronterend.

Het overleg met de arts gaf rust. 

Die avond meette ik mijn temperatuut op. Koorts. Shit, toch maar weer het ziekenhuis bellen. Gezien mijn historie wilde de arts mij zien. De ontstekingswaaden waren iets verhoogd. Er werd besloten om een ct scan te maken.

Het goede nieuws was dat mijn buij er goed uitzag. Het slechte nieuws was dat er op de plek waar ze eerder per ongeluk mijn long hadden aangeprikt nu een abces was ontstaan ter grootte van een tennisbal. Ik werd weer opgenomen. Zaterdag zou er opnieuw een ct gemaakt worden van de totale long. Misschien moest er een drain etc.

Ik brak. Weer een opname, mogelijk weer een drain op een plek die ik erg spannend vond. Gert-Jan troostte en baalde net źo hard of misschien wel harder.

Goed, eenmaal op de afdeling van de acute opname had ik me herpakt. Het is niet anders. Schouders eronder en accepteren dat dit de nieuwe kaarten zijn die op tafel liggen. Vandaag, maandag is de drain gezet, in de tussentijd is mijn temperatuur regelmatig  flink naar boven gegaan en weer gezakt en dat hoort wel bij het beeld van een abces. Als alles verder goed gaat blijft de drain er een paar dagen inzitten totdat het abces leeg is en dan mag de drain eruit. Ondertussen blijf ik in het ziekenhuis. Daarna nog een paar weken antibiotica en dan kan mij lichaam het staartje zelf.

De drain irriteerd wat. Het zit op mijn rug dus ik zit wat scheef. 

Het mag nu wel stoppen. Liever geen ziekenhuis-gebeuren meer hierna, ik ben er meer dan klaar mee.

Verder op weg naar herstel

Inmiddels zijn we een paar weken verder. Ik ga vooruit. Ik ben rond 10 augustus ontslagen uit het ziekenhuis. Gert- Jan had een rolstoel geregeld zodat ik wat mobieler ben. Het lopen ging wel, maar kleine stukjes. Op mijn verjaardag vorige week is de antibiotica eraf gehaald. De zondag ervoor ben ik gestopt met de paracetamol, de laatste pijnmedicatie. Dat gaat goed. De drain zit er nog steeds in. De artsen zijn voorzichtig gezien wat ik allemaal meegemaakt heb. Volgende week ga ik weer naar Maastricht. Dan wordt er weer bloed geprikt om te kijken of mijn lijf, ook zonder antibiotica, nog steeds vooruit blijft gaan. De drain voert nog steeds vocht en rommel af maar de hoeveelheid neemt af. Ik ben inmiddels bedreven geworden in het zelfs spoelen van dat ding. In het begin deed de thuiszorg dat in de ochtend en ik zelf in de avond. Nu komen ze één keer per week voor een check up en verder doe ik alles zelf.

Als mijn bloedwaarden volgende week nog goed zijn mag de drain eruit maar dat willen ze niet in één keer doen maar stukje voor stukje. Ze hebben verteld wat daar het voordeel van is, ik ben het vergeten. Volgens mij houden ze op die manier de weg naar buiten nog open zodat de laatste rommel eruit kan. (denk ik). 

Het spoelen gaat steeds lastiger en dat is goed. Werden er in het ziekenhuis wel 15 spuiten met 100 ml gespoeld lukt nu nog maar 60 ml met moeite, een deel komt niet terug in de spuit maar loopt langs de inloop van de drain. Dat is normaal. In mijn lijf heeft zich naast de drain een tunnel gevormd waarlangs het water dan weg loopt. 
Ook mijn energie gaat vooruit. Ik pak steeds meer stukjes op. Was doen en opvouwen, vaatwasser in en uit ruimen. Kleine stukjes lopen met de hond. Voor de langere stukken gaat de rolstoel nog mee. Dan kan ik zitten als ik moe wordt of buiten adem raak. Het herstel van de klaplong is nog vervelend maar ook dat gaat vooruit. Er zit nog wat vocht achter mijn longen. De beperking van de long merk ik vooral als ik bijvoorbeeld de trap op loop. Een paar weken terug was dat ook als ik gewoon de trap op liep, dat gaat nu beter. Nu moet ik vooral bijkomen als ik iets in mijn handen draag terwijl ik naar boven of beneden ga.

Al met al gaat het dus vooruit. De artsen blijven voorzichtig. Een alvleesklier is geen huid als je het aan elkaar hecht, het is materiaal wat niet makkelijk aan elkaar blijft zitten. Een alvleesklier lekkage is dus een veelvoorkomend complicatie en kan blijkbaar nog een half jaar nalekken. Ik heb nu nog geen idee wat dat wel of niet met de rest van mijn herstel gaat doen. Er zou zich in theorie weer opnieuw een abces kunnen vormen. Daarnaast ga ik regelmatig gecontroleerd worden op diabetes. De alvleesklier zorgt voor insuline en aangezien ik nu een stuk mis willen ze dat monitoren. Voor nu reguleert mijn lichaam dat goed.
De arts was geschrokken van de grote van het abces wat ik in mijn buik had. Normaal gesproken is een mens daar veel zieker van. Voor mij geldt dus dat ik eerder aan de bel moet trekken en niet moet wachten tot ik bijvoorbeeld koorts heb. Mijn lichaam geeft dus andere signalen.

Inmiddels probeer ik dagelijks klusjes voor mezelf te verzinnen zoals bijvoorbeeld de was opvouwen en eenlingsokken uitzoeken of bijvoorbeeld een wandeling naar de schoenmaker om daar iets af te leveren. Ik zoek naar balans in activiteit en rust. Soms gaat het goed, soms niet. oh well.. Ill get there..

Werken aan "Op weg naar huis".

Rond half 8 elke morgen begint het ziekenhuis te ontwaken. 'Goedemorgen' zegt de stem van en verpleegster en de gordijnen worden een stukje open geschoven. Ze komt voor de controles: temperatuur, saturatie (hoeveelheid zuurstof in het bloed), bloeddruk, ontlasting ja of nee etc. Een ander vraagt ondertussen of ik me wil douchen en als ik knik worden er handdoeken neergelegd. Daarna komt ook de medicatieronde. Ik vraag een kortdurende oxy extra, zodat het douchen en verzorgen geen pijn doen.

Het gaat langzaam beter. Ik krijg elke dag meer energie. Gister heb ik voor het eerst staand gedouched. Toen ik bijna klaar was moest ik toch even zitten, ik werd misselijk. Daarna een uur op bed gelegen om de misselijkheid te laten zakken en bij te komen. Vandaag was ik niet meer misselijk na het douchen maar nog wel moe. Dat soort dingen kosten me nog veel energie maar het ergste heb ik gehad en ik ga echt merkbaar vooruit.

