Drie weken P.O.

Vanmorgen ben ik weer opgenomen in het ziekenhuis. Mijn herstel schoot niet erg op. Voor de operatie had de chirurg gezegd dat ik na een week of 6 weer zwaar zou mogen tillen. Mijn verwachting was dat ik dan na een week of 3 wel meer moest kunnen dan nu op dit moment lukt. Afgelopen weekend ging het niet goed. Ik had verhoging en sliep vooral veel. Daarnaast lukte eten ook niet zo goed. Woensdag had ik een afspraak met de chirurg. Eigenlijk zou de drain eruit gaan als de productie laag was. Ik had al een paar dagen gezien dat de productie juist toenam dus ik verwachtte niet dat hij er al uit mocht. De weken hiervoor ben ik bijna elke week 2 keer terug gegaan naar het ziekenhuis omdat de drain niet lekker zat. De drain werd op zijn plek gehouden door 2 hechtingen. Tijdens de verzorging van dat ding constateerden de thuiszorg en ik op een gegeven moment dat hij nog maar aan één kant vast zat. De andere kant was losgescheurd. In het ziekenhuis lukte het toen niet om er een hechting bij te zetten omdat die zo hard trok dat ik door de grond ging. Dus dan maar fixeren met pleisters. Tot het moment dat de andere kant ook los was. Toen is er wel opnieuw een hechting gezet. Dat ging een paar dagen daarna was het stukje waar de hechting inzat zo geirriteerd dat ik constand pijn had en de drain steeds vast moest houden als ik me bewoog. Dat was afgelopen vrijdag. In het zieknhuis hebben ze toen de hechting eruit gehaald, dat gaf verlichting. Ik keek dus uit naar woensdag want.. als alles goed ding mocht dat ding eruit.

Ik ben blij met deze chirurg. Ze is niet van afwachten of half werk. Door mijn verhaal wilde ze verder kijken. Die middag ging ik nog door de scan om te zien hoe mijn buik er van binnen uit zag. Aan het eind van de dag ben ik gebeld. Er zit een behoorlijke zak gevuld met vocht tussen mijn mild en maag.  Een complicatie na de ingreep. Mijn lijf kan dat zelf niet oplossen en dus wordt er morgen ochtend een inwendige drain gezet. Die drain zorgt ervoor dat het vocht via mijn maag en spijsverteringskanaal weg zal lopen. Het was dus niet gek dat mijn herstel zo achter bleef.

Vanmorgen mocht ik me dus weer melden. Inmiddels heb ik bijna routine in het inpakken van mijn tas. Een aantal dingen moeten mee:

- shampo en douchspul

- slippers

- pyjama +voldoende kleding

- verlengsnoer

Oh de laatste roept misschien wat vragen op. Inmiddels weet ik dat de snoertjes van mijn telefoon en tablet niet lang genoeg zijn om op te laden tijdens het kijken van een film en het luisteren van muziek. Het stopcontact zit namelijk in de achterwand en het bed staat een stukje daarvoor, erg onhandig. Dikke tip dus om die ook in te pakken.

En daar lig ik dan weer. Morgen tegen het eind van de ochtend wordt ik geholpen. Ik hoop dat het daarna dan beter gaat en gewoon weer mee kan doen met alles. 

Update

Even een update, het is inmiddels namelijk vrijdag. Afgelopen maandag avond mocht ik naar huis. Dat was fijn! Dinsdag en woensdag waren slechte dagen. Ik heb veel geslapen en had veel pijn. Donderdag ging het beter. Iets meer energie en ook minder pijn. Vandaag ook. Ik begin nu langzaam met het afbouwen van de oxycodon. Maar rustig aan. De drain zit nog in mijn buik en die zorgt regelmatig voor ongemakken. Volgende week donderdag ga ik terug naar het ziekenhuis en dan hoop ik te horen wanneer die eruit mag. ( Ik hoop dat de drain er dan meteen uit kan, maar dat weet ik nog niet zeker.)

