Ik ben al hier.

Mijn zelfstandige wereld wordt langzamerhand groter en mijn afhankelijkheid kleiner. Ik ben blij met die beweging. Afgelopen dinsdag ben ik bijvoorbeeld i.p.v. met de bus, lopend naar fysio gegaan. Heen is 1.1 kilometer en terug ook. Met de fysio erbij was dat best intensief. In mijn opbouw vind ik een langere belasting achter elkaar ook belangrijk. Dus een stukje van 1.1 km lopen vind ik een prima oefening, natuurlijk nog wel met twee krukken. Thuis loop ik steeds meer stukjes met 1 of geen kruk. In het ergste geval ga ik ergens op een bankje zitten maar tot nu toe gaan mijn pogingen om uit te breiden goed.

Dinsdag avond had Cato ineens koliek. Voor de -niet-paardenmensen onder ons, koliek is buikpijn. Achteraf bleek dat het door teveel zand eten kwam. Ik was toevallig op stal met Mara. Ik was Cato aan het borstelen en aan haar gedrag merkte ik dat er iets was. Mijn vermoedden was koliek. Mara ging met haar lopen in de binnenbak (beweging kan helpen) Ik zag aan Cato dat ze veel pijn had en heb de dierenarts gebeld. Op dat soort momenten baal ik dat ik niet zelf met haar kan lopen of haar vast kan houden terwijl de dierenarts haar onderzoekt. Mara doet dit met zorgvuldigheid en veel liefde maar het voelt gewoon klote. Ik weet dat het nog niet kan. Voor mijn eigen veiligheid is het beter om niet direct in de buurt van Cato te zijn als ze buikpijn heeft. Als ze omdraait of zich laat vallen bij een pijnaanval en ik ben niet snel genoeg om weg te komen... nouja.. iets met dat weer onder mijn paard terecht komen niet wenselijk is. 

Woensdag en donderdag had ik een training van mijn werk: 'opvang en nazorg' in Lunteren. Cato kreeg woensdag nog controle van de dierenarts en gelukkig kon Mara waarnemen. Het ging toen inmiddels al beter met haar.
Donderdag avond na mijn thuiskomst wilde ik graag zelf even naar stal om te knuffelen. Voor het eerst sinds mijn ongeluk heb ik weer zelf auto gereden. Het scheelt dat ik een automaat heb en mijn linker been niet hoef te gebruiken.

Toen ik onderweg was en in mijn achteruitkijkspiegel keek zag ik mezelf in mijn herinnering weer zitten achterin, zoals in het begin als ik met Sander op pad ging. Ik genoot van die ritjes. Eerst vanaf de achterbank, zodat mijn been in de brace recht kon liggen en later weer naast hem op de passagiersstoel.

Nu zelf weer achter het stuur. Ik voelde tranen over mijn wangen rollen. Waarschijnlijk een combi van vermoeidheid, blijdschap, dankbaarheid en verdriet wat de overhand nam.
Dit voelt als een grote stap en daarnaast maakt dit mijn wereld van onafhankelijkheid groter. Goed, bij stal aangekomen waren daar Annelies en Corinne en dat was fijn.

Vanmorgen ben ik met de auto naar de fysio gegaan. Ik had namelijk bedacht dat ik op de terugweg het looprek en de douchestoel terug kon brengen naar het leenpunt. Tijdens het oefenen bij de fysio merkte hij op dat het leek of mijn been een andere stand heeft, dit was mij ook al opgevallen maar ik hoopte dat ik het verkeerd zag of dat het aan mijn gebrek aan spieren lag. Maar nu werd het ook opgemerkt door de fysio. Ik hoop nog steeds dat het aan mijn spieren ligt of aan weet ik veel of dat ik er in ieder geval geen last van ga krijgen ooit..

Terwijl ik de auto voor de deur geparkeerd heb en ik naar onze voordeur loop gaan er weer tranen over mijn wangen. Ik ben al hier.. ik kom van ver en ben er nog niet, maar ik ben al hier.