Afgelopen zondag gevraagd aan de arts of we konden starten met het afbouwen van de pijnmedicatie. Het zijn voornamelijk opiaten die ik krijg. Daar moet je niet te lang aan zitten als het niet nodig is. En als het afbouwen te snel is, kan je altijd weer terug. Zo gezegd zo gedaan. 

Maandag hadden de artsen het ineens over ontslag. Eerder hadden ze het over het eind van de week. Maar later hadden ze het over woensdag. Nu lijkt het er echt op dat ik morgen naar huis ga. 

Straks komt de fysio om te oefenen met traplopen. En zo gaat het elke dag beter en ben ik elke dag eens stukje meer op weg naar huis.

Nog niet thuis...

Het is allemaal niet zo spoeddig verlopen na het zetten van de varkensstaart. Zondag is er een scan gemaakt en daar bleek uit dat de drain niet voldoende deed. Er moest dus toch een drain via de buitenkant. Rond 2 uur kon ik hier op die zondag al terecht. Het zou onder plaatselijke verdoving zijn. Er werd goed uitgelegd hoe het zou gebeuren. In de ct scan en dan steeds een stukje verder. Tussendoor steeds nieuwe scans maken om te zien of alles nog goed was en ik moest heel stil blijven liggen. Aan het eind is het fout gegaan. Mijn long is geraakt waardoor er een stukje van mijn long is geklapt. Waarschijnlijk heeft de drain langs mijn longvlies gelegen. Ik verging van de pijn. Mensen die me kennen weten dat ik best een taaie ben met een redelijk hoge pijngrens. Ik heb het uitgeschreeuwd van de pijn. Op dat moment is er wel iets van pijn medicatie gegeven maar dat haalde net ergens het randje eraf. Ondertussen werd er op de achtergrond gebeld met verschillende artsen. Het vocht waar ingeprikt is zit vol ontstekingsrommel en alvleessap. Dat laatste is een verterings sap wat je al je cellen aanvreet. Dat wil je niet in je buikholte. Om de pijn onder controle te krijgen en mijn long in de gaten te houden ben ik naar de intensive care gegaan. Rond half 7 was de pijn onder controle. De drain is er uiteindelijk uit gehaald waardoor ik weer iets kon ontspannen. Met het totaal aan medicatie wat ik die zondag middag nodig had om een beetje te kunnen ontspannen kun je blijkbaar een paard platleggen, zo werd het me de volgende ochtend verteld.

Een nieuwe drain was toch wel echt nodig. Dat wat ik zondag had meegmaakt wilde ik nooit meer. Mijn arts wilde dat ook niet meer voor mij. Ze heeft gehoord hoe traumatisch dit voor mij is geweest. En heeft hier ook meteen psychologische hulp voor aangeboden. Een nieuwe drain wilde ik alleen nog onder volledige slaaproes/weg van de wereld. Maandag ochtend is die meteen gezet en dat is gelukt. Hij doet het.

Inmiddels lig ik weer op de afdeling. Een paar klote dagen. Inmiddels is het dinsdag en vanmorgen heb ik mijn arts gevraagd om nog eens naar de pijnmedicatie te kijken. Ik kon alleen maar stil liggen, niet bewegen dan ging het goed, als ik bewoog verging ik weer van de pijn. Die zijn aangepast en het is een wereld van verschil. Ik heb lekker kunnen douchen en kan weer redelijk goed rechtop zitten en ook een stukje lopen gaat, nog wel met ondersteuning.

Mijn long zit trouwens weer waar hij moet zitten ik heb er door het hele gebeuren wat vocht achter zitten waardoor ademen lastig gaat. De drain loopt goed. Vandaag ben ik weer de ct scan in gegaan. Toen ze vertelde dat ik daar heen moest begon ik spontaan te janken en dat stopte pas toen ik weer op weg terug was naar de afdeling. Gelukkig gaven de mensen van de ct mij even de ruimte om mezelf even bij elkaar te rapen toen we moesten beginnen met de scan.

Het vocht in mijn buik wordt langzaam wat minder maar ik ben er nog niet. Eerst even bijkomen van wat er gebeurd is en dan hopelijk verder in de week beter nieuws. Voor nu doe ik het nog even rustig aan.

Dank voor alle lieve woorden, apjes geluk en beterschaps wensen, die doen me goed.♥️

Varkensstaart

Het is inmiddels zaterdag. Afgelopen donderdag ochtend mocht ik me komen melden. In de eerste instantie was er geen plek op de maag-darm-lever afdeling dus werd ik opgenomen op de orthopedie afdeling. Een hele andere afdeling dan MDL. Dat merkte ik zowel aan de mensen diw daar werkten als aan de patienten. Veel grijze bolletjes en 2 ingerichte huiskamers. In de loop van de dag kwamen ze vertellen dat ik rond 11 uur aan de beurt zou zijn. Daarna zou ik weer naar mijn vertrouwde MDL afdeling verhuizen. In de ochtend is het druk op de afdeling. Ik kan mezelf wassen en aankleden maar dat geldt niet voor iedereen. Terwijl ik over de gang schuifel naar de douche hoor ik halve gesprekken uit de verschillende kamers. 'Oh, heeft u in u broek gepoept?' En, ' ze hebben gisteren uw aanbeien gewassen'. Dat heb je met grijze bolletjes, die horen minder dus er is meer volume nodig om te kunnen communiceren.

Afijn, na het douchen een operatiejas aan en broekje en dan maar wachten. Als ik opgehaald wordt mag mijn bril op het nachtkasje blijven. Zonder bril vervaagd de wereld om me heen. Ik wordt naar een plek gebracht waar mensen wachten voor het onderzoek en daarna daar uitslapen. Ik vond het toch wel spannend allemaal. Aan de overkant liggen mensen te eten, 'we checken dit nog even en dan mag u naar huis'. Ik lig natuurlijk in Maastricht en daardoor wordt er nederlands en limburgs door elkaar heen gebruikt. Ik observeer de verpleegkundigen, ze werken hard. Dat is eigenlijk overal zo waar ik tot nu toe ben geweest. Ze lopen allemaal op klompen. Ik neem mezelf voor om een keer te vragen of dat iets is wat moet, of dat het gewoon het lekkerst loopt of meest hygienisch is ofzo. Dat komt wel als ik op de afdeling lig. Ze mogen het zelf weten, maar het zijn wel medische klompen. Net als met de schaartjes die ze nij zich dragen. Die zie ik in allerlei kleurtjes voorbij komen. Dat mogen ze zelf bestellen.