Ik krijg veel kaartjes en berichtjes, dank jullie wel allemaal!! Zoals je ziet heb ik goed gezelschap ;-) 

umc Maastricht.

Een paar maanden geleden kreeg ik een alvleesklier ontsteking. En dat is waar dit avontuur begon. Ik werd onderzocht omdat ze wilde weten waar de ontsyteking vandaan kwam. Daar kreeg ik geen antwoord op. Ze vonden wel een cyste in mijn alvleesklier ter grootte van een tennisbal. Het vocht van de cyste liet zien dat het nu geen kanker is maar dat het dit in de toekomst wel kan worden. Uit voorzorg wilden de doctoren de cyste weghalen, een preventieve operatie dus. Afgelopen dinsdag was ik aan de beurt. Ik vond het spannend. Ik ben van te voren goed ingelicht. Een milt besparende pancreasstaart resectie zou het worden. Dat is een operatie waarbij de alvleesklier staart eraf word gehaald en daarmee dus de cyste verwijderd. Een operatie met mogelijk veel complicaties. Zoals bv 'als er een ader wordt geraakt dan moet mogelijk de milt eruit', om maar wat te noemen. Van te voren had ik nergens last van, geen pijn oid. Ik heb de cyste nooit gevoelt. Maar goed, een geluk dat ik de ontsteking kreeg, anders had ik nooit geweten dat er een cyste zat.

Afijn. Maandag middag werd ik al opgenomen in Maastricht. Een academisch ziekenhuis waar specialisten zijn op dit gebied. Een warm welkom en de chirurg kwam nog langs of ik nog vragen had. Dinsdag was ik als eerste aan de beurt. Alle succeswensen die ik van te voren kreeg heb ik door gegeven aan de chirurg. In de o.k. allerlei grote apparaten. Ik vroeg natuurlijk vanalles over wat ik zag. Mijn manier om te snappen en grip te krijgen op wat er om me heen gebeurd. Ik zou geopereerd worden door een robot. Bijzonder om allemaal te zien. Ik heb wel meer operatiekamers van binnen gezien maar dit was voor mij toch de meest grote en meest indrukwekkende.

Ik moest langer op de recovery blijven, tot de volgende ochtend. Gelukkig mochten Gert-Jan en Mara wel even bij me zijn. Ik moet zeggen dat ik daar vrij weinig van meegekregen heb maar ik weet het nog wel en was heel blij dat ze er waren! Elk uur kwam er iemand bij me kijken om te zien hoe het ging en werden mijn waarden gecheckt. De volgende ochtend mocht ik naar zaal. Dat was in de eerste instantie een kamer alleen. De afgelopen dagen heb ik veel geslapen. Eten gaat nog niet zo goed. Drinken wel, dus mijn infuus mocht eraf.

De artsen zijn tevreden. Tijdens de operatie is het slagader naar mijn milt wel geraakt. De milt kreeg gelukkig voldoende bloed van andere aders, die hebben ze gelukig kunnen laten zitten maar het had wel een miltinfarct tot gevolg. Het is nu nog even afwachten hhoe hij zich houdt. Daarnaast houden ze de drain die in mijn buik zit in de gaten. Daar zit op dit moment wat alvleeskliersappen in. Ze monitoren of de sappen goed worden afgevoerd.

Op dit moment lukt zelfstandig douchen en val ik niet meer halverwege het typen van een apje in slaap. Ik oefen elke dag met de fysio en ontvang echt hele lieve berichten. Dank allen!

Waarschijnlijk mag ik aankomende dinsdag weer naar huis. 

Storm!

Sinds ongeveer twee maanden woont er een klein frummeltje bij mij. Een pup die ik Otis heb genoemd. Het is een Jack russel. Heerlijk, weer een hondje om me heen. Hij kwam toen hij 8 weken was en sinds die tijd doe ik vanalles om hem te socialiseren. Mee naar het terras, met de trein, op cursus, spelen met andere honden. Kortom: zoveel mogelijk laten zien zodat hij later een hondje wordt wat in evenwicht is en zelfvertrouwen heeft. 

