Soms gebeurt er even iets in je omgeving. Iets wat pijn doet en wat je herkent. De eigen pijn is niet zo vurig als toen maar toch zie je bij die ander het verdriet wat je herkent en waarvan je weet hoeveel pijn het doet. Dat verdriet raakt mij. Door de tijd is de herinnering anders en is de wond niet meer echt een wond maar meer een litteken dat soms door omstandigheden weer gaat prikken. Het rekt wel mee, scheurt niet meer open maar blijft altijd aanwezig.
Tijdens de crematie merk ik dat ik moet huilen. Ook om de pijn die ik zie bij mijn lieve vriendin, om het verdriet van haar familie. Mijn stukje hoort ook bij mijn verdriet van dat moment en dat mag daar zijn. Een heftige maar erg persoonlijke dag hierdoor. En dan, dezelfde avond hoor ik van iets wat groeit, iets wat nog maar 20 weken jong is en ergens in augustus voor het eerst de wereld kan aanschouwen. Bijzonder! Een nieuw leven wat dat ook nog een heel leven voor zich heeft!
En zo gaat dat dan, zo dicht ligt het bij elkaar. Leven en dood.. Allebei mooi op hun eigenwijze manier.
Geen opmerkingen:
Een reactie posten