De slak met de noppensok.

In het ziekenhuis mocht ik van de zusters niet het bed verlaten zonder een noppensok aan mijn rechter voet.  De voet aan het gezonde been. Dit om uitglijden te voorkomen. Thuis heb ik een paar noppensokken aangeschaft en als ik geen schoenen draag heb ik altijd een nokkensok aan. 

Een noppensok is een sok met aan de onderkant antislip nopjes. Ik denk dat de officiële naam antislipsok is. Noppensok klinkt spannender. Maar veel spannender dan de naamsverandering kan ik het niet maken. Het is wel handig want het werkt. Ik glij niet uit. 

Naast de noppensok doet het looprek ook nog steeds dienst. Ik ben nog steeds content met de tas die Sander eraan gemaakt heeft. Ik kan er ook een stuk sneller mee hinkelen dan in het begin, althans, dat is volgens mij vooral in mijn beleving. Een looprek heeft een aantal beperkingen. Het tasje wat eraan gemaakt is gaat bij hogere snelheid heftig heen en weer en knalt dan hard tegen mijn bovenbeen. Doet geen pijn maar is irritant. Daarnaast moet ik uitkijken dat als ik hem gevuld heb met ‘dingen’ ik niet te snel wil want dan vliegt dat wat er in zit met de zelfde vaart weer uit. Ik kan met mijn ballerina zwaai wel dingen oprapen maar het wordt wat vervelend als dat elke stap is. 

Een andere beperking is het stangetje wat de vier poten aan de onderkant op zijn plaats houdt. Die zorgt ervoor dat je pas maar zo groot kan worden als het stangetje het toelaat. Anders knal ik er met mijn scheenbeen tegenaan wat een direct vloeken oplevert omdat dit wel pijn doet. 

Met krukken kan ik wel harder maar dat vindt ik in huis minder practisch omdat ik een sleper (persoon die dingen mee wil nemen) ben. 

Als ik dan wel met grote moeite keihard probeer vooruit te komen met dat rek zie ik Sander soms staan wachten zodat ik door kan hinkelen. Omdat hij staat te wachten realiseer ik me dat mijn tempo laag is en ik wat dat aangaat waarschijnlijk goed mee kan komen met de plaatselijke bejaardenclub. Ik denk maar zo, ik ben alvast aan het oefenen. Als we later allemaal achter looprek lopen, loop ik iedereen eruit want mijn techniek is al fantastisch!

Ik heb het ook sneller koud. Ik ben sowiso al een miep met kou. Dat is nu ik veel tijd in de rolstoel doorbreng niet minder geworden. Ik ben nog niet begonnen met een dekentje over mijn benen in de rolstoel maar wie weet.

En... Het aftellen is begonnen. We zijn in Juli aangekomen. 31 Juli ga ik terug voor foto’s van mijn been en dan hoop ik op groen licht om te mogen belasten.. nog maar 3,5 week!