Vanmorgen toen ik wakker werd stormde het. Het is natuurlijk inmiddels al 21 Oktober en de herfst heeft zijn intrede gedaan. Zoals elke morgen rits ik de bovenkant van de bench open. Otis ligt op zijn rug en geeft me een charme offensief. Ik praat tegen hem; goedemorgen, heb je lekker geslapen, was je al wakker? etc. Natuurlijk verwacht ik niet dat hij terug gaat praten maar dit is ons ritueel. Als ik hem eruit haal om zijn tuigje aan te doen krijg ik knuffeltjes en likjes op mijn kin en soms zit daar een knabbeltje bij. Hij heeft nog geen tanden gewisseld dus die doen een beetje zeer. Au, en zachtjes. Hij snapt dat wel. 

Daarna meteen naar buiten. Een pup kun je niet laten wachten, hoewel, dat gaat steeds beter en hij kan steeds langer zijn ontlasting ophouden maar na een nachtrust zit er zo weinig mogelijk tijd tussen uit de bench en naar buiten. Ik ga altijd langs de brandtrap, want dat is de kortste weg en beneden gaat hij dan meteen onder de rhododendron om daar te plassen.

Maar nu was daar een geluid. De storm blies de wind door een toren die vlak bij mijn huis gebouwd wordt. Dat maakte een enorm lawaai, indrukwekkend ook wel. Ik zie Otis naar de trap trekken. Hij vindt dit eng. Ik vertel hem dat we wel ons gaan rondje gaan lopen dus til ik hem op. Hij trilt. Ik druk hem zachtjes tegen me aan en zeg tegen hem dat het niet erg is dat hij het spannend vindt en dat we toch een stukje gaan lopen. Het is ok, ik ben hier. Als we halverwege het grasveld zijn voel ik hem wat onrustig bewegen. Dat is de cue waarin hij mij wil vertellen dat hij nu zelf een stukje wil lopen. Ik zet hem neer en hij loopt een stuk. Op de hoek van de straat blijft hij weer staan. Ik zie dat hij het weer spannend vindt en pak hem weer op. Zo lopen we weer een stukje verder. Uiteindelijk wint zijn nieuwsgierigheid het weer en wil hij weer zelf een stukje lopen. Als we thuis komen zie ik dat hij opgelucht is. Weer wat overwonnen. Brave en grote pup!

Op reis

 Het is al even geleden sinds ik mijn gedachtes en spinsels op papier heb gezet. Nu is het weer tijd. Ik heb vanmiddag een schilderij aan mijn lieve vriendin Annelies gegeven. Een schilderij van haar Vince. Annelies heeft destijds, toen ik aan het herstellen was van mijn verbrijzelde knie, samen met nog 2 vriendinnen voor Cato gezorgd. Sommige dingen zijn voor mij niet in woorden uit te drukken. De dankbaarheid hiervoor is voor mij niet onder woorden te brengen maar wel in kleur en vorm uit te drukken. Ik heb aangeboden aan alle drie om een dier of dieren te schilderen. Vince mocht eerst. 

Schilderen is voor mij een heel proces. Van stukjes en beetjes, stapjes, weghalen, opnieuw inkleuren, kijken en voelen. Het kost tijd. Nu koste het nog meer tijd omdat ik niet alleen een reis op het doek aan het maken was, maar ook in mijn leven. Een half jaar later ziet mijn leven er heel anders uit. En ook dit proces is er een van stukjes en beetjes, opnieuw inkleuren, voelen en vormgeven. 

Ook Vince heeft een hele reis gemaakt, samen met Annelies. Ook hij moest revalideren. 

Vandaag waren we weer bij elkaar, met zijn vieren. Mijn lieve vriendinnen en ik. Bij Vince en Annelies in Nuenen. Als afsluiting van de revalidatie ging Annelies een dressuur proef rijden. Op dit moment, door de corona maatregelen kun je die proeven insturen, en kijkt er een jury naar. Het was een gezellige dag. En terwijl Annelies door de bak haar proeven reed was ik trots op die twee. Ze straalden. Ik vond het ook een mooi moment om het schilderij te geven. Dus afgelopen week de laatste stukjes verbeterd, en er een laag vernis overheen gezet.

