Slippers en winterjassen

Daar heb ik altijd een beetje moeite mee gehad. Wat moet ik aan als de temperatuur stijgt. Vooral in het voorjaar en najaar zie je twee uitersten. De een heeft blote benen en slippers terwijl de ander zijn winterjas nog aan heeft, of een trui. Ik ben van het soort dat lang warme kleding aan heeft en dan een van de laatste die uiteindelijk zomerkleding aantrekt. En daarnaast ben k dan ook een van de eerste die weer warmere kleding aan heeft als het kouder wordt. Het verschil tussen Sander en mij is in de auto helemaal hylarisch.. het scheeld een jas. Hij zit dan met t-shirt achter het stuur en ik met een winterjas ernaast. vandaag wel lekker blote benen en dit weekend weer een jas als ik de weersverwachtingen moet geloven.
Maar nu leker genieten met de zon op mijn toet onderweg..

Burgemeester van de trein.

Het is zondag en ik moest werken dus vanmorgen vroeg onderweg naar Roosendaal om daar te beginnen met mijn dienst.
Vandaag ging de reis o.a. onze mooie hoofdstad. Na een wat rommelig begin van de dienst (shit, water thuis vergeten! Nadat mijn trein te veel vertraging opgelopen had werd hij opgeheven) toch nog in Amsterdam aangekomen.
Na mijn pauze mocht ik naar Zandvoort aan zee.
Tijdens mijn korte carrière bij de ns nog nooit in Zandvoort aan zee geweest dus dat vond ik erg leuk. Een nieuw en erg mooi nieuw stukje spoor-nederland.

Een druk en vol treintje vanuit Zandvoort dus ik besloot meteen te controleren. Toen we bijna in Haarlem waren liep ik door naar de omroep en hoorde ik een jongetje tegen zijn moeder zeggen; 'kijk mam, de burgemeester van de trein' Ik draaide me om, lachte naar de moeder en het jongetje, en zei met een knipoog naar het jongetje en zijn moeder'fijne reis nog!'

De dans van de snelweg

Ik werk in Roosendaal en aangezien mijn werktijden vaak buiten openbaarveroer tijden zijn, reis ik meestal met de auto.
Ik vind het niet erg. Muziekje aan en op tijd weg zodat ik niet hoef te haasten. Ik reis buiten de spits en dan heb je ruimte op de weg.
Nu is het zo dat er soms ineens een soort dans ontstaat met andere bestuurders van auto's. Omstebeurt voeg je uit om een langzamer rijdende automobilist in te halen en ga je weer terug naar de rechter baan. Je blijft ongeveer op zelfde afstand en dus in een soort kolonne rijden. Meestal met drie of meer auto's dans je van rechts naar links tot het moment dat een van de auto's zijn bestemming bijna heeft bereikt en de snelweg via de afrit verlaat. Soms blijf ik dansen met de overgebleven auto's maar soms is de dans klaar en lost het samenspel als het waren ineens op. Ieder vervolgt zijn weg naar zijn of haar bestemming.

Zo gaat dat dan.

Ineens is het een paar jaar later, woon ik in een andere stad, heb ik een carriere Switch gemaakt en ben ik gelukkig.. Het bloggen lukte een tijdje niet maar ik ga het nieuw leven in blazen.. Eens kijken wat ik de wereld te vertellen heb..

Vierdaagsefeesten! ze zijn weer begonnen..

Ik heb hier al maanden zin in... zit regelmatig op de website te snuffelen welke bands te zien gaan zijn en nu was het gister zover! Ze zijn weer begonnen! De zomervierdaagse! Ik zou met Sas samen de stad in gaan. Ik kwam 's middags thuis vanuit Enschede waar ik mijn Neefje bezocht heb. (twee koppen groter maar twee jaar jonger, dus het blijft mijn neefje). Sas moest vanuit st oedenrode komen. Ze zou bellen als ze er klaar voor was de stad in te gaan. Ik was ongeduldig en was rond 6 uur al onrustig. Rond half 8 hield ik het niet meer en ben ik de stad in gegaan. Even sfeer proeven, kijken naar de podia, orienteren op waar ik deze week wilde zijn.

