Werken aan "Op weg naar huis".

Rond half 8 elke morgen begint het ziekenhuis te ontwaken. 'Goedemorgen' zegt de stem van en verpleegster en de gordijnen worden een stukje open geschoven. Ze komt voor de controles: temperatuur, saturatie (hoeveelheid zuurstof in het bloed), bloeddruk, ontlasting ja of nee etc. Een ander vraagt ondertussen of ik me wil douchen en als ik knik worden er handdoeken neergelegd. Daarna komt ook de medicatieronde. Ik vraag een kortdurende oxy extra, zodat het douchen en verzorgen geen pijn doen.

Het gaat langzaam beter. Ik krijg elke dag meer energie. Gister heb ik voor het eerst staand gedouched. Toen ik bijna klaar was moest ik toch even zitten, ik werd misselijk. Daarna een uur op bed gelegen om de misselijkheid te laten zakken en bij te komen. Vandaag was ik niet meer misselijk na het douchen maar nog wel moe. Dat soort dingen kosten me nog veel energie maar het ergste heb ik gehad en ik ga echt merkbaar vooruit.

Afgelopen zondag gevraagd aan de arts of we konden starten met het afbouwen van de pijnmedicatie. Het zijn voornamelijk opiaten die ik krijg. Daar moet je niet te lang aan zitten als het niet nodig is. En als het afbouwen te snel is, kan je altijd weer terug. Zo gezegd zo gedaan. 

Maandag hadden de artsen het ineens over ontslag. Eerder hadden ze het over het eind van de week. Maar later hadden ze het over woensdag. Nu lijkt het er echt op dat ik morgen naar huis ga. 

Straks komt de fysio om te oefenen met traplopen. En zo gaat het elke dag beter en ben ik elke dag eens stukje meer op weg naar huis.