Na de ingreep lag ik ook aan de andere kant van de kamer. Ik had veel pijn en ben eigenlijk de hele middag verder duf geweest en heb veel geslapen. Het zetten van de drain is gelukt! Van te voren wilde ik graag zien hoe het ding eruit zou zien. (Zie onder).

Vandaag gaat het beter. Ik heb minder pijn en val niet om de havenklap in slaap. Morgen om 9 uur wordt er een scan gemaakt om te zien of er voldoende effect is. Als dat zo is en mijn bloedwaarden zijn goed mag ik naar huis. Als er nog steeds niet voldoende wegloopt wordt er toch aan de buitenkant van mijn buik een drain gezet. Vingers crossed.

Drie weken P.O.

Vanmorgen ben ik weer opgenomen in het ziekenhuis. Mijn herstel schoot niet erg op. Voor de operatie had de chirurg gezegd dat ik na een week of 6 weer zwaar zou mogen tillen. Mijn verwachting was dat ik dan na een week of 3 wel meer moest kunnen dan nu op dit moment lukt. Afgelopen weekend ging het niet goed. Ik had verhoging en sliep vooral veel. Daarnaast lukte eten ook niet zo goed. Woensdag had ik een afspraak met de chirurg. Eigenlijk zou de drain eruit gaan als de productie laag was. Ik had al een paar dagen gezien dat de productie juist toenam dus ik verwachtte niet dat hij er al uit mocht. De weken hiervoor ben ik bijna elke week 2 keer terug gegaan naar het ziekenhuis omdat de drain niet lekker zat. De drain werd op zijn plek gehouden door 2 hechtingen. Tijdens de verzorging van dat ding constateerden de thuiszorg en ik op een gegeven moment dat hij nog maar aan één kant vast zat. De andere kant was losgescheurd. In het ziekenhuis lukte het toen niet om er een hechting bij te zetten omdat die zo hard trok dat ik door de grond ging. Dus dan maar fixeren met pleisters. Tot het moment dat de andere kant ook los was. Toen is er wel opnieuw een hechting gezet. Dat ging een paar dagen daarna was het stukje waar de hechting inzat zo geirriteerd dat ik constand pijn had en de drain steeds vast moest houden als ik me bewoog. Dat was afgelopen vrijdag. In het zieknhuis hebben ze toen de hechting eruit gehaald, dat gaf verlichting. Ik keek dus uit naar woensdag want.. als alles goed ding mocht dat ding eruit.

Ik ben blij met deze chirurg. Ze is niet van afwachten of half werk. Door mijn verhaal wilde ze verder kijken. Die middag ging ik nog door de scan om te zien hoe mijn buik er van binnen uit zag. Aan het eind van de dag ben ik gebeld. Er zit een behoorlijke zak gevuld met vocht tussen mijn mild en maag.  Een complicatie na de ingreep. Mijn lijf kan dat zelf niet oplossen en dus wordt er morgen ochtend een inwendige drain gezet. Die drain zorgt ervoor dat het vocht via mijn maag en spijsverteringskanaal weg zal lopen. Het was dus niet gek dat mijn herstel zo achter bleef.

Vanmorgen mocht ik me dus weer melden. Inmiddels heb ik bijna routine in het inpakken van mijn tas. Een aantal dingen moeten mee:

- shampo en douchspul

- slippers

- pyjama +voldoende kleding

- verlengsnoer

Oh de laatste roept misschien wat vragen op. Inmiddels weet ik dat de snoertjes van mijn telefoon en tablet niet lang genoeg zijn om op te laden tijdens het kijken van een film en het luisteren van muziek. Het stopcontact zit namelijk in de achterwand en het bed staat een stukje daarvoor, erg onhandig. Dikke tip dus om die ook in te pakken.

En daar lig ik dan weer. Morgen tegen het eind van de ochtend wordt ik geholpen. Ik hoop dat het daarna dan beter gaat en gewoon weer mee kan doen met alles. 

Update

Even een update, het is inmiddels namelijk vrijdag. Afgelopen maandag avond mocht ik naar huis. Dat was fijn! Dinsdag en woensdag waren slechte dagen. Ik heb veel geslapen en had veel pijn. Donderdag ging het beter. Iets meer energie en ook minder pijn. Vandaag ook. Ik begin nu langzaam met het afbouwen van de oxycodon. Maar rustig aan. De drain zit nog in mijn buik en die zorgt regelmatig voor ongemakken. Volgende week donderdag ga ik terug naar het ziekenhuis en dan hoop ik te horen wanneer die eruit mag. ( Ik hoop dat de drain er dan meteen uit kan, maar dat weet ik nog niet zeker.)

Ik krijg veel kaartjes en berichtjes, dank jullie wel allemaal!! Zoals je ziet heb ik goed gezelschap ;-) 

umc Maastricht.

Een paar maanden geleden kreeg ik een alvleesklier ontsteking. En dat is waar dit avontuur begon. Ik werd onderzocht omdat ze wilde weten waar de ontsyteking vandaan kwam. Daar kreeg ik geen antwoord op. Ze vonden wel een cyste in mijn alvleesklier ter grootte van een tennisbal. Het vocht van de cyste liet zien dat het nu geen kanker is maar dat het dit in de toekomst wel kan worden. Uit voorzorg wilden de doctoren de cyste weghalen, een preventieve operatie dus. Afgelopen dinsdag was ik aan de beurt. Ik vond het spannend. Ik ben van te voren goed ingelicht. Een milt besparende pancreasstaart resectie zou het worden. Dat is een operatie waarbij de alvleesklier staart eraf word gehaald en daarmee dus de cyste verwijderd. Een operatie met mogelijk veel complicaties. Zoals bv 'als er een ader wordt geraakt dan moet mogelijk de milt eruit', om maar wat te noemen. Van te voren had ik nergens last van, geen pijn oid. Ik heb de cyste nooit gevoelt. Maar goed, een geluk dat ik de ontsteking kreeg, anders had ik nooit geweten dat er een cyste zat.

Afijn. Maandag middag werd ik al opgenomen in Maastricht. Een academisch ziekenhuis waar specialisten zijn op dit gebied. Een warm welkom en de chirurg kwam nog langs of ik nog vragen had. Dinsdag was ik als eerste aan de beurt. Alle succeswensen die ik van te voren kreeg heb ik door gegeven aan de chirurg. In de o.k. allerlei grote apparaten. Ik vroeg natuurlijk vanalles over wat ik zag. Mijn manier om te snappen en grip te krijgen op wat er om me heen gebeurd. Ik zou geopereerd worden door een robot. Bijzonder om allemaal te zien. Ik heb wel meer operatiekamers van binnen gezien maar dit was voor mij toch de meest grote en meest indrukwekkende.