Ondertussen gaat ook mijn reis weer verder. Maandag wordt ik geopereerd en worden alle platen en pinnen uit mijn knie gehaald. Hoewel de chirurg het verteld alsof hij een kop koffie en een boterham gaat maken, vindt ik het wel spannend. Het is blijkbaar een kwestie van open maken, dingetjes eruit, en weer dicht. Daarna moet de wond genezen. Ik ben benieuwd. 

Ode aan de Beurs.

 De Beurs, zoals velen weten, mijn favoriete café in de binnenstad van Oosterhout. Ik maakte iets minder dan tien jaar geleden kennis met de Beurs en eigenlijk heb ik me er altijd thuis gevoeld. Toen Sander en ik ons geregistreerd partnerschap sloten hebben we dat dan ook in de Beurs gedaan. Na een aantal wisselingen is nu Petra eigenaar. Iemand die er, in ieder geval zolang ik er kom, al werkt.
Gisteravond na het eten zijn Sander en ik daar heen gegaan. We hadden gistermiddag een vermoeden dat na de persconferentie van gisteravond dit misschien een tijdje niet meer mogelijk was. We wilde nog even een avond gezelligheid en meteen sponsoren. En terwijl de avond vorderde (tot 22:00 wel te verstaan want toen moest hij dicht) werden de contouren van de nieuwe maatregelen duidelijk. Nog één dag en dan moet de horeca weer dicht. 

"morgen nog één kans" werd er gegrapt. Maar zo grappig is het niet. Dit kan best wel even duren. De horeca die het, in ieder geval in Oosterhout, enorm goed voor elkaar had moet weer dicht. 

Sander en ik begonnen al zittend aan de bar mee te denken in mogelijkheden zodat de beurs toch geld kon verdienen. Ik bedoel, de kosten gaan door en ik wil heel graag na de lockdown ook weer aanschuiven aan de bar van ons favoriete café. 

Maar goed. De komende tijd kunnen we niet binnen de muren van de Beurs genieten van drankjes en hapjes maar wel vanuit huis. (info op de facebooksite)

Ik weet zeker dat er meer mensen zijn zoals ik die graag in een bepaalde kroeg komen, of in een fijn restaurant waar ze graag eten. Waar ze zich welkom voelen en waar je het personeel kent en andersom. 

Lieve allemaal, een oproep.. ook aan de mensen die het gevoel hebben dat corona niet echt is, of die niet bang zijn om het zelf te krijgen en daarom wat minder scherp zijn op de regels.. 

Als je het dan niet voor jezelf, je familie, omdat je er niet in geloofd, of om wat voor reden dan ook, niet aan de regels houdt, doe het dan voor je favoriete voetbalclub, je favo restaurant, café, museum of wat dan ook. Alleen als we het tij kunnen keren kunnen we straks weer genieten aan de bar, in het stadion, aan een tafeltje bij het raam of voor een schilderij. 

En tot die tijd ga ik bestellen bij de Beurs, maar ook bij andere ondernemers, doe ik mee aan quizen, en online proeverijen om te helpen met het openhouden van onder andere onze horeca. Wie doet er mee? 

3 Winstpunten!

Zondag avond. Moe maar voldaan. Vandaag heb ik voor het eerst een officiële dressuurwedstrijd gereden. Ik heb wel af en toe meegedaan aan onderlinge wedstrijden bij ons op stal maar ik was nog nooit officieel gestart. Voor de mensen die niks met paarden hebben: Als je dressuur wedstrijden rijdt, begin je bij de B, daarna komt de L1 en L2 dan gevolgd door de M en dan de Z. Voordat je van bijvoorbeeld de B naar de L1 mag moet je 10 winstpunten rijden. Op een wedstrijd kun je je inschrijven voor 1 of 2 proeven. Ik had mee ingeschreven voor 2 proeven.