Heerlijk, al die mensen, de sfeer, de muziek en ik! Het was achteraf maar goed dat ik gewoon gegaan ben in mijn eentje want sas was er pas rond een uur of 11. De muziek op straat gaat tussen twaalf en half 1 uit. Iedereen blijft dan nog wel plakken en probeert een kroeg of andere danstent in te komen maar de meeste mensen gaan gewoon naar huis. Ik was op dat moment verzadigd. Rond half 2 ben ik richting huis gegaan.

Vandaag, zondag weer een vol programma! Rond twee uur beginnen de bands en de muziek alweer en gaan ik sas en de rest verder waar we gister geeindigd waren. Nu eerst even naar mika en dan... Muziek!

Mañana, mañana...

Mañana mañana, dat bleek het thema van de afgelopen week. Afgelopen zondag reisde ik via Tilburg naar Haarlem om daar een paar dagen te gaan klussen. Zondag was tijd voor gezelligheid, samen eten en bijkletsen en dan zouden we maandag mañana, mañana gaan klussen. Een begin werd gemaakt op maandag. Want hoe kan er geklust worden zonder tools! Spullen bij elkaar gezocht, wat boodschappen en wat verf van de vensterbank gekrabd.
Deze week was Eel zijn vakantie dus die was vooral van het rustig aan doen.. genieten en kijken wat de dag bracht. Ik steeds druk in mijn hoofd, werd voor het eerst sinds zeker een week daar zonder hoofdpijn wakker en moest behoorlijk terugschakelen.

Rustig aan doen, genieten van de zon en alles wat er om me heen gebeurde. In de dagen die volgde lukte dat en dat resulteerde op woensdag dat ik vreselijk moe was. Moe en gevoelig. De tijd die geweest is, het stoppen met mijn stage, het afgelopen jaar.. eigenlijk is alles veel geweest en nu.. in Haarlem, terwijl ik daar met een schroevendraaier en een plamuurmes in mijn achterzak op een ladder tegen de voorgevel stond, kwam de erkenning van mijn vermoeidheid, het bijbehorende verdriet en het besef dat ik nu echt rustiger aan moet doen. Eel zag dat in mijn ogen. Geen gebrek aan motivatie, maar vermoeidheid wat in de weg zat. Wat mij deed twijfelen om te gaan was dat het klussen met eel en zijn pa en ma gewoon heel gezellig, warm en mañana, mañana was... De rust die ik daar wel toeliet had ik nodig. Het waren voor mij mooie, warme en waardevolle dagen, gevuld met een paar heerlijke reflectiemomentjes..



mañana, mañana zette zich donderdag in de vorm van Roel door. Hij heeft net 10 maanden in Suriname doorgebracht en heeft daar een soort van bounty mentaliteit aan over gehouden. Hij erg chill, ik nog beetje onthutst door mijn vermoeidheid en de bewustwording dat de afgelopen tijd toch meer met mij gedaan heeft dan ik dacht. We hebben een erg gezellige avond gehad. Omdat zijn kamer nog bewoond wordt door zijn uitgekozen onderhuurder, sliep hij ook bij mij. Mijn bed is maar klein en hij gigantisch lang dus hij stak met zijn pootjes een stukkie uit bed.. tja.. kodak moment toch! Leuk om weer bij te kletsen met mijn maatje.. die ik stiekem toch wel gemist heb...

Komkommernieuws

En deze is wel van vandaag! Ik was vrij actief op Hyves maar omdat ik facbook eigenlijk leuker vind ben ik daar eigenlijk actiever en heb ik mijn blog daar ook maar aan verbonden. Als het goed is update hyves automatisch en voor facbook moet er op een link geklikt worden. Voorheen was ik niet van plan om meer hyve-achtige-sites bij te gaan houden maar na mijn bezoek aan finland ben ik toch overstag gegaan. Eigenlijk vooral omdat mijn nieuwe spaanse vrienden geen hyves hebben en wel facebook.

