Well, apparently rock bottom has a basement

Sinds een paar weken heb ik pijn in mijn been. Ik was eerst bang dat het de platen waren die tegen mijn scheenbeen aan zitten maar dat was het gelukkig niet. Het zijn spieren die overbelast en geïrriteerd zijn. De fysio heeft ze behandeld en ook de ostio heeft er naar gekeken. Ik mag gewoon bewegen maar niet te veel. Ik doe rustig aan voor mijn doen, neem rustdagen, probeer te bewegen. Het wegdrukken van de trapper van mijn fiets doet zeer en ook paardrijden gaat niet zoals ik zou willen. De ene dag is beter dan de andere. Sinds vandaag lijkt de pijn te zijn gemigreerd van naast mijn scheenbeen naar de buitenkant richting mijn enkel. Het enigste wat echt werkt is paracetamol en dat gebruik ik de afgelopen weken met regelmaat. Het is vermoeiend om steeds pijn te voelen en de boel te ontlasten.

Eergisteren wilde ik graag rijden. Op het gemak in de buitenbak samen met Annelies. Cato vind het leuk in die buitenbak omdat we daar meestal gaan springen. Ze had dan ook enorme haast om daar heen te gaan. Nadat we lekker rondgesjouwd hadden gingen we een klein stukje uitstappen op de weg. Weer had ze haast. We zijn nu inmiddels langer dan een jaar niet naar buiten geweest. De trainingen die ik met haar doe zijn voornamelijk in de binnenbak.

Ze was waarschijnlijk blij en dan stapt ze hard. Ik vond het spannend. De laatste keer dat we samen buiten waren stapte ze ook zo hard. Toen om een andere reden maar ik merkte dat bij mij wel de spanning steeg. Waar ik het meeste bang voor ben is dat er iets onverwachts gebeurd, dat ik er af wil maar dat dat niet lukt en dat ik weer val. Het is allemaal goed gegaan, mijn eerste kleine stukje naar buiten is gelukt.

Ik merk de laatste tijd dat ik vaker bangig ben. Als een paard wat onverwachts doet, of gaat stuiteren wordt ik bang. Dat had ik vroeger nooit. Nu voelt het voor mij voor het eerst alsof mij iets is afgenomen. En dat doet zeer. Blijkbaar is hier nu pas ruimte voor. Eerder was mijn focus op sterker worden. Nu is dat deels al goed gelukt. Als ik de pijn die ik nu ervaar niet heb loop ik best heel goed. Maar dit bangig zijn is iets nieuws en ik moet zelf nog even voelen en onderzoeken wat dat doet. Misschien doet het ook wel pijn omdat ik het niet aan had zien komen. Het voelde namelijk alsof ik het meeste wel gehad had. Maar deze bangheid en het verdriet wat er bij hoort is van andere orde. Misschien kom ik nu pas bij de kern en bij dat wat het ongeluk feitelijk heeft gedaan. De laag die onder al de verschillende laagjes van revalidatie vandaan komt..

Omdat ik er nog geen beeld bij had, heb ik deze post nog niet online gezet. Vandaag heb ik een beeld afgemaakt. Dus na wat 'happy little trees' hier en daar, is hier mijn drieluik. "Kill your darlings" zei William Faulkner  ooit. En zo geschiedde ook bij dit doek, Bootje hier, bootje weg, abstract, oh nee, er ontstaan wolken, oke. Dan verder. Hij is nu klaar.. eindelijk.. 

Rechts en links en dan helemaal..