De reden dat ik nooit officieel wilde starten was omdat ik zelf geen BE rijbewijs heb en geen auto die een trailer kan trekken. Met andere woorden, ik ben afhankelijk van een ander. Vandaag ben ik met een stalgenootje gegaan. We hebben een paardentaxi gehuurd ( ja, het bestaat) en die heeft ons naar Bavel, waar de wedstrijd gehouden werd, gebracht en later, weer teruggebracht naar stal.

Tijdens mijn lessen met Cato rij ik vaak oefeningen uit de hogere klassen dan die in de B voorkomen.
Sinds mijn ongeluk zit ik altijd door als ik aan het draven ben. Doorzitten betekend eigenlijk dat je in je zadel blijft zitten in draf ipv staan- zit-staan- zit. Dit om de simpele reden dat lichtrijden (het sta-zit- sta- zit gebeuren) pijn doet aan mijn knie.

Afgelopen maandag toen ik het proefje wat ik moest rijden aan het voorbereiden was zag ik ineens dat je in de B klasse alle draf licht moet rijden. Ik schrok, dat kan ik niet, dat doet pijn! Voor het eerst sinds mijn ongeluk liep ik ergens tegenaan wat ik niet kon. Mijn beperking die ik wel voel maar waar ik normaal gesproken goed mee uit de voeten kan, belemmerde mij ineens bij iets wat ik graag doe. Dat kwam binnen. Ik heb vreselijk zitten huilen. 

Ik heb geprobeerd dispensatie aan te vragen maar dat kon niet. Ik besloot maandag avond op Cato te stappen en te voelen hoever ik kon gaan. Wat zou gaan en waar de grens zat. Dus zo gezegd zo gedaan. Het proefje wat ik zou rijden kende ik ongeveer uit mijn hoofd en ben ik gaan rijden. Het ging, met pijn. Ik bedacht me dat als ik gewoon voldoende paracetamol zou slikken het dan best te doen zou zijn. In het slechtste geval kon ik mijn tweede proef altijd nog afgroeten. (dat wil zeggen,  niet rijden) 

Cato weet op het moment dat de knotten erin gaan dat we op pad gaan. Ze weet niet waar we heengaan maar ze werkt braaf mee aan al het gedoe. 

Het gedoe: Ik heb me die ochtend al in een apenpakje gehesen. Want ja, witte rijbroek (wie bedenkt dat bij een hobby waarbij je steeds omgeven bent van stof, stront, paardenzweet en modder) en over die witte rijbroek nog een broek om te zorgen dat de witte rijbroek niet vies kan worden. Een wit shirt, en blauw rij-jasje. Mijn haar ook in de knot. Laarzen gepoetst, en overal bling. (want als ik nou niet goed rij zag ik er in ieder geval prachtig uit) Afijn, bij Cato ook de staart gewassen en uitgekamd en bespoten met anti klit spray, Manen in de knot, voorpluk ook. Maar toch leuk gedoe.

Cato heeft met haar vorige eigenaar al wel officiële wedstrijden gereden maar voor ons was dit het debuut. Het weer zat mee, de paarden waren braaf. Ik heb 1 keer 194,5 punten gereden (dat is 1 winstpunt) en 1 keer 197 gereden (dat zijn 2 winstpunten) Goed voor een derde en vierde plaats! 

Het kritiek op het protocol was terecht en ik tevreden. Thuis kreeg Cato slobber en wortels (dat vindt ze heerlijk). Als we laatste waren geworden had ze dit overigens ook gekregen hoor.. Ik vindt het fantastisch dat ze zo meewerkt en haar best doet voor mij.

Nadat proef twee klaar was vroeg ik Mara (onze minion aka groom, steun en toeverlaat en voorlezer van vandaag) of ik er toen af mocht, 'ja, je hebt gegroet dus je proef is klaar'.
Ik sprong af daarna al hinkend naar de trailer. Geëmotioneerd omdat ik anderhalf jaar geleden nog niet eens wist of ik ooit nog zou kunnen rijden. En nu ons officiële debuut. Een cocktail van trots, verdriet, blijdschap en pijn. En eigenlijk maakte de punten me niet eens uit. Dit neemt niemand ons meer af! 

