Na de vakantie kwam ik wat werk betreft in een parallel universum terecht. De rust van de weken ervoor was in een keer over en alles ging in een stroomversnelling. Een uitgeklede dienstregeling en werken vanuit huis. Gelukkig had Sander voor dat dit allemaal gebeurde een fijne werkkamer boven gerealiseerd. En zo werken we samen in een huis, hij boven, ik beneden.
Ook het buitenleven was ineens anders. Bij ons op stal werden de nodige maatregelen getroffen zodat we met zo min mogelijk mensen tegelijk op de manege waren maar evengoed wel voor ons paard konden zorgen.
Het boodschappen doen had ook ineens een andere lading. Een bijzonder schouwspel als je elkaar tegen kwam in de gangpaden. Het had wat weg van een dans. Ik schreef ooit over 'de dans van de snelweg', dit voelde als de coronadans.
In het begin was iedereen voorzichtig, jij een stap naar voren, dan doe ik een stap naar achter of opzij. Niet alleen de stappen maar ook het oogcontact zoeken om even te checken, goh, gaat u rechts of links was een verandering ten opzichte van het daarvoor 'in eigen wereld verblijven'.
Was het in de eerste weken een soort Wals of andere slow dance, in de weken daarna werd het al meer een Quick step of Foxtrot met natuurlijk wel (zo veel mogelijk) de anderhalve meter ertussen.
Ik kon ook ineens niet meer naar de fysio. Was ik eerst twee keer per week bij de fysio te vinden ging dat daarna niet meer. Om te zorgen dat ik evengoed vooruit bleef gaan ben ik andere dingen gaan doen. Bijvoorbeeld fietsen en wandelen. Wandelen ging in het begin wel, tot ik een spier in mijn kuit verrekte. Daarna was wandelen even te pijnlijk. Dan maar fietsen. Steeds een stukje verder.
Ik merkte de afgelopen weken dat de spieren in en rond mijn knie steeds sterker werden. De eerste tijd moest ik echt in-fietsen. Als ik niet rustig ging peddelen tot ik een stukje onderweg was schoot er een venijnige pijn door mijn knie. Dan moest ik echt even bijkomen, heel rustig het verzet op super licht en dan rondjes maken. Als mijn knie warm was dan kon ik wat meer kracht zetten.
Inmiddels hoeft het zachte peddelen in het begin niet meer. De verrekking in mijn kuit is ook over en ik loop al steeds meer als een kievit. Naast het opbouwen van spierkracht probeerde ik mijn knie evengoed op te rekken qua buiging en strekking. Zittend op de bank, hiel op tafel en dan met gewichten op en rond mijn knie om hem naar beneden te drukken. Voor het buigen ga ik regelmatig op mijn knieën zitten en beweeg ik naar achter zodat er meer spanning komt op mijn knie.
Volgende week mag ik weer naar de fysio. Ik ben benieuwd wat hij van mijn knie zegt. Ik vind het fijn dat hij weer even meekijkt omdat ik nu gemakkelijk in de valkuil kan raken verkeerde bewegingen aan te leren..
Ik ben ook weer gaan schilderen. Drie stuks tot nu toe. Lekker bezig zijn op onze mooie werkkamer. De rechter is nog in wording.
Geen opmerkingen:
Een reactie posten