Het gaat wel aardig met mij! Ik ben gestopt met stage wat mij enorm veel rust geeft. Het gaat mij wel een jaar extra kosten maar dat vind ik gek genoeg niet zo erg. Ik heb zelf het gevoel dat ik dat nodig heb. ( de extra tijd bedoel ik dan) Inmiddels heb ik een nieuwe stage en daar ben ik enorm blij mee. Ik denk zomaar dat aankomend jaar een stuk relaxter wordt. Verder eigenlijk weinig nieuws. Ik geniet van de mensen om me heen, van culturele activiteiten, van rust en mika. Ik wil eigenlijk nog wat dingen afmaken voor school, zodat ik dat volgend jaar niet hoef te doen maar ik merk dat ik veel moeite heb om de motivatie bij elkaar te schrapen. Daar komt bij dat mijn energie nog niet is waar het was en dat ik dus nog best veel slaap. Maar ik mag niet klagen en dat doe ik dan ook maar niet...

dit was voor nu het komkommernieuws..

Zo gaat dat dan..

Deze blog is van 26 maart.. net als die andere.. alleen op hyves gepost.. nu toch ook maar hier

Soms gebeurt er even iets in je omgeving. Iets wat pijn doet en wat je herkent. De eigen pijn is niet zo vurig als toen maar toch zie je bij die ander het verdriet wat je herkent en waarvan je weet hoeveel pijn het doet. Dat verdriet raakt mij. Door de tijd is de herinnering anders en is de wond niet meer echt een wond maar meer een litteken dat soms door omstandigheden weer gaat prikken. Het rekt wel mee, scheurt niet meer open maar blijft altijd aanwezig.
Tijdens de crematie merk ik dat ik moet huilen. Ook om de pijn die ik zie bij mijn lieve vriendin, om het verdriet van haar familie. Mijn stukje hoort ook bij mijn verdriet van dat moment en dat mag daar zijn. Een heftige maar erg persoonlijke dag hierdoor. En dan, dezelfde avond hoor ik van iets wat groeit, iets wat nog maar 20 weken jong is en ergens in augustus voor het eerst de wereld kan aanschouwen. Bijzonder! Een nieuw leven wat dat ook nog een heel leven voor zich heeft!

En zo gaat dat dan, zo dicht ligt het bij elkaar. Leven en dood.. Allebei mooi op hun eigenwijze manier.

Keuzes..

Ik ben een tijdje gaan posten op hyves.. maar dat vind ik eigenlijk zonde voor het werk wat hier al te lezen is.. deze post is dus eigenlijk van ergens in maart..

Zondag avond is sinds twee weken de avond van de spaanse les. Samen met nog een studiegenoot en een inmiddels oud studiegenoot (allebei inmiddels a.k.a "vriendinnen".) De plek wisselt en degene die kookt dus ook. Vanavond was ik aan de beurt. En omdat we er zo'n zin in hadden.. pannenkoeken! Ik hou van de gezelligheid van de eettafel en de bijbehorende gesprekken.

Naar aanleiding van iets wat ik vertelde ging het over het maken van keuzes. Je hebt altijd een keuze.. of toch niet? Zelfs als je geleefd wordt heb je de keuze om gas terug te nemen of aan te geven dat iets niet gaat. Een keuze zorgt ervoor dat iets anders niet of juist wel ruimte krijgt. Het ligt er ook aan of jij je bewust bent van de keuzes die je hebt. Soms kan iets als benauwend voelen.

Als je weet dat er een keuze is, iets anders.. Soms zorgt dat er alleen al voor dat het benauwende meteen minder benauwend voelt.
Mijn keuzes baseer ik eigenlijk altijd op mijn gevoel. Als iets niet goed voelt, zal het waarschijnlijk niet goed voor me zijn. Ik heb gemerkt dat het soms wel lastig is om naar dat gevoel te handelen. Want hoe goed iets kan voelen, er is altijd maatschappij of een omgeving die op zo'n manier kan reageren op jou keuze dat je die keuze niet durft te maken. Voor mij helpt het om erover te praten omdat de keuzemogelijkheid dan op een of andere manier voor mezelf duidelijker wordt. Gedachten beïnvloeden ook de keuzes die je maakt.