Grappig detail, we zijn vergeten een foto te maken in vol ornaat. (dus met witte broek, bling, gepoetste laarzen en blauw rij-jasje) Hierboven, Cato in de trailer. 

40

Het is 24 augustus en dat betekend dat ik jarig ben. (jeuh) Met het beginnen van deze dag ben ik zo tussen de quarter-life crisis en de midlife-crisis terecht gekomen. Fijn, 40 kent blijkbaar geen crisis dus dat is mooi. Ik hou ervan om mijn verjaardag te vieren. Andere jaren nodig ik graag mensen uit om deze heugelijke dag met mij te vieren en gezelligheid te delen. 

Mara werd een maand geleden 40 dus eigenlijk waren we van plan om een groot feest te geven. Samen 80. Nou inmiddels is corona aan zijn tweede opmars begonnen en hebben Mara en ik besloten dat het nu niet de tijd is om je verjaardag groot te vieren. Dus, mogelijk, als corona niet ook het volgende jaar doorsijpelt vieren we dan: ' 82, das ook prachtig! '. 

Maar goed, zover is het nog niet. Afgelopen weekend zijn Sander en ik naar Enkhuizen geweest om daar mijn verjaardag met mijn moeder te vieren. Heel gezellig zo weer terug in mijn geboortestad. Fijn ook om daar mijn oom en tante te zien en te spreken. Tijdens het weggaan bij mijn moeder zwikte mijn voet waardoor ik viel. Natuurlijk op mijn linker knie. Pijn en schrik en een schaafwond en achteraf vooral een gedeukt ego. Verder geen echte schade gelukkig. Gistermiddag zijn we weer naar het zuiden afgereisd en zijn we uit eten gegaan om mijn oude jaar te vieren. Heel gezellig. 

Wat betreft het sudderen en nadenken of de staalconstructie wel of niet uit mijn been moet ben ik eruit. Ik ga over twee weken terug naar de chirurg om de mogelijkheden te bespreken en de termijn ed. De klachten blijven en als er een kans bestaat dat het door het staal komt, wil ik er iets aan doen. Maar goed, dat wordt vervolgd. 

Inmiddels stromen de lieve berichtjes, apjes, fb-berichten binnen en voel ik me echt jarig.

Fijne dag allemaal! 

Sudderen

Afgelopen donderdag had ik weer een afspraak met de chirurg. Eerst de, inmiddels bekende weg naar afdeling radiologie voor foto's. Er is een gigantisch deel bijgebouwd. Mijn afspraak was nog in het oude gedeelte wat wel "under construction" is. Het was rustig op de looproute richting radiologie. Ik liep door wat donkere gangen. Rechts en links lege donkere kamertjes waar wat verdwaalde meubels in stonden en langs gecreëerde muren. Door de muur heen hoorde ik geluiden van boren. Bij de balie was niemand. Ik controleerde nogmaals de brief. Ja, ik zit toch goed. Terwijl ik mijn brief bestudeerde kwam er toch iemand naar de balie om me te helpen. Na de foto's langs dezelfde looproute als op de heenweg richting afdeling chirurgie. Ook daar zat niemand achter de balie. Vast allemaal corona maatregelen. Een verpleegkundige vroeg wie ik was en kwam me later halen.

De chirurg was nog steeds enorm content met zijn werk. Hij luisterde naar mijn klachten en pijn in mijn onderbeen wat nog steeds niet minder is. Aan de hand van de foto's liet hij zien dat de pijn wellicht toch afkomstig is van het materiaal in mijn been. "we kunnen het er gewoon uithalen, je hebt het niet meer nodig". Dit kwam koud op mijn dak. Ik wist wel dat als ik er ooit last van zou krijgen, dat het er dan uitgehaald zou worden maar wat is "last" en hoe ziet dat er dan uit, dat was eigenlijk iets waar ik geen beeld bij had. En omdat de pijn die ik heb laag zat en spier-gerelateerd is én de fysio had gezegd dat het niet met de platen te maken kon hebben schrok ik. Dat betekend weer een operatie. In plaats van het dossier sluiten werd de wond voor mijn gevoel letterlijk weer opengelegd.

