Life has me in a rush, dat is iets wat ik al eerder gezegt heb in een eerder log. Na de log "komt een vrouw bij de gynaecoloog"waren er wel mensen die vroegen wat er was.. Soms heb ik gereageerd soms niet. Maar nu komt het toch dicht bij en ik merk dat ik er mee bezig ben, en terecht. Toch maar even een log hierover.
Begin dit jaar is er door de gynaecoloog PCO bij mij geconstateerd. PCO is een syndroom waarbij de hormonen van de vrouw niet goed werken. De eiblaasjes die elke vrouw heeft komen bij mij hierdoor niet tot ontwikkeling waardoor er geen eisprong plaats vind. Om het even samen te vatten. Op dit moment ben ik niet vruchtbaar. Mocht er een kinderwens zijn dan zal ik naar de gynaecoloog moeten om daar een hormoonkuur te beginnen. Zo worden dan op een kunstmatige manier mijn eicellen toch tot rijping gebracht zodat ik wel ga menstueren en toch zwanger zou kunnen worden. Natuurlijk had ik aan de hand van de brief die ik meegekregen had van de huisarts onderzocht wat PCO dan wel niet was. Alles wat daar stond herkende ik. Er viel veel op zijn plek. De gynaecoloog heeft mij onderzocht en ik ben met brief terug gegaan naar mijn huisarts. Diagnose was inderdaad PCO. Ik kwam bij de huisarts voornamelijk met de vraag of hier dan niks aan te doen is. "Ja" zei de huisarts, ga maar afvallen. Het zou namelijk kunnen dat als je afvalt dat je mensturatie weer vanzelf op gang gaat komen. .....
Tja... de mensen die mij al lang kennen weten zo ondertussen dat ik al sinds mijn 14 de or so met mijn gewicht bezig ben. Allerlei dieeten heb geprobeerd maar dat niks echt hielp, of wel hielp maar dan voor een bepaalde periode. Niet omdat ik niet de power in mijn lijf heb om iets door te zetten of vol te houden maar meer omdat mijn lichaam ook niet zo goed aangeeft wanneer ik genoeg heb. Ik kan dus door blijven eten. Cognitief weet ik dat ik na twee of drie boterhammen genoeg heb maar in princiepe voelt dat niet zo en kan ik door blijven eten. Na enige tijd ga je vanzelf weer wat meer eten omdat er nooit een "vol"gevoel optreed, uiteindelijk natuurlijk wel maar niet zo snel als bij een ander..
Na veel over dit onderwerp gelezen te hebben blijkt, dat er inderdaad een link is tussen overgewicht, PCO en hormonen. "Ze" weten alleen niet of de PCO komt door het overgewicht of dat het overgewicht komt door de PCO. Ik denk bij mij het tweede. Ik was vroeger geen dik kind en mijn gewicht nam pas toe toen ik ongeveer 10 jaar was.. inderdaad, dat is de leeftijd waarop de hormonen van meisjes "dingen"gaan doen.
En dan... boos en verdrietig en opgelucht.. dat zijn ongeveer de kernwoorden van wat ik voelde. Boos en verdrietig omdat mijn lichaam niet werkt zoals het zou moeten. Ik heb wel eerder het idee gehad dat er iets niet klopte met mijn hormonen maar zonder duidelijke klachten ga je niet naar een arts. Maar ook opgelucht dat er veel op zijn plek viel en dat ik nu tenminste weet dat ik waarschijnlijk niet op een normale manier kinderen kan krijgen. Klinkt stom maar ik weet het liever nu dan als ik al aan het oefenen ben. Dan komt de klap denk ik harder aan.
Maar natuurlijk ook praktische dingen kwamen bij mij naar boven.. Hoe vertel ik dit als ik een partner krijg. Wanneer is een goed moment? Het is persoonlijk maar gaat die ander ook aan, misschien niet meteen maar uiteindelijk wel. Hoe zou ik reageren als ik wist dat mijn toekomstige man onvruchtbaar ( of moeilijk vruchtbaar-makend) zaad had.. Het geen waar ik volgends de natuur voor ben geboren ( het baren van kinderen) is voor mij niet meer vanzelfsprekend, en hoe ver ga ik als ik toch een kinderwens heb? Tot ivf? nog verder? wanneer is het dan genoeg?
Allemaal vragen waar ik zelf ook nog niet zo goed pasklare antwoorden op heb.
Oke weer afvallen dan.. . Sowieso om een gezonder gewicht te krijgen. Want dat is waar ik al jaren naar streef.. gezonder worden. Maar nu blijkt dat dit door mijn hormonen nog moeilijker is.
Uiteindelijk heb ik besloten om een maagband te laten plaatsen. In overleg met mijn arts, mensen die er al een hebben en informatie die ik hier en daar vandaan gehaald heb. Ik ben via mijn verzekering bij ra- medical terecht gekomen voor een intake. Daar heb ik informatie gehad over wat het precies inhoudt en wat de risico's zijn. Daarna een persoonlijk gesprek waarin ze keken of ik überhaubt in aanmerking zou komen. Ik kom in aanmerking. Unive heeft ook al groen licht gegeven en ik wordt 27 juni geopereerd.
Het voelde aan de ene kant alsof ik opgeef... alsof ik het zelf niet kan.. en dat is eigenlijk ook zo maar eigenlijk geef ik niet op. Ik stop mijn kop niet in het zand maar besluit er iets aan te doen. Iets wat betekend dat ik een aantal dingen op zal moeten geven. Maar wat mij wel de mogelijkheid geeft om blijvend gewicht te verliezen...
De reacties uit mijn omgeving zijn verschillend, van afwijzend tot dapper...
Ik sta er achter en dat is voor mij het belangrijkste. Zal tenslotte met mezelf oud moeten worden..
3 opmerkingen:
Heey Saar,
Jeetje wat een verhaal zeg! Ik vind dat je juist niet opgeeft. Je bent al zó lang bezig met dieëten. Mijn tante heeft ook een maagband laten plaatsen omdat ze er ook zoveel problemen mee had. Het heeft heel erg goed geholpen en net wat je zegt; dat je niet weet wanneer je moet stoppen met eten omdat je geen vol gevoel krijgt, dat krijg je met die maagband juist wel! Ik hoop echt dat het zal gaan helpen en jee wat een spannende enge tijd ga je tegemoet... Ik zal aan je denken 27 juni.... Liefs Niek
Wat een verhaal Saar! Erg om te lezen, je gaat er nu goed mee om als ik het zo lees maar gemakkelijk zal het zeker niet zijn (geweest).
Heel veel succes en ik hoop dat alles goed komt! Met de vruchtbaarheid maar ook met je gewicht. Kop op en doorzetten!! Kus Margot.
Hee Sara!
Ik vind het heel goed van je dat je een maagband laat plaatsen. Vind juist niet dat je opgeeft. Als je opgegeven had, had je het laten zijn voor wat het is. Ik denk dat het een hele goede zet is, zal aan je denken!
Groetjes,
Sonja
Een reactie posten