Dit is goed nieuws. Ik had alleen eigenlijk iets anders verwacht. Ik ben nog steeds heel erg moe. Ik dacht zelf dat mijn bloedarmoede nog niet helemaal weg was en dat ik daarom moe was. Helaas. Helaas omdat dit betekend dat er een andere reden is waarom ik moe blijf. En die vind ik lastig om toe te geven.
Hij is best simpel eigenlijk. Ik doe te veel en neem te weinig rust. (iets met balans)
Lijkt eenvoudig. Ik merk dat ik nu op het voor mij meest lastige punt van mijn revalidatie ben gekomen. Ik kan en doe veel en zelfs op mijn werk zeiden ze laatst: goh, we hadden het eigenlijk niet zo door dat je nog aan het revalideren bent.
Mijn hoofd gaat door, wil veel en kan ook veel. Op mind-set kun je namelijk bergen verplaatsen.
Mijn lijf daarentegen vind het soms genoeg. Wil graag rusten en bijkomen. Het laat me niet in de steek maar heeft een ander tempo dan mijn hoofd. Dat andere tempo vind ik lastig. Het toegeven dat er nog een ander tempo nodig is vind ik, tja.. eigenlijk gewoon klote! Ik merk dat het me raakt.
Tegen mijn beste vriendin zou ik zeggen.. Joh, je hebt een bizar jaar achter de rug, ongeluk, nieuwe baan, revalidatie. Je doet alles, bijna fulltime werken, en als het nodig is een stapje meer. Twee keer per week naar de fysio, niet gek toch dat je lichaam en misschien ook geest even rust nodig hebben.
Ik voel dat dit me raakt. Toegeven dat het niet lukt, dat het nu even te veel is vind ik het moeilijkste wat er is. En daar... midden in de pijn en het oncomfortabele wat ik voel, zit het leren en de uitdaging van nu..
Ik weet dat ik voornamelijk zelf de creator ben van mijn eigen hel. Ik 'moet' en 'wil' en vooral 'vindt' dat ik van alles moet. Er is niemand die staat te wijzen naar dat wat ik nog niet gedaan heb. En daar is mijn volgende uitdaging... Mijn perfectionisme. Ik eis van mezelf een bepaalde inzet en vindt dat ik een bepaald niveau moet halen.
Je leest het al, veel moeten en vinden weinig willen en ruimte. Dit is een oude bekende. Wederom zou ik een ander het meest fantastische advies kunnen geven. En ach ja, ik weet het allemaal, nu nog doen en daarin mezelf ruimte geven om soms even tegen mezelf aan te mogen lopen. Erom te lachen en opnieuw proberen.
En dan nog even over het gesprek van de dag: COVID-19. Ik ben niet bang aangelegd. Ik heb ooit één keer in mijn leven echte griep gehad, inclusief pijn als ik door mijn haar ging en hoge koorts die langer aanhield dan een week.
Ik was bewust mijn handen wat meer maar verder accepteer ik dat het er is.
Dit komt zoals het komt. Ik was van de week wel op zoek naar hand-gel.
Na 3 winkels heb ik mijn tocht gestaakt, het was in alle winkels uitverkocht.
Uiteindelijk heb ik zelf desinfecterende hand-gel gemaakt met het volgende recept:
- 100 ml aloë Vera gel
- 30 druppels tea tree
- twee eetlepels water
- voor de geur kun je er 10 druppels lavendelolie aan toe voegen.
Dit geheel door elkaar geroerd. Ik heb bij de Etos kleine flesjes gekocht. Vervolgens het mengsel in een stevig plasticzakje gedaan en daar een puntje afgeknipt zodat ik een soort spuitzak kreeg. Op die manier kreeg ik alle gel in het flesje en walla!
Geen opmerkingen:
Een reactie posten