Vandaag weer naar de fysio, verteld wat de chirurg vertelde en tijdens het behandelen gehad over wel of niet opereren. Vanmorgen had ik meer last omdat ik gister een begeleiding op de trein had gedaan. Ik neem het zoals het is en ondertussen overweeg ik de opties. Sommige dingen moeten even sudderen voor je er een beslissing over kan maken.

Well, apparently rock bottom has a basement

Sinds een paar weken heb ik pijn in mijn been. Ik was eerst bang dat het de platen waren die tegen mijn scheenbeen aan zitten maar dat was het gelukkig niet. Het zijn spieren die overbelast en geïrriteerd zijn. De fysio heeft ze behandeld en ook de ostio heeft er naar gekeken. Ik mag gewoon bewegen maar niet te veel. Ik doe rustig aan voor mijn doen, neem rustdagen, probeer te bewegen. Het wegdrukken van de trapper van mijn fiets doet zeer en ook paardrijden gaat niet zoals ik zou willen. De ene dag is beter dan de andere. Sinds vandaag lijkt de pijn te zijn gemigreerd van naast mijn scheenbeen naar de buitenkant richting mijn enkel. Het enigste wat echt werkt is paracetamol en dat gebruik ik de afgelopen weken met regelmaat. Het is vermoeiend om steeds pijn te voelen en de boel te ontlasten.

Eergisteren wilde ik graag rijden. Op het gemak in de buitenbak samen met Annelies. Cato vind het leuk in die buitenbak omdat we daar meestal gaan springen. Ze had dan ook enorme haast om daar heen te gaan. Nadat we lekker rondgesjouwd hadden gingen we een klein stukje uitstappen op de weg. Weer had ze haast. We zijn nu inmiddels langer dan een jaar niet naar buiten geweest. De trainingen die ik met haar doe zijn voornamelijk in de binnenbak.

Ze was waarschijnlijk blij en dan stapt ze hard. Ik vond het spannend. De laatste keer dat we samen buiten waren stapte ze ook zo hard. Toen om een andere reden maar ik merkte dat bij mij wel de spanning steeg. Waar ik het meeste bang voor ben is dat er iets onverwachts gebeurd, dat ik er af wil maar dat dat niet lukt en dat ik weer val. Het is allemaal goed gegaan, mijn eerste kleine stukje naar buiten is gelukt.

Ik merk de laatste tijd dat ik vaker bangig ben. Als een paard wat onverwachts doet, of gaat stuiteren wordt ik bang. Dat had ik vroeger nooit. Nu voelt het voor mij voor het eerst alsof mij iets is afgenomen. En dat doet zeer. Blijkbaar is hier nu pas ruimte voor. Eerder was mijn focus op sterker worden. Nu is dat deels al goed gelukt. Als ik de pijn die ik nu ervaar niet heb loop ik best heel goed. Maar dit bangig zijn is iets nieuws en ik moet zelf nog even voelen en onderzoeken wat dat doet. Misschien doet het ook wel pijn omdat ik het niet aan had zien komen. Het voelde namelijk alsof ik het meeste wel gehad had. Maar deze bangheid en het verdriet wat er bij hoort is van andere orde. Misschien kom ik nu pas bij de kern en bij dat wat het ongeluk feitelijk heeft gedaan. De laag die onder al de verschillende laagjes van revalidatie vandaan komt..

Omdat ik er nog geen beeld bij had, heb ik deze post nog niet online gezet. Vandaag heb ik een beeld afgemaakt. Dus na wat 'happy little trees' hier en daar, is hier mijn drieluik. "Kill your darlings" zei William Faulkner  ooit. En zo geschiedde ook bij dit doek, Bootje hier, bootje weg, abstract, oh nee, er ontstaan wolken, oke. Dan verder. Hij is nu klaar.. eindelijk.. 

Rechts en links en dan helemaal..