Sudderen

Afgelopen donderdag had ik weer een afspraak met de chirurg. Eerst de, inmiddels bekende weg naar afdeling radiologie voor foto's. Er is een gigantisch deel bijgebouwd. Mijn afspraak was nog in het oude gedeelte wat wel "under construction" is. Het was rustig op de looproute richting radiologie. Ik liep door wat donkere gangen. Rechts en links lege donkere kamertjes waar wat verdwaalde meubels in stonden en langs gecreëerde muren. Door de muur heen hoorde ik geluiden van boren. Bij de balie was niemand. Ik controleerde nogmaals de brief. Ja, ik zit toch goed. Terwijl ik mijn brief bestudeerde kwam er toch iemand naar de balie om me te helpen. Na de foto's langs dezelfde looproute als op de heenweg richting afdeling chirurgie. Ook daar zat niemand achter de balie. Vast allemaal corona maatregelen. Een verpleegkundige vroeg wie ik was en kwam me later halen.

De chirurg was nog steeds enorm content met zijn werk. Hij luisterde naar mijn klachten en pijn in mijn onderbeen wat nog steeds niet minder is. Aan de hand van de foto's liet hij zien dat de pijn wellicht toch afkomstig is van het materiaal in mijn been. "we kunnen het er gewoon uithalen, je hebt het niet meer nodig". Dit kwam koud op mijn dak. Ik wist wel dat als ik er ooit last van zou krijgen, dat het er dan uitgehaald zou worden maar wat is "last" en hoe ziet dat er dan uit, dat was eigenlijk iets waar ik geen beeld bij had. En omdat de pijn die ik heb laag zat en spier-gerelateerd is én de fysio had gezegd dat het niet met de platen te maken kon hebben schrok ik. Dat betekend weer een operatie. In plaats van het dossier sluiten werd de wond voor mijn gevoel letterlijk weer opengelegd.

Vandaag weer naar de fysio, verteld wat de chirurg vertelde en tijdens het behandelen gehad over wel of niet opereren. Vanmorgen had ik meer last omdat ik gister een begeleiding op de trein had gedaan. Ik neem het zoals het is en ondertussen overweeg ik de opties. Sommige dingen moeten even sudderen voor je er een beslissing over kan maken.