Ik moest langer op de recovery blijven, tot de volgende ochtend. Gelukkig mochten Gert-Jan en Mara wel even bij me zijn. Ik moet zeggen dat ik daar vrij weinig van meegekregen heb maar ik weet het nog wel en was heel blij dat ze er waren! Elk uur kwam er iemand bij me kijken om te zien hoe het ging en werden mijn waarden gecheckt. De volgende ochtend mocht ik naar zaal. Dat was in de eerste instantie een kamer alleen. De afgelopen dagen heb ik veel geslapen. Eten gaat nog niet zo goed. Drinken wel, dus mijn infuus mocht eraf.

De artsen zijn tevreden. Tijdens de operatie is het slagader naar mijn milt wel geraakt. De milt kreeg gelukkig voldoende bloed van andere aders, die hebben ze gelukig kunnen laten zitten maar het had wel een miltinfarct tot gevolg. Het is nu nog even afwachten hhoe hij zich houdt. Daarnaast houden ze de drain die in mijn buik zit in de gaten. Daar zit op dit moment wat alvleeskliersappen in. Ze monitoren of de sappen goed worden afgevoerd.

Op dit moment lukt zelfstandig douchen en val ik niet meer halverwege het typen van een apje in slaap. Ik oefen elke dag met de fysio en ontvang echt hele lieve berichten. Dank allen!

Waarschijnlijk mag ik aankomende dinsdag weer naar huis. 

Storm!

Sinds ongeveer twee maanden woont er een klein frummeltje bij mij. Een pup die ik Otis heb genoemd. Het is een Jack russel. Heerlijk, weer een hondje om me heen. Hij kwam toen hij 8 weken was en sinds die tijd doe ik vanalles om hem te socialiseren. Mee naar het terras, met de trein, op cursus, spelen met andere honden. Kortom: zoveel mogelijk laten zien zodat hij later een hondje wordt wat in evenwicht is en zelfvertrouwen heeft. 

Vanmorgen toen ik wakker werd stormde het. Het is natuurlijk inmiddels al 21 Oktober en de herfst heeft zijn intrede gedaan. Zoals elke morgen rits ik de bovenkant van de bench open. Otis ligt op zijn rug en geeft me een charme offensief. Ik praat tegen hem; goedemorgen, heb je lekker geslapen, was je al wakker? etc. Natuurlijk verwacht ik niet dat hij terug gaat praten maar dit is ons ritueel. Als ik hem eruit haal om zijn tuigje aan te doen krijg ik knuffeltjes en likjes op mijn kin en soms zit daar een knabbeltje bij. Hij heeft nog geen tanden gewisseld dus die doen een beetje zeer. Au, en zachtjes. Hij snapt dat wel. 

Daarna meteen naar buiten. Een pup kun je niet laten wachten, hoewel, dat gaat steeds beter en hij kan steeds langer zijn ontlasting ophouden maar na een nachtrust zit er zo weinig mogelijk tijd tussen uit de bench en naar buiten. Ik ga altijd langs de brandtrap, want dat is de kortste weg en beneden gaat hij dan meteen onder de rhododendron om daar te plassen.

Maar nu was daar een geluid. De storm blies de wind door een toren die vlak bij mijn huis gebouwd wordt. Dat maakte een enorm lawaai, indrukwekkend ook wel. Ik zie Otis naar de trap trekken. Hij vindt dit eng. Ik vertel hem dat we wel ons gaan rondje gaan lopen dus til ik hem op. Hij trilt. Ik druk hem zachtjes tegen me aan en zeg tegen hem dat het niet erg is dat hij het spannend vindt en dat we toch een stukje gaan lopen. Het is ok, ik ben hier. Als we halverwege het grasveld zijn voel ik hem wat onrustig bewegen. Dat is de cue waarin hij mij wil vertellen dat hij nu zelf een stukje wil lopen. Ik zet hem neer en hij loopt een stuk. Op de hoek van de straat blijft hij weer staan. Ik zie dat hij het weer spannend vindt en pak hem weer op. Zo lopen we weer een stukje verder. Uiteindelijk wint zijn nieuwsgierigheid het weer en wil hij weer zelf een stukje lopen. Als we thuis komen zie ik dat hij opgelucht is. Weer wat overwonnen. Brave en grote pup!

Op reis

 Het is al even geleden sinds ik mijn gedachtes en spinsels op papier heb gezet. Nu is het weer tijd. Ik heb vanmiddag een schilderij aan mijn lieve vriendin Annelies gegeven. Een schilderij van haar Vince. Annelies heeft destijds, toen ik aan het herstellen was van mijn verbrijzelde knie, samen met nog 2 vriendinnen voor Cato gezorgd. Sommige dingen zijn voor mij niet in woorden uit te drukken. De dankbaarheid hiervoor is voor mij niet onder woorden te brengen maar wel in kleur en vorm uit te drukken. Ik heb aangeboden aan alle drie om een dier of dieren te schilderen. Vince mocht eerst. 

Schilderen is voor mij een heel proces. Van stukjes en beetjes, stapjes, weghalen, opnieuw inkleuren, kijken en voelen. Het kost tijd. Nu koste het nog meer tijd omdat ik niet alleen een reis op het doek aan het maken was, maar ook in mijn leven. Een half jaar later ziet mijn leven er heel anders uit. En ook dit proces is er een van stukjes en beetjes, opnieuw inkleuren, voelen en vormgeven. 

Ook Vince heeft een hele reis gemaakt, samen met Annelies. Ook hij moest revalideren. 

Vandaag waren we weer bij elkaar, met zijn vieren. Mijn lieve vriendinnen en ik. Bij Vince en Annelies in Nuenen. Als afsluiting van de revalidatie ging Annelies een dressuur proef rijden. Op dit moment, door de corona maatregelen kun je die proeven insturen, en kijkt er een jury naar. Het was een gezellige dag. En terwijl Annelies door de bak haar proeven reed was ik trots op die twee. Ze straalden. Ik vond het ook een mooi moment om het schilderij te geven. Dus afgelopen week de laatste stukjes verbeterd, en er een laag vernis overheen gezet.