Het gesprek ging ook over de zin of onzin van het leven. Soms is het fijn om te geloven dat alles " zin" heeft en ergens goed voor is. Dat de keuzes die je maakt ergens goed voor zijn en dat je er van leert. Maar er zijn ook momenten waarop je denkt dat een gebeurtenis nergens echt goed voor was.

Wat gebeurt er als je het "zin" hebben los laat. Dat zou betekenen dat niks voor een hoger doel zou zijn. Dat je er niet iets van zou "moeten" leren. Zou het dan niet veel makkelijker zijn om keuzes te maken die goed voelen voor jezelf, zou je dan niet veel liever voor jezelf kunnen zijn. Dan is er geen gedachte die zegt " ik moet/ zal hier iets van leren". Ik denk dat je dan meer bij je eigen basis blijft, je eigen ik. En dat je dan zonder jezelf schuldig te voelen naar wie dan ook, keuzes kan maken die goed voelen. We zijn tenslotte allemaal schepper van onze eigen hemel maar ook van onze eigen hel..

buenos noches todos

Liever Verliefd?

Gister met een studiegenoot de film " liever Verliefd" gekeken. Een echte "feel good" movie waarin de hoofdrolspeelster uiteindelijk op twee mannen verliefd is. Natuurlijk gingen de gesprekken tijdens en na de film over het single zijn, het hebben van een relatie en het af en toe hebben van liefjes voor 1 nacht.

Tja.. ik ben alweer een tijdje vrijgzel en aan de ene kant vind ik dit wel lekker. Beetje mijn eigen ding doen, wanneer en als ik dat wil. Kijken naar mannen, beetje flirten. Eigen invulling geven aan alle tijd die ik heb. Maar soms wordt ik wakker snachts en dan voelt het ook wel heel erg alleen. Koude plek naast me, geen verdwaalde arm die me af en toe even in mijn nek kriebelt. Soms voelt het alleen om alles weer zelf te moeten bedenken en te moeten doen. Niet zo snel iets kunnen delen met iemand die je gewoon heel goed kent en weet wat je angsten en verlangens zijn. Niet tegen iemand aan kunnen kruipen als je verdriet hebt of behoefte hebt aan een knuffel. Het is bijzonder en leuk om verliefd te zijn en de wereld te voelen draaien! Eigenlijk is verliefd zijn ook alleen maar echt leuk als het beantwoord wordt. Als degene die je in je vizier hebt jou ook ziet zitten, als je weg kan smelten in elkaar ogen. Kriebels in je buik krijgt als je hem ( in mijn geval dan) ziet.

De andere kant van het verliefd zijn ken ik ook. Als je wel van iemand houdt maar de relatie op een of andere manier niet werkt. Dat doet pijn en voelt onzeker. Kost veel energie. Beslissen of je wel door wil gaan of niet.
Op dit moment heb ik dat niet, niks van dat. Ik kom geen mannen tegen die ik wel interessant vind of die mij zien zitten. ( het kan ook zijn dat ik dat laatste gewoon niet door heb, das ook wel echt ik namelijk) maar goed, niks van dat alles.. Ik vraag me wel es af.. zou het waar zijn dat voor iedereen 1 iemand is? Misschien heb ik mijn iemand al gehad en was dat het... Zou ik mijn iemand al kennen? of is het misschien iemand die ik binnenkort tegen ga komen..

Ach ja.. zo is het in de liefde... er is niks zeker.. en dat is misschien maar goed ook.. Zo is elke ervaring fris en nieuw en anders met dat nieuwe persoon. Of het nou een liefje voor een nacht is of iemand die langer kent en bij je blijft..
Een mooi moment dat misschien maar kort duurt, de herinnering is voor altijd.