Als ik zo om mij heen kijk zie ik eigenlijk veel relaties waar ik nooit deel van zou willen zijn. Mensen die voordurend met jaloezie leven, of totaal langs elkaar heen. Wel beeld maar geen geluid zeg maar. Die mensen zijn ooit verliefd geworden op elkaar, zijn een relatie begonnen en vervolgens is het doodgebloed of zo. En terwijl de roze bril al lang in een nachtkastje verdwenen is, worden ze geen van beide echt wakker. om te zeggen, we stoppen ermee. Tuurlijk ze houden nog van elkaar, dat geloof ik ook wel, maar er is totaal geen lust meer. het is een soort broer/ zus ding geworden.
Erg fijn en veilig, huisje, boompje etc. En dat is nou precies hoe ik niet oud wil worden. De spanning is er totaal af. De sleur komt erin. En dan hoor ik mensen zeggen "tja dat gebeurd nou eenmaal met de jaren"Maar dat hoeft toch niet.. je kan toch steeds proberen de spanning erin te houden.. Een relatie is iets waar steeds aan kan bouwen. Tenminste zo zie ik dat.
Zou het zo zijn dat er voor iedereen die ene speciale is.. En als ie op je pad komt hoe weet je dan dat dat hem is.. Bij mijn ex zag ik namelijk ook al een hele toekomst, en achteraf toen de roze bril kapot was getrapt, zag ik dat dit helemaal niet ideaal was, zeker niet voor mij. Maar op dat moment was ik ervan overtuigd dat dit het was. Of was het meer dat ik genoegen nam met wat me aangeboden werd?.. en dat daaruit een roze bril ontstond.. Ik wil geen genoegen ergens mee nemen.. ik wil niet for second best gaan.. Maar misschien zie ik dat hele relatie ding wel door een roze bril. Je komt iemand tegen die op dat moment wel goed bij je past..en misschien ga je dan daar voor. en als je dat zo bekijkt is het ook logisch dat het niet een heel mensen leven kan duren, omdat je als mens voordurend veranderd. Of die persoon moet in staat zijn verschrikkelijk met je mee te groeien en te veranderen.. Het bestaat.. als ik naar mijn oom en tante kijk weet ik zeker dat die nog verliefd zijn, al zijn die al bijna 30 jaar getrouwd.
Aan de ene kant is het gewoon heerlijk om alleen te zijn. Geen gezeik dat je te laat thuis bent, of 100 telefoontjes per dag waar je uithangt.. Aan de andere kant is het alleen zijn soms echt alleen. Voeld het soms echt alleen.. Ik weet dat ik heel goed alleen kan zijn, maar bij sommige dingen is het gewoon fijn als er iemand is.. Iemand die je even een knuffel geeft als je dat nodig hebt, of dat ontbijtje op bed, of dat vluggertje op de keukentafel, iemand waarbij je echt jezelf kan en mag zijn gewoon van die kleine dingen.
Deze hersenspinsel komt voort uit een gesprekje dat ik met mijn collega had in de pauze.. we zaten in het zonnetje en hadden het over relaties. vandaar :-)
Geen opmerkingen:
Een reactie posten