Ondertussen gaat ook mijn reis weer verder. Maandag wordt ik geopereerd en worden alle platen en pinnen uit mijn knie gehaald. Hoewel de chirurg het verteld alsof hij een kop koffie en een boterham gaat maken, vindt ik het wel spannend. Het is blijkbaar een kwestie van open maken, dingetjes eruit, en weer dicht. Daarna moet de wond genezen. Ik ben benieuwd. 

Ode aan de Beurs.

 De Beurs, zoals velen weten, mijn favoriete café in de binnenstad van Oosterhout. Ik maakte iets minder dan tien jaar geleden kennis met de Beurs en eigenlijk heb ik me er altijd thuis gevoeld. Toen Sander en ik ons geregistreerd partnerschap sloten hebben we dat dan ook in de Beurs gedaan. Na een aantal wisselingen is nu Petra eigenaar. Iemand die er, in ieder geval zolang ik er kom, al werkt.
Gisteravond na het eten zijn Sander en ik daar heen gegaan. We hadden gistermiddag een vermoeden dat na de persconferentie van gisteravond dit misschien een tijdje niet meer mogelijk was. We wilde nog even een avond gezelligheid en meteen sponsoren. En terwijl de avond vorderde (tot 22:00 wel te verstaan want toen moest hij dicht) werden de contouren van de nieuwe maatregelen duidelijk. Nog één dag en dan moet de horeca weer dicht. 

"morgen nog één kans" werd er gegrapt. Maar zo grappig is het niet. Dit kan best wel even duren. De horeca die het, in ieder geval in Oosterhout, enorm goed voor elkaar had moet weer dicht. 

Sander en ik begonnen al zittend aan de bar mee te denken in mogelijkheden zodat de beurs toch geld kon verdienen. Ik bedoel, de kosten gaan door en ik wil heel graag na de lockdown ook weer aanschuiven aan de bar van ons favoriete café. 

Maar goed. De komende tijd kunnen we niet binnen de muren van de Beurs genieten van drankjes en hapjes maar wel vanuit huis. (info op de facebooksite)

Ik weet zeker dat er meer mensen zijn zoals ik die graag in een bepaalde kroeg komen, of in een fijn restaurant waar ze graag eten. Waar ze zich welkom voelen en waar je het personeel kent en andersom. 

Lieve allemaal, een oproep.. ook aan de mensen die het gevoel hebben dat corona niet echt is, of die niet bang zijn om het zelf te krijgen en daarom wat minder scherp zijn op de regels.. 

Als je het dan niet voor jezelf, je familie, omdat je er niet in geloofd, of om wat voor reden dan ook, niet aan de regels houdt, doe het dan voor je favoriete voetbalclub, je favo restaurant, café, museum of wat dan ook. Alleen als we het tij kunnen keren kunnen we straks weer genieten aan de bar, in het stadion, aan een tafeltje bij het raam of voor een schilderij. 

En tot die tijd ga ik bestellen bij de Beurs, maar ook bij andere ondernemers, doe ik mee aan quizen, en online proeverijen om te helpen met het openhouden van onder andere onze horeca. Wie doet er mee? 

3 Winstpunten!

Zondag avond. Moe maar voldaan. Vandaag heb ik voor het eerst een officiële dressuurwedstrijd gereden. Ik heb wel af en toe meegedaan aan onderlinge wedstrijden bij ons op stal maar ik was nog nooit officieel gestart. Voor de mensen die niks met paarden hebben: Als je dressuur wedstrijden rijdt, begin je bij de B, daarna komt de L1 en L2 dan gevolgd door de M en dan de Z. Voordat je van bijvoorbeeld de B naar de L1 mag moet je 10 winstpunten rijden. Op een wedstrijd kun je je inschrijven voor 1 of 2 proeven. Ik had mee ingeschreven voor 2 proeven.

De reden dat ik nooit officieel wilde starten was omdat ik zelf geen BE rijbewijs heb en geen auto die een trailer kan trekken. Met andere woorden, ik ben afhankelijk van een ander. Vandaag ben ik met een stalgenootje gegaan. We hebben een paardentaxi gehuurd ( ja, het bestaat) en die heeft ons naar Bavel, waar de wedstrijd gehouden werd, gebracht en later, weer teruggebracht naar stal.

Tijdens mijn lessen met Cato rij ik vaak oefeningen uit de hogere klassen dan die in de B voorkomen.
Sinds mijn ongeluk zit ik altijd door als ik aan het draven ben. Doorzitten betekend eigenlijk dat je in je zadel blijft zitten in draf ipv staan- zit-staan- zit. Dit om de simpele reden dat lichtrijden (het sta-zit- sta- zit gebeuren) pijn doet aan mijn knie.

Afgelopen maandag toen ik het proefje wat ik moest rijden aan het voorbereiden was zag ik ineens dat je in de B klasse alle draf licht moet rijden. Ik schrok, dat kan ik niet, dat doet pijn! Voor het eerst sinds mijn ongeluk liep ik ergens tegenaan wat ik niet kon. Mijn beperking die ik wel voel maar waar ik normaal gesproken goed mee uit de voeten kan, belemmerde mij ineens bij iets wat ik graag doe. Dat kwam binnen. Ik heb vreselijk zitten huilen. 

Ik heb geprobeerd dispensatie aan te vragen maar dat kon niet. Ik besloot maandag avond op Cato te stappen en te voelen hoever ik kon gaan. Wat zou gaan en waar de grens zat. Dus zo gezegd zo gedaan. Het proefje wat ik zou rijden kende ik ongeveer uit mijn hoofd en ben ik gaan rijden. Het ging, met pijn. Ik bedacht me dat als ik gewoon voldoende paracetamol zou slikken het dan best te doen zou zijn. In het slechtste geval kon ik mijn tweede proef altijd nog afgroeten. (dat wil zeggen,  niet rijden) 

Cato weet op het moment dat de knotten erin gaan dat we op pad gaan. Ze weet niet waar we heengaan maar ze werkt braaf mee aan al het gedoe. 

Het gedoe: Ik heb me die ochtend al in een apenpakje gehesen. Want ja, witte rijbroek (wie bedenkt dat bij een hobby waarbij je steeds omgeven bent van stof, stront, paardenzweet en modder) en over die witte rijbroek nog een broek om te zorgen dat de witte rijbroek niet vies kan worden. Een wit shirt, en blauw rij-jasje. Mijn haar ook in de knot. Laarzen gepoetst, en overal bling. (want als ik nou niet goed rij zag ik er in ieder geval prachtig uit) Afijn, bij Cato ook de staart gewassen en uitgekamd en bespoten met anti klit spray, Manen in de knot, voorpluk ook. Maar toch leuk gedoe.

Cato heeft met haar vorige eigenaar al wel officiële wedstrijden gereden maar voor ons was dit het debuut. Het weer zat mee, de paarden waren braaf. Ik heb 1 keer 194,5 punten gereden (dat is 1 winstpunt) en 1 keer 197 gereden (dat zijn 2 winstpunten) Goed voor een derde en vierde plaats! 

Het kritiek op het protocol was terecht en ik tevreden. Thuis kreeg Cato slobber en wortels (dat vindt ze heerlijk). Als we laatste waren geworden had ze dit overigens ook gekregen hoor.. Ik vindt het fantastisch dat ze zo meewerkt en haar best doet voor mij.

Nadat proef twee klaar was vroeg ik Mara (onze minion aka groom, steun en toeverlaat en voorlezer van vandaag) of ik er toen af mocht, 'ja, je hebt gegroet dus je proef is klaar'.
Ik sprong af daarna al hinkend naar de trailer. Geëmotioneerd omdat ik anderhalf jaar geleden nog niet eens wist of ik ooit nog zou kunnen rijden. En nu ons officiële debuut. Een cocktail van trots, verdriet, blijdschap en pijn. En eigenlijk maakte de punten me niet eens uit. Dit neemt niemand ons meer af! 

Grappig detail, we zijn vergeten een foto te maken in vol ornaat. (dus met witte broek, bling, gepoetste laarzen en blauw rij-jasje) Hierboven, Cato in de trailer. 

40

Het is 24 augustus en dat betekend dat ik jarig ben. (jeuh) Met het beginnen van deze dag ben ik zo tussen de quarter-life crisis en de midlife-crisis terecht gekomen. Fijn, 40 kent blijkbaar geen crisis dus dat is mooi. Ik hou ervan om mijn verjaardag te vieren. Andere jaren nodig ik graag mensen uit om deze heugelijke dag met mij te vieren en gezelligheid te delen. 

Mara werd een maand geleden 40 dus eigenlijk waren we van plan om een groot feest te geven. Samen 80. Nou inmiddels is corona aan zijn tweede opmars begonnen en hebben Mara en ik besloten dat het nu niet de tijd is om je verjaardag groot te vieren. Dus, mogelijk, als corona niet ook het volgende jaar doorsijpelt vieren we dan: ' 82, das ook prachtig! '. 

Maar goed, zover is het nog niet. Afgelopen weekend zijn Sander en ik naar Enkhuizen geweest om daar mijn verjaardag met mijn moeder te vieren. Heel gezellig zo weer terug in mijn geboortestad. Fijn ook om daar mijn oom en tante te zien en te spreken. Tijdens het weggaan bij mijn moeder zwikte mijn voet waardoor ik viel. Natuurlijk op mijn linker knie. Pijn en schrik en een schaafwond en achteraf vooral een gedeukt ego. Verder geen echte schade gelukkig. Gistermiddag zijn we weer naar het zuiden afgereisd en zijn we uit eten gegaan om mijn oude jaar te vieren. Heel gezellig. 

Wat betreft het sudderen en nadenken of de staalconstructie wel of niet uit mijn been moet ben ik eruit. Ik ga over twee weken terug naar de chirurg om de mogelijkheden te bespreken en de termijn ed. De klachten blijven en als er een kans bestaat dat het door het staal komt, wil ik er iets aan doen. Maar goed, dat wordt vervolgd. 

Inmiddels stromen de lieve berichtjes, apjes, fb-berichten binnen en voel ik me echt jarig.

Fijne dag allemaal! 

Sudderen

Afgelopen donderdag had ik weer een afspraak met de chirurg. Eerst de, inmiddels bekende weg naar afdeling radiologie voor foto's. Er is een gigantisch deel bijgebouwd. Mijn afspraak was nog in het oude gedeelte wat wel "under construction" is. Het was rustig op de looproute richting radiologie. Ik liep door wat donkere gangen. Rechts en links lege donkere kamertjes waar wat verdwaalde meubels in stonden en langs gecreëerde muren. Door de muur heen hoorde ik geluiden van boren. Bij de balie was niemand. Ik controleerde nogmaals de brief. Ja, ik zit toch goed. Terwijl ik mijn brief bestudeerde kwam er toch iemand naar de balie om me te helpen. Na de foto's langs dezelfde looproute als op de heenweg richting afdeling chirurgie. Ook daar zat niemand achter de balie. Vast allemaal corona maatregelen. Een verpleegkundige vroeg wie ik was en kwam me later halen.

De chirurg was nog steeds enorm content met zijn werk. Hij luisterde naar mijn klachten en pijn in mijn onderbeen wat nog steeds niet minder is. Aan de hand van de foto's liet hij zien dat de pijn wellicht toch afkomstig is van het materiaal in mijn been. "we kunnen het er gewoon uithalen, je hebt het niet meer nodig". Dit kwam koud op mijn dak. Ik wist wel dat als ik er ooit last van zou krijgen, dat het er dan uitgehaald zou worden maar wat is "last" en hoe ziet dat er dan uit, dat was eigenlijk iets waar ik geen beeld bij had. En omdat de pijn die ik heb laag zat en spier-gerelateerd is én de fysio had gezegd dat het niet met de platen te maken kon hebben schrok ik. Dat betekend weer een operatie. In plaats van het dossier sluiten werd de wond voor mijn gevoel letterlijk weer opengelegd.

Vandaag weer naar de fysio, verteld wat de chirurg vertelde en tijdens het behandelen gehad over wel of niet opereren. Vanmorgen had ik meer last omdat ik gister een begeleiding op de trein had gedaan. Ik neem het zoals het is en ondertussen overweeg ik de opties. Sommige dingen moeten even sudderen voor je er een beslissing over kan maken.

Well, apparently rock bottom has a basement

Sinds een paar weken heb ik pijn in mijn been. Ik was eerst bang dat het de platen waren die tegen mijn scheenbeen aan zitten maar dat was het gelukkig niet. Het zijn spieren die overbelast en geïrriteerd zijn. De fysio heeft ze behandeld en ook de ostio heeft er naar gekeken. Ik mag gewoon bewegen maar niet te veel. Ik doe rustig aan voor mijn doen, neem rustdagen, probeer te bewegen. Het wegdrukken van de trapper van mijn fiets doet zeer en ook paardrijden gaat niet zoals ik zou willen. De ene dag is beter dan de andere. Sinds vandaag lijkt de pijn te zijn gemigreerd van naast mijn scheenbeen naar de buitenkant richting mijn enkel. Het enigste wat echt werkt is paracetamol en dat gebruik ik de afgelopen weken met regelmaat. Het is vermoeiend om steeds pijn te voelen en de boel te ontlasten.

Eergisteren wilde ik graag rijden. Op het gemak in de buitenbak samen met Annelies. Cato vind het leuk in die buitenbak omdat we daar meestal gaan springen. Ze had dan ook enorme haast om daar heen te gaan. Nadat we lekker rondgesjouwd hadden gingen we een klein stukje uitstappen op de weg. Weer had ze haast. We zijn nu inmiddels langer dan een jaar niet naar buiten geweest. De trainingen die ik met haar doe zijn voornamelijk in de binnenbak.

Ze was waarschijnlijk blij en dan stapt ze hard. Ik vond het spannend. De laatste keer dat we samen buiten waren stapte ze ook zo hard. Toen om een andere reden maar ik merkte dat bij mij wel de spanning steeg. Waar ik het meeste bang voor ben is dat er iets onverwachts gebeurd, dat ik er af wil maar dat dat niet lukt en dat ik weer val. Het is allemaal goed gegaan, mijn eerste kleine stukje naar buiten is gelukt.

Ik merk de laatste tijd dat ik vaker bangig ben. Als een paard wat onverwachts doet, of gaat stuiteren wordt ik bang. Dat had ik vroeger nooit. Nu voelt het voor mij voor het eerst alsof mij iets is afgenomen. En dat doet zeer. Blijkbaar is hier nu pas ruimte voor. Eerder was mijn focus op sterker worden. Nu is dat deels al goed gelukt. Als ik de pijn die ik nu ervaar niet heb loop ik best heel goed. Maar dit bangig zijn is iets nieuws en ik moet zelf nog even voelen en onderzoeken wat dat doet. Misschien doet het ook wel pijn omdat ik het niet aan had zien komen. Het voelde namelijk alsof ik het meeste wel gehad had. Maar deze bangheid en het verdriet wat er bij hoort is van andere orde. Misschien kom ik nu pas bij de kern en bij dat wat het ongeluk feitelijk heeft gedaan. De laag die onder al de verschillende laagjes van revalidatie vandaan komt..

Omdat ik er nog geen beeld bij had, heb ik deze post nog niet online gezet. Vandaag heb ik een beeld afgemaakt. Dus na wat 'happy little trees' hier en daar, is hier mijn drieluik. "Kill your darlings" zei William Faulkner  ooit. En zo geschiedde ook bij dit doek, Bootje hier, bootje weg, abstract, oh nee, er ontstaan wolken, oke. Dan verder. Hij is nu klaar.. eindelijk.. 

Rechts en links en dan helemaal.. 

Een jaar voorbij.

En toen was het ineens een jaar geleden dat Cato en ik het ongeluk kregen wat mijn knie verbrijzelde en waardoor alles even stil stond. Het bereiken van de datum raakt me meer dan ik verwachtte. Ik denk en kijk regelmatig terug aan afgelopen jaar. Het was een bewogen jaar er is veel gebeurd en ik heb veel geleerd. Het was soms best moeilijk en ik heb gehuild maar ook gelachen, een verdieping in mijzelf en ook in anderen gevonden. Dat het me vandaag zo raakte hoort waarschijnlijk bij een stukje verwerking en loslaten. En ook nu ik schrijf en woorden probeer te vinden die iets zeggen over wat er allemaal in mij omgaat hou ik het even niet droog.

Ik sprak Mara vandaag. Ik ben nog steeds heel dankbaar dat zij, Corine en Annelies vijf maanden lang de zorg voor Cato op zich hebben genomen. En daarnaast mij ook vaak op sleeptouw namen naar een café of naar stal of een rondje door de stad in de rolstoel. Als ze dit lezen zullen ze ongetwijfeld zeggen, denken of als reageren met: Saar, dat deden we met liefde en plezier, en natuurlijk hebben we dat gedaan. Ik heb dat echter nooit als vanzelfsprekend ervaren en het bijzonder gevonden dat ze dit deden. Er straalt veel liefde vanuit.

Ik heb zoveel steun gehad tijdens mijn revalidatie en nu nog steeds. Veel lieve mensen die meeleefde en dat heb ik echt als heel fijn ervaren. En dan natuurlijk Sander. Nu ik het vandaag zo moeilijk heb is hij er, zoals hij er afgelopen jaar ook vaak was. Lief en begripvol. Het was voor hem ook geen makkelijk jaar. We hebben samen weer onze weg moeten vinden. Zeker in het begin toen ik nog afhankelijk was maar soms nu nog steeds. We deden en doen allebei ons best.

Ik ben nog niet op het punt dat er geen vooruitgang meer is. Mijn knie gaat nog vooruit. Afgelopen maandag ben ik weer bij de fysio geweest. Hij is heel tevreden over hoe het met mijn knie gaat. Ik ook. Ik ga nog steeds vooruit. We hebben het mobiliseren weer opgepakt en hij gaat me weer één keer per week pijnigen door de strekking verder te drukken en de buiging door te duwen. Ik kreeg een compliment over hoe ik zelf de training had doorgezet toen ik even niet terecht kon bij de fysio vanwege corona. Wat ik niet wilde was stilstaan of nog erger, dat mijn knie en bewegingen achteruit zouden gaan. Dus ik had inderdaad vanalles bedacht om mijzelf te trainen. Ik merk nog steeds dat mijn spieren sterker worden. Volgende week ga ik ook weer oefenen in de zaal, dan kijkt hij ook weer mee hoe ik mijn beweging maak, zodat ik dit niet verkeerd aanleer.

Met Cato gaat het goed. Ik rij weer regelmatig en heb zelfs mijn eerste lessen weer gehad. Ik mis nog kracht maar de samenwerking gaat fijn. Ik geniet hier ook echt van. Ik merk wel dat ik door mijn ongeluk voorzichtiger ben met vreemde paarden. Ik ben me heel bewust dat ik nog traag ben als het gaat over onverwachte bewegingen. Maar ik mag niet klagen, dus dat doe ik dan ook niet..

Goed.. mijn gevoel gaat vandaag alle kanten op, maar ik laat het zijn en voel en ervaar het. Het is wat het is en hoort erbij.

Coronadans, fietsen, thuis werken en schilderen.

Er zit van alles in mijn hoofd om over te schrijven. Want hoewel de wereld om mij heen in een soort rust-stand is geraakt, gaat het leven onverstoord snel door.

Na de vakantie kwam ik wat werk betreft in een parallel universum terecht. De rust van de weken ervoor was in een keer over en alles ging in een stroomversnelling. Een uitgeklede dienstregeling en werken vanuit huis. Gelukkig had Sander voor dat dit allemaal gebeurde een fijne werkkamer boven gerealiseerd. En zo werken we samen in een huis, hij boven, ik beneden. 

Ook het buitenleven was ineens anders. Bij ons op stal werden de nodige maatregelen getroffen zodat we met zo min mogelijk mensen tegelijk op de manege waren maar evengoed wel voor ons paard konden zorgen. 

Het boodschappen doen had ook ineens een andere lading. Een bijzonder schouwspel als je elkaar tegen kwam in de gangpaden. Het had wat weg van een dans. Ik schreef ooit over 'de dans van de snelweg', dit voelde als de coronadans. 

In het begin was iedereen voorzichtig, jij een stap naar voren, dan doe ik een stap naar achter of opzij. Niet alleen de stappen maar ook het oogcontact zoeken om even te checken, goh, gaat u rechts of links was een verandering ten opzichte van het daarvoor 'in eigen wereld verblijven'. 

Was het in de eerste weken een soort Wals of andere slow dance, in de weken daarna werd het al meer een Quick step of Foxtrot met natuurlijk wel (zo veel mogelijk) de anderhalve meter ertussen.

Ik kon ook ineens niet meer naar de fysio. Was ik eerst twee keer per week bij de fysio te vinden ging dat daarna niet meer. Om te zorgen dat ik evengoed vooruit bleef gaan ben ik andere dingen gaan doen. Bijvoorbeeld fietsen en wandelen. Wandelen ging in het begin wel, tot ik een spier in mijn kuit verrekte. Daarna was wandelen even te pijnlijk. Dan maar fietsen. Steeds een stukje verder. 

Ik merkte de afgelopen weken dat de spieren in en rond mijn knie steeds sterker werden. De eerste tijd moest ik echt in-fietsen. Als ik niet rustig ging peddelen tot ik een stukje onderweg was schoot er een venijnige pijn door mijn knie. Dan moest ik echt even bijkomen, heel rustig het verzet op super licht en dan rondjes maken. Als mijn knie warm was dan kon ik wat meer kracht zetten.

Inmiddels hoeft het zachte peddelen in het begin niet meer. De verrekking in mijn kuit is ook over en ik loop al steeds meer als een kievit. Naast het opbouwen van spierkracht probeerde ik mijn knie evengoed op te rekken qua buiging en strekking. Zittend op de bank, hiel op tafel en dan met gewichten op en rond mijn knie om hem naar beneden te drukken. Voor het buigen ga ik regelmatig op mijn knieën zitten en beweeg ik naar achter zodat er meer spanning komt op mijn knie. 

Volgende week mag ik weer naar de fysio. Ik ben benieuwd wat hij van mijn knie zegt. Ik vind het fijn dat hij weer even meekijkt omdat ik nu gemakkelijk in de valkuil kan raken verkeerde bewegingen aan te leren.. 

Ik ben ook weer gaan schilderen. Drie stuks tot nu toe. Lekker bezig zijn op onze mooie werkkamer. De rechter is nog in wording.

Vakantie op het gemak en rustig aan.

7 maart begon voor mij mijn vakantie! Heerlijk. 9 maart zijn Sander en ik naar Vaals gegaan. We hadden een Landal huisje gehuurd voor een week.
Sander en ik zijn meestal vrij actief op vakantie. We willen dingen doen en (voor ons) onbekende plekken zien. Omdat ik nog steeds aan het revalideren ben wist ik wel dat het een andere vakantie zou zijn dan normaal, maar hoe anders is dan weer een kwestie van ervaren.

Het eerste waar ik tegenaan liep was het hoogte verschil. Tijdens fysio doe ik oefeningen waarbij ik een soort opwaartse beweging maak. Naar boven lopen is dus doorgaans geen probleem. Naar beneden lopen daarentegen bleek een grotere en vooral pijnlijke uitdaging. Er komt natuurlijk een andere druk op je knie en ik gebruik daarbij blijkbaar spieren die ik nog niet veel heb aangespoord om zich in te zetten. Ondersteund door kruk en Sander lukte dit stapje voor stapje. We hebben één dag echt de hele dag regen gehad. De mergelroute per auto bood uitkomst. Prachtige rit door het Limburgse landschap. Dat was voor mijn knie de welkome afwisseling na een dag wat intensiever wandelen.

En zo hebben we de week ingedeeld, met intensievere dagen en minder intensieve dagen. Ik heb ook voor het eerst weer gezwommen. De eerste keer ook pijnlijk en raar, na een paar keer ging dit ook steeds beter.

Het was voor mij ook een confronterende vakantie. Voor mijn gevoel rem ik Sander af en kunnen we niet alles doen wat we normaal doen. Hoewel Sander dit allemaal geen probleem vindt en dit in mijn hoofd/gevoel zit, voelde ik me daar schuldig en verdrietig over.

Een andere uitdaging was in het bos met stok. Op vlakke stukken ga ik eigenlijk zonder kruk door het leven maar omdat het landschap en het hoogteverschil wat grilliger is had ik in deze vakantie veel mijn kruk mee. In het bos heb je niet alleen te maken met drassige grond waar de punt van mijn kruk zich dan in vast zoog maar ook de planten die mijn kruk soms leken vast te pakken zodat ik moest omdraaien en hem los moest trekken. Goed, na een intensieve wandeling was daar dan boscafé Het hijgend hert die een uitstekende plek was om uit te rusten, te eten en te drinken om daarna met de taxi naar ons huisje terug te keren.

De vakantie was ook raar door de berichtgeving vanwege COVID-19. We volgde de berichtgeving op de voet. In Vaals zaten we veilig. Volgens de kaart van het RIVM geen besmettingen en we zaten in een huisje zonder verder sociaal contact. Zaterdag reden we door België en daar was alles dicht, alsof het een zondag was. In Duitsland voelde je de druk minder. Er werd wel hier en daar gevraagd om te pinnen maar verder voelde alles ontspannen en speelde zich het leven ook gewoon nog op straat af. We merkte wel allebei dat we het spannend vonden wat er ging gebeuren.

Normaal gesproken zouden we maandag, de dag van inpakken en terugrijden ook gebruiken om nog ergens een tussenstop te maken om nog een bezienswaardigheid te bezoeken.
Deze maandag besloten we gewoon naar huis te gaan.

Terwijl we de glooiingen en de ontluikende natuur van het Limburgse landschap achter ons lieten en ons begaven richting ons Brabantse thuis werd steeds meer duidelijk hoe snel de maatregelen en het virus om zich heen aan het grijpen was. In één week tijd een